ขณะครุ่นคิด เฉินอี้เรียกแท็กซี่กลับไปที่สำนักงานตำรวจ
ยามเย็นย่ำค่ำ เป็่เวลาเลิกงานและรับประทานอาหารเย็น ผู้คนบนถนนไม่เร่งรีบเหมือนตอนเช้า เพียงแต่หลายคนมีสีหน้าเหนื่อยล้า
ทีมสืบสวนยังไม่เลิกงาน
การทำงานล่วงเวลาเป็เื่ปกติสำหรับตำรวจสืบสวน โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อมีคดี
ตอนนี้มีคดีฆาตกรรมเกิดขึ้น ทีมสืบสวนทั้งหมดไม่สามารถหวังว่าจะได้นอนหลับสบายจนกว่าคดีจะได้รับการคลี่คลาย
“จัวหยุน นายไปเอา…”
ในห้องปฏิบัติการ โจวเย่ปินกำลังจะสั่งอะไรบางอย่าง หางตาก็เหลือบไปเห็นเฉินอี้ที่เดินเข้ามาจากไม่ไกล
ทันใดนั้น เขาก็ชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วหันไปต้อนรับ
“เจอกันอีกแล้วนะ ดูเหมือนคุณจะมั่นใจในตัวเองมากจริงๆ” โจวเย่ปินกล่าวเมื่อยืนอยู่ตรงหน้าเฉินอี้
เ้าหน้าที่ตำรวจชื่อจัวหยุนก็เดินตามมา ยืนอยู่ข้างหลังโจวเย่ปินครึ่งก้าว
ชายหนุ่มที่อยู่ในห้องสอบสวนก่อนหน้านี้คือเขา ดูจากใบหน้าแล้วไม่น่าจะเกินสามสิบปี
เฉินอี้หัวเราะ “ผมไม่ได้บอกไปแล้วเหรอว่าไปโรงพยาบาลแล้วจะกลับมา”
“ตอนนี้ไม่มีอะไรแล้ว เรามาคุยเื่คดีกันได้”
จัวหยุนเหลือบมองโจวเย่ปิน อยากจะพูดแต่ก็ลังเล
การสอบสวนคดีของทีมสืบสวนเป็ความลับ การให้คนนอกเข้าร่วมเป็การละเมิดกฎ
ยิ่งกว่านั้น เฉินอี้ยังคงเป็ผู้ต้องสงสัยในคดีนี้และยังไม่ได้ตัดความเป็ไปได้ในการกระทำความผิดออกไปอย่างสมบูรณ์
โจวเย่ปินกล่าว “คุณน่าจะรู้ว่าคนนอกถูกห้ามไม่ให้มีส่วนร่วมการสืบสวนคดี”
“ถ้าเกิดข้อผิดพลาดขึ้นแล้วถูกตำหนิจากเบื้องบน ผมรับผิดชอบไม่ไหวหรอก”
เฉินอี้รู้สึกจนปัญญา
ผู้กองโจวคนนี้เ้าเล่ห์จริงๆ
“แค่คุยเล่นๆครับ และผมเป็ฝ่ายมาหาผู้กองโจวเอง ไม่ใช่ผู้กองเชิญผมมา”
โจวเย่ปินพยักหน้า “อย่างงี้นี่เอง มา นั่งสิ”
เฉินอี้บ่นในใจ แต่ก็ไม่ได้ว่าอะไร ทั้งสามคนหาที่นั่งกันตามสบาย
ในห้องปฏิบัติการมีคนมากกว่าสิบคน ทุกคนกำลังยุ่งอยู่
บางครั้งก็มีสายตาเหลือบมองมา แต่ก็หันกลับไปอย่างรวดเร็ว
โจวเย่ปินหยิบซองบุหรี่ออกมา ดึงบุหรี่หนึ่งมวนส่งให้
เฉินอี้รับมาพร้อมกล่าวขอบคุณ
ทั้งสองคนจุดบุหรี่ มองหน้ากัน รอให้อีกฝ่ายพูดประโยคแรก
เฉินอี้ี้เีที่จะเล่นลิ้นกับโจวเย่ปิน พูดตรงๆ “ที่ผมบอกว่าจะหาฆาตกรให้เจอภายในหนึ่งวันนั้นเป็เื่จริง”
“ไม่ใช่ว่าผมเก่งกาจอะไร แต่เป็เพราะผมรู้จักหลิวเกอเป็อย่างดี”
“ตอนเรียนมหาวิทยาลัย เราสนิทกันมาก หลังจากเรียนจบก็ยังคงติดต่อกันอยู่บ่อยๆ ชอบมารวมตัวกันพูดคุย”
“ผมรู้สถานการณ์ของเขา โดยเฉพาะเื่ความสัมพันธ์ส่วนตัว”
“การฆ่าโดยเจตนา โดยปกติแล้วผู้ก่อเหตุส่วนใหญ่จะเป็คนรู้จัก เื่นี้ผู้กองน่าจะทราบดี”
โจวเย่ปินสูบบุหรี่ไปอึกหนึ่ง พยักหน้า “ใช่ เราคาดว่าผู้ก่อเหตุเป็คนรู้จัก”
“ไม่มีทรัพย์สินใดๆ หายไปจากบ้านผู้เสียชีวิตและข้าวของก็จัดวางอย่างเป็ระเบียบ ไม่มีร่องรอยการรื้อค้น”
“นี่แสดงว่าฆาตกรมุ่งเป้าไปที่ผู้เสียชีวิตโดยตรง”
“ดังนั้น ความเป็ไปได้ของการฆ่าล้างแค้นจึงสูงมาก”
เฉินอี้อืมรับคำแล้วกล่าวว่า “ในเมื่อเป็การฆ่าล้างแค้นจากคนรู้จัก โดยปกติแล้วตำรวจควรจะตรวจสอบความสัมพันธ์ส่วนตัวของผู้เสียชีวิตเป็อันดับแรก”
“อย่างไรก็ตาม มีรอยนิ้วมือทิ้งไว้บนอาวุธสังหาร ผู้กองโจวได้ควบคุมตัวเ้าของรอยนิ้วมือและนำตัวกลับมาสอบสวนที่สำนักงานตำรวจนครบาลเป็อันดับแรก เื่นี้ไม่มีปัญหาอะไร”
“เพียงแต่ว่าเสียเวลาไปบ้าง”
“ไม่เป็ไรหรอก นี่เพิ่งวันแรกเท่านั้น ฆาตกรคงไม่หนีไปไหนหรอก”
โจวเย่ปิน “พูดในสิ่งที่ผมอยากฟัง”
เฉินอี้พยักหน้า “ดี”
“ก่อนอื่น ผมอยากถามผู้กองโจวว่ากล้องวงจรปิดในโถงทางเดินนอกลิฟต์ถูกทำลายได้อย่างไร”
“จากภายนอกหรือภายใน”
“คำถามนี้ควรจะตอบได้ใช่ไหมครับ? ถ้าผมเป็ฆาตกร ผมก็ต้องรู้คำตอบอยู่แล้ว ดังนั้นไม่สำคัญอะไร”
โจวเย่ปินก็ไม่ได้อ้อมค้อม กล่าวว่า “ภายในครับ เป็วิธีการที่ค่อนข้างฉลาด น่าจะใช้เทคนิคทางเครือข่าย”
ได้ยินดังนั้น ดวงตาของเฉินอี้ก็หรี่ลง “ถ้าภายในก็เริ่มน่าสนใจแล้ว”
“ประเด็นแรกที่ผมอยากพูดคือมีดปอกผลไม้นั่น”
“ฆาตกรใช้มีดเล่มนั้นฆ่าหลิวเกอ ผู้กองโจวคิดว่าเป็เื่บังเอิญไหมครับ”
โจวเย่ปินครุ่นคิดเล็กน้อย “ตามหลักแล้ว การฆ่าโดยเจตนาควรจะพกอาวุธสังหารมาเอง แต่ไม่รู้ว่าทำไมฆาตกรถึงใช้มีดปอกผลไม้เล่มนั้น”
“เว้นแต่ว่า…”
เมื่อพูดถึงตรงนี้ เขาเหลือบมองเฉินอี้ และเสียงของเขาก็ดังขึ้นอีกครั้ง “เว้นแต่ว่าฆาตกรจะรู้ว่ามีดเล่มนั้นมีรอยนิ้วมือของคุณอยู่แล้ว”
เฉินอี้ “ใช่ แล้วฆาตกรรู้ได้อย่างไร”
โจวเย่ปินถูกเฉินอี้ชักจูงไปโดยไม่รู้ตัว และเริ่มตอบคำถามของอีกฝ่าย
“สองความเป็ไปได้”
“หนึ่ง ฆาตกรซ่อนตัวอยู่ในบ้านหลิวเกอล่วงหน้า จึงรู้ว่าคุณเคยใช้มีดเล่มนั้น”
“สอง บ้านหลิวเกอมีการแอบติดตั้งกล้องวงจรปิดอย่างผิดกฎหมาย ทุกการเคลื่อนไหวในห้องนั่งเล่นอยู่ภายใต้การเฝ้ามองของฆาตกร”
เฉินอี้ถามต่อทันที “ความเป็ไปได้ไหนสูงกว่ากัน”
โจวเย่ปินเงียบไปครู่หนึ่ง หันหน้าไปถาม “มีกล้องวงจรปิดพบในที่เกิดเหตุไหม”
จัวหยุนรีบตอบ “ไม่มีครับ”
โจวเย่ปินครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง “นายพาเจียงเสี่ยวซินไปที่เกิดเหตุอีกครั้ง ตรวจสอบให้ละเอียด”
การตรวจสอบครั้งแรกมีข้อผิดพลาดบ้างเป็เื่ปกติ
หากมีเป้าหมายเฉพาะเจาะจง บางทีอาจจะได้เบาะแสใหม่
จัวหยุน “ครับ ผู้กอง ผมจะไปเดี๋ยวนี้”
เขาเรียกเ้าหน้าที่ตำรวจหญิงสวมแว่นคนหนึ่ง และเดินออกจากห้องปฏิบัติการคดีไปอย่างรวดเร็ว
โจวเย่ปินเริ่มพิจารณาเฉินอี้อย่างละเอียด ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความประหลาดใจและการพินิจพิเคราะห์
การใช้อาวุธสังหารเพื่ออนุมานเบาะแสใหม่นั้นต้องอาศัยประสบการณ์การทำงานที่สั่งสมมาอย่างยาวนานและความคิดที่เฉียบคม
แต่ข้อมูลของเฉินอี้ เขาได้ทำความเข้าใจมาทั้งหมดแล้ว เป็แค่ลูกเศรษฐีที่ไม่เอาไหนเท่านั้น
หลังจากเรียนจบมหาวิทยาลัย ก็ไม่เคยทำงานเลย แต่ละวันก็อยู่กับเพื่อนและใช้ชีวิตไปวันๆ
คนแบบนี้ ทำไมถึงรู้เื่การสืบสวนอาชญากรรมได้ลึกซึ้งขนาดนี้?
อ่านหนังสือไม่กี่เล่ม?
อย่าพูดจาไร้สาระเลย
ถ้าอ่านหนังสือไม่กี่เล่มแล้วจะกลายเป็เซียนไขคดีได้ อาชญากรทั่วประเทศคงร้องไห้กันระงมแล้ว
แต่เื่นี้ไม่เกี่ยวข้องกับคดี เป็เื่ส่วนตัวของคนอื่นและเมื่อตอนกลางวันก็ได้ซักถามไปแล้ว แต่ก็ไม่ได้คำตอบที่้า ดังนั้นเขาจึงไม่ถามต่อในตอนนี้
“ยังมีอีกไหม” โจวเย่ปินถาม
เขาเริ่มมองเฉินอี้อย่างจริงจัง
แม้ว่าจะไม่สามารถไขคดีได้ภายในหนึ่งวันตามที่อีกฝ่ายกล่าว แต่ก็ไม่ได้ไร้สาระอย่างที่เขาเคยคิด
เพียงคำพูดไม่กี่คำเมื่อครู่ ก็เหนือกว่าตำรวจส่วนใหญ่ใต้บังคับบัญชาของเขาแล้ว
เฉินอี้พ่นควันบุหรี่ออกมา กล่าวว่า “กล้องวงจรปิดถูกทำลายด้วยวิธีทางเทคนิค ซึ่งหมายความว่าฆาตกรเป็ผู้เชี่ยวชาญด้านเทคโนโลยี ผมพูดถูกใช่ไหมครับ”
โจวเย่ปินพยักหน้า “ถูกต้อง”
“คุณหมายความว่าให้ตรวจสอบความสัมพันธ์ส่วนตัวของผู้เสียชีวิตและระบุผู้ที่มีความสามารถดังกล่าวทั้งหมดเป็ผู้ต้องสงสัยใช่ไหม”
เฉินอี้ยิ้ม “งานเยอะไปหน่อย”
“ผู้กองโจวอย่าลืมสิว่าหลิวเกอทำงานอะไร”
โจวเย่ปินชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วสายตาของเขาก็เบิกกว้าง “บริษัทซอฟต์แวร์?!”
1K
