กระบี่ฟ้าสังหาร

รุ่งเช้าของอีกวัน เด็กหนุ่มบิดขี้เกียจอยู่บนผ้านวม 

" ฮื่อห์ " เด็กหนุ่มถอนหายใจออกมาอย่างแรง แลหยัดกายลุกนั่ง

" ชีวิตนี้ช่างโดดเดี่ยวอ้างว้างยิ่งนัก " ชิงหยางพึมพำ ตั้งแต่จำความได้เขาก็อยู่ตัวคนเดียวในวัดร้างมาโดยตลอด 

" ฮื่อห์ " เด็กหนุ่มถอนหายใจออกมาอีกครา " คิดเรื่องเก่าไปก็มิมีประโยชน์อันใด " 

เด็กหนุ่มลุกออกจากผ้านวมแลเร่งจัดการกับตนเอง เมื่อแล้วเสร็จจึงออกจากถ้ำ 

" เวลานี้ ไอ้สาระเลวเหล่านั้น จะยังอยู่รึไม่ " ชิงหยางพึมพำ เด็กหนุ่มกวาดสัมผัสของพยัคฆ์ขาวออกไป 

" มิมีมีสิ่งใดในหนึ่งลี้ " เขาพึมพำออกมา แลทะยานร่างออกจากถ้ำอย่างเร็วรี่

เด็กหนุ่มทะยานตามทางอย่างอย่างรวดเร็ว พลางครุ่นคิด " ในป่าทึบเช่นนี้ เหตุใดจึงมีทางรถม้า " ชิงหยางพึมพำ

เขามองเห็นรอยของล้อรถม้า เข้ามาในป่าบนทางถนนที่เตียนโล่งไร้หญ้า

" น่าจะมีอะไรสักอย่าง " ชิงหยางพึมพำ แลเร่งทะยานร่างไปตามทางถนนอย่างรวดเร็ว

ราวหนึ่งชั่วยาม เด็กหนุ่มก็มาถึงโรงเตี๊ยมกลางป่า เด็กหนุ่มถึงกับแปลกใจ แต่เมื่อกวาดตามองทั่วแนวป่าเขาพลางพยักหน้า

" นี่ข้าเข้ามาในส่วนป่าลึกแล้วรึนี่ " ชิงหยางพึมพำ พลางก้าวเท้าเข้าไปในโรงเตี๊ยม

" ไอ้หนู เจ้าเป็นคนของสำนักตะวันมิใช่รึ " เสียงเสี่ยวเอ้อร์ร้องออกมาจากในโรงเตี๊ยม

" ใช่ " ชิงหยางร้องตอบกลับ 

" เจ้ามิรู้รึว่าเวลานี้ สำนักตะวันได้ทำการเรียกศิษย์ทุกคนกลับหมดแล้ว " เสี่ยวเอ้อร์เดินออกมา

" ข้ามิรู้ " ชิงหยางส่ายหน้า

" พี่ชาย เกิดสิ่งใดขึ้นใยสำนักของข้าจึงเรียกตัวศิษย์กลับ " ชิงหยางเอ่ยถามด้วยความสงสัย

" เมื่อวาน ศิษย์สายนอกของสำนักตะวันถูกสังหารโหดถึงเก้าศพ สามคนตกตายในหลุมดักสัตว์อสูร อีกหกถูกฟันศีรษะขาดในกระบี่เดียว " เสี่ยวเอ้อร์เอ่ยออกมา

ชิงหยางรู้ได้ทันทีว่าเป็นฝีมือของตน แต่แสร้งเล่นละคร " อะ " ชิงหยางทำทีร้องไม่ออก เหยียดร่างถอยอย่างโซเซคล้ายคนหมดแรง 

" น้องชายเจ้าเป็นสิ่งใด หน้าซีดขนาดนี้ " เสี่ยวเอ้อร์เร่งเข้ามาประคอง พลางเอ่ยถาม

" ข้า " ชิงหยางก้มหน้ามองต่ำ พลางส่ายหน้าไปมา คล้ายกับคนที่สูญเสียอย่างใหญ่หลวง

" เฮ้อ " เสี่ยวเอ้อร์ถอนหายใจออกมา พลางประคองร่างของเด็กหนุ่มมานั่งที่โต๊ะแลรินน้ำชาให้ 

" ดื่มชาก่อนจะได้รู้สึกดีขึ้น " เสี่ยวเอ้อร์เอ่ยออกมา

" ขอบคุณพี่ชาย " ชิงหยางรับเอาถ้วยชาด้วยมือที่สั่นเทา จนน้ำชากระเซ็นหกล้นถ้วยชา

ชิงหยางดื่มชาไปจนหมดถ้วย น้ำชาไหลทะลักอาบย้อมทั่วร่าง 

" ไอ้หนู ใจเย็นๆ " เสี่ยวเอ้อร์ปลอบประโลม 

" อืม " ชิงหยางพยักหน้าช้าๆ แลหลับตาลงทำทีหมุนวนพลังปราณในร่าง เพื่อควบคุมร่างกาย

" อื่อห์ " เด็กหนุ่มถอนหายใจออกมาอย่างแรง พลางเปิดเปลือกตาขึ้น

" ขอบคุณพี่ชายสำหรับชา แลข่าวร้าย " ชิงหยางเอ่ยออกมา

" ข้ามิคิดเหมือนกันว่าศิษย์สำนักใหญ่โตอย่างสำนักตะวัน จะถูกสังหารโหดเหี้ยมเช่นนี้ " เสี่ยวเอ้อร์เอ่ยออกมา

" สำนักของเจ้ามีศัตรูที่หมายล้างสำนักของเจ้ารึไม่ " เสี่ยวเอ้อร์เอ่ยถาม 

ชิงหยางพลันครุ่นคิด " เสี่ยวเอ้อร์ผู้นี้คงกำลังหาข้อมูล " ชิงหยางพูดในใจ

" พี่ชาย ข้ามิรู้ ข้าเพิ่งเข้าสำนักได้สามเดือนเอง " ชิงหยางเอ่ยออกมา 

" อืม " เสี่ยวเอ้อร์พยักหน้า แต่แววตานั้นกลับเปล่งแสงสังหาร 

เด็กหนุ่มเหลือบเห็นแสงสังหารที่วับวาบที่ดวงตา ทั่วร่างถึงกับสะท้าน

" ช่างเป็นคนที่มีวรยุทธล้ำลึกยิ่ง " ชิงหยางพูดในใจ 

" ไอ้หนู เร่งกลับเถิด หากเจ้าอยู่นานประเดี๋ยวจะมิปลอดภัย " เสี่ยวเอ้อร์เอ่ยออกมา 

" อืม " ชิงหยางพยักหน้า พลางหยัดกายลุกยืน ร่างสูงพลันเซถลาเล็กน้อย

" พี่ชายข้าลา " ชิงหยางประสานสองมือให้กับเสี่ยวเอ้อร์ แลหมุนร่างแลเดินออกจากโรงเตี๊ยม

ทุกก้าวของเด็กหนุ่มนั้นถูกเหล่ายอดยุทธที่อยู่ในโรงเตี๊ยมจับตามอง 

" ข้าว่าไอ้หนูนี่แปลก มันมีเพียงความตื่นกลัวแลสับสน แต่มิยักจะมีจิตสังหารหรือถามไถ่เรื่องราวมากมาย ราวกับมันรู้ว่าเรื่องราวเป็นเช่นใด " ชายวัยกลางคนเอ่ยออกมา

" ท่านคิดไปเองกระมัง เด็กหนุ่มหน้าละอ่อนเช่นนี้ แลมีพลังเพียงเขตแดนหล่อกายาระดับแปด จะไปมีความคิดที่จะล้างแค้นได้เช่นใด " ชายอีกคนเอ่ยออกมา

" สมัยก่อนท่านกับข้าเมื่อได้ข่าวว่า ศิษย์ของสำนักถูกสังหารนับสิบ ท่านกับข้ายังมิอยากเชื่อทั้งยังหน้ามืดมิใช่รึ " ชายคนเดิมเอ่ยออกมา

" ก็จริง " ชายวัยกลางเอ่ยออกมา 

เมื่อเสี่ยวเอ้อร์ได้ยินที่สองจอมยุทธพูดคุย จึงเร่งเดินออกไปเพื่อหาเด็กหนุ่ม 

" อืม " เสี่ยวเอ้อร์พยักหน้าช้าๆ เมื่อยังพบเด็กหนุ่มเดินอยู่บนถนน แม้นจะมิได้เดินเร็วมาก แต่ก็มิได้ช้า 

" ไอ้หนูนี่ คงมิได้รู้เรื่องใดดอกกระมัง " เสี่ยวเอ้อร์พึมพำ 

" ให้ตามรึไม่ " เสียงหนึ่งดังขึ้นในห้วงจิตของเสี่ยวเอ้อร์ 

" มิต้อง " เสี่ยวเอ้อร์ตอบกลับ 

" เจ้าจงเร่งตามหาคนที่ใช้กระบี่ " เสี่ยวเอ้อร์ส่งเสียงตอบกลับ 

" ขอรับ " เสียงนั้นเอ่ยขึ้น 

เสี่ยวเอ้อร์เหลียวมองยังชิงหยาง ด้วยใบหน้าที่เรียบเฉย

" ฟู่ว " เด็กหนุ่มเป่าปากออกมาอย่างแรง เมื่อพ้นจากระยะของโรงเตี๊ยม

" เกือบไปแล้ว " ชิงหยางพึมพำ เขาครุ่นคิดถึงเหตุการณ์เมื่อครู่หากเขาไหวตัวมิทันเป็นได้ถูกคุมตัวไว้สอบสวนเป็นแน่

" เสี่ยวเอ้อร์ผู้นี้น่าจะเป็นคนของทางการ เพราะท่าทางมิเหมือนเสี่ยวเอ้อร์เท่าใด " ชิงหยางพึมพำ

" หากเป็นเสี่ยวเอ้อร์ จะมิมีท่าทางที่สงบนิ่งเช่นนี้ " ชิงหยางพยักหน้าช้าๆ

" คนพวกนี้คงมาสืบข่าวหาคนร้ายที่สังหารไอ้ชั่วเก้าตัวนั่นเป็นแน่ " ชิงหยางพึมพำ 

เด็กหนุ่มพลันนิ่งเงียบ เขาเดินเรื่อยเปื่อยหัวสมองว่างเปล่า

" หากข้าแข็งแกร่งกว่านี้ คงมิมีผู้ใดกล้าที่จะวุ่นวายกับข้า " ชิงหยางพึมพำ 

" ไป " เด็กหนุ่มทะยานร่างออกไปอย่างรวดเร็ว เด็กหนุ่มพุ่งทะยานผ่านสุมทุมพ่มไม้น้อยใหญ่

ราวสี่ชั่วยาม

" นี่ก็จวนมืดแล้ว ต้องหาที่พัก " ชิงหยางพึมพำ พลางกวาดสองตามองทั่ว 

เขามิคุ้นชินกับเขตป่าบริเวณนี้ " รึจะหลงป่ากัน " ชิงหยางพึมพำ 

" ไปต่อ " ชิงหยางพุ่งทะยานร่างไปต่ออย่างรวดเร็ว 

" อ้าก " เสียงร้องคร่ำครวญดังระงมทั่วป่า

เด็กหนุ่มรั้งกายไว้พลางกวาดตามองไปยังต้นเสียง " นั่นมันศิษย์สายนอกนี่ " ชิงหยางพึมพำ

เด็กหนุ่มทะยานร่างเข้าไปใกล้จุดต่อสู้อย่างรวดเร็ว สองตาเพ่งมองยังศิษย์สายนอกแปดคนที่ถูกรายล้อม 

ศิษย์สายนอกทั้งแปดทุกคนต่างมีสภาพที่ดูมิได้ ผมเผ้ากระเซอะกระเซิง ทั้งเสื้อผ้ายังขาดวิ่น บาดแผลเต็มทั่วร่างโลหิตไหลหลั่งอาบย้อมทั่วร่างจนแดงฉาน 

ชิงหยางกวาดตามองยังเหล่าชายหญิงชุดแดงห้าคน " เขตแดนผสานวิญญาณทั้งห้า ต่ำสุดระดับหนึ่ง สูงสุดระดับสาม " ชิงหยางพึมพำ

" มาจากสำนักใดกัน " ชิงหยางพึมพำ เด็กหนุ่มครุ่นคิด เขามิได้มีข้อมูลสำนักต่างๆอยู่ในหัวสมองเลยจึงมิรู้เรื่องเกี่ยวกับคนชุดแดง

" หวังว่าศิษย์เหล่านี้จะมิได้ยุ่งเกี่ยวกับไอ้สาระเลวแซ่เถียน " ชิงหยางพึมพำ พลางทะยานร่างเข้าไปในวงล้อม

" พวกเจ้าเป็นเช่นใดบ้าง " ชิงหยางเอ่ยถามเหล่าศิษย์ พลางยื่นโอสถฟื้นฟูที่ได้จากเหล่าศิษย์ระดับเขตแดนผสานวิญญาณที่ตนสังหาร

" ชิ ชิง ชิงหยาง " เด็กหนุ่มคนหนึ่งเอ่ยออกมา ทั่วร่างที่สั่นสะท้านอยู่แล้วยิ่งสั่นหนักกว่าเดิม

" โอ้ " ชายหนุ่มในชุดสีแดงร้องออกมา พลางยกยิ้ม

" ไอ้หนู ล่ำซำมิเบานี่ " ชายหนุ่มชุดแดงเอ่ยออกมา

มันเดินเข้าหาพลางวางกระบี่ลงยังไหล่ของชิงหยาง " หากเจ้าส่งโอสถฟื้นฟูมาให้ข้าทั้งหมด ข้าอาจใจดีปล่อยพวกเจ้าไป " ชายหนุ่มชุดแดงเอ่ย

" หากข้ามิส่ง " ชิงหยางเอ่ย

" เจ้าก็คงได้นอนเฝ้ารากต้นไม้ " ชายหนุ่มชุดแดงเอ่ยออกมา 

" หึ " ชิงหยางแสยะยิ้ม 

" พวกข้าเป็นศิษย์สำนักตะวัน หากพวกเจ้าทำสิ่งใดพวกข้า สำนักตะวันของข้ามิละเว้นพวกเจ้าแน่ " ชิงหยางเอ่ยออกมา

เด็กหนุ่มมิอยากแสดงวรยุทธของตนให้เหล่าศิษย์สายนอกของสำนักได้เห็น เพราะมันอาจจะเกิดปัญหาภายหลังได้เขาจึงคิดหาทาทางเลี่ยง

" ฮ่า ฮ่า ฮ่า " ชายหนุ่มชุดแดงระเบิดเสียงหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง

" ข้าว่าเวลานี้สำนักของพวกเจ้าคงวุ่นวายกับการไล่จับมือสังหาร คงมิมีเวลามาสนใจพวกเจ้าดอก " ชายหนุ่มชุดแดงเอ่ย

มือของชายหนุ่มชุดแดงลากกระบี่ไล้ไปตามลำคอของเด็กหนุ่ม " ข้ามีความอดทนต่ำ " ชายหนุ่มเอ่ยออกมา 

" หึ " ชิงหยางแสยะยิ้ม พลางวาดมือเรียกกระบี่สีฟ้าออกมา 

เด็กหนุ่มตวัดกระบี่สีฟ้าขึ้น " เคร้ง " กระบี่ของชายหนุ่มชุดแดงพลันสะบัดออก

เด็กหนุ่มเร่งเหยียดร่างถอย 

" อะ " ชายหนุ่มชุดแดงพลันแตกตื่น มองเหม่อยังร่างของเด็กหนุ่มที่หายไปจากสายตา

" พวกเจ้าเร่งไป ข้าจะรั้งไว้ " ชิงหยางเอ่ยออกมา

" แต่ " เสียงหนึ่งดังขึ้น 

" ยังมิรีบไปอีก " ชิงหยางร้องออกสุดเสียง 

" ไป " เหล่าศิษย์ทั้งแปดเร่งทะยานร่างฝ่าวงล้อมออกไปอย่างรวดเร็ว 

" พวกเจ้าจะหนีไปที่ใด " ชายหนุ่มอีกคนทะยานร่างเข้าขวาง 

" ตูม " ผืนดินหน้าชายหนุ่มชุดแดงพลันระเบิด 

" เอ่อ " ร่างของมันพลันแข็งค้าง มองจ้องยังหลุมระเบิดที่พื้น 

มันผินกายกลับมองยังเด็กหนุ่มที่ชี้กระบี่สีฟ้ามาทางมัน 

ชิงหยางมองยังศิษย์ของสำนักที่ห้อตะบึงอย่างมิคิดชีวิต พลางพยักหน้า 

" มาเริ่มกันเถิด " ชิงหยางเอ่ยออกมา พลางวาดกระบี่ชี้ปลายลงยังพื้น