บทที่ 5 คุณหลวง
จันทร์มองไปที่มือของคนที่นอนอยู่ก่อนที่จะพยายามดึงแขนของตนออกมา แต่ทว่าเ้าของมือนั้นกลับเพิ่งแรงบีบมากขึ้นเรื่อยๆ จนจันทร์ต้องร้องออกมาด้วยความเจ็บ
“โอ้ย ผมเจ็บนะ” จันทร์เหวใส่คนที่นอนอยู่อย่างลืมตัว
คนที่นอนอยู่ลืมตาขึ้นมา ก่อนที่จะเบิกตากว้าง เมื่อรู้ว่าคนที่ตนเองจับแขนนั้นมิใช่บ่าวไพร่ แต่เป็คนที่ตนเห็นและฝันถึงมาดดยตลอด
“เ้า..เป็ใคร” ท่านเ้าคุณถอยตัวออกมาจากจันทร์ ก่อนที่จะถามออกมา
“ผม…” จันทร์อึกอักที่จะตอบ เพราะไม่รู้ว่าจะตอบไปยังไงดี
“เ้าใช่คนที่ฉันเห็นที่เรือนแพและบนห้องนี้หรือเปล่า” ท่านเ้าคุณเปลี่ยนคำถาม เมื่อเห็นว่าคนตรงหน้าอึกอักที่จะตอบคำถาม
“ใช่ครับ” จันทร์ตอบออกมา
“เ้าชื่ออะไร” ท่านเ้าคุณถาม
หลังจากที่ท่านเ้าคุณถาม เขาก็เริ่มสำรวจคนตรงหน้าที่นั่งอยู่บนพื้นทันที ผู้ชายหน้าหวาน ตาโต ปากอมชมพู ผมยาวประบ่าราวกับผู้หญิง ทำให้เขาใจสั่นกับคนตรงหน้าอยู่ไม่น้อย
“ผมชื่อจันทร์ครับ” จันทร์ตอบพร้อมหลบสายตาที่มองมาอย่างเขินอาย
“การแต่งตัวของเ้าช่างประหลาด ไม่เหมือนคนที่นี่” ท่านเ้าคุณว่าก่อนที่จะสำรวจตามร่างกายของจันทร์
“ก็ผมไม่ใช่คนที่นี่หนิ” จันทร์พึมพำออกมาเบาๆ ดูเหมือนท่านเ้าคุณจะไม่ได้ยิน
“เ้าเข้ามาที่ห้องของฉันได้อย่างไร” คำถามที่จันทร์ไม่อยากให้ถามที่สุด ในที่สุดก็ถามออกมาจนได้
“เอ่อ…คือ ถ้าผมบอกท่านเ้าคุณจะเชื่อไหมละครับ” จันทร์ถามกลับออกไป
“เดี๋ยว ใครกันท่านเ้าคุณ” คนตรงหน้าเขาถามออกมาด้วยสีหน้าสงสัย
“เอ ก็คุณไงท่านเ้าคุณ”
“ฉัน ? ฉันมียศแค่หลวง มิใช่เ้าคุณ” คุณหลวงตอบกลับเพื่อไขข้องสงสัยให้คนตรงหน้า
“อ่าว…อย่างงั้นเหรอครับ” จันทร์ตอบกลับออกไปเบาๆ พลางคิดถึงลำดับยศ
จันทร์ที่เพิ่งนึกขึ้นได้ว่า ในสมัยของตนเองนั้นคุณหลวงมียศเป็ท่านเ้าคุณ แต่ตอนนี้เขากลับย้อนอดีตมา ยศก็เลยเป็คุณหลวงสินะ
“เ้ายังไม่ตอบฉันเลยว่าเ้าเข้ามาได้อย่างไร” คุณหลวงถาม เพราะคนตรงหน้าของเขาเข้ามาโดยที่เขาไม่รู้สึกตัวเลยสักนิด ราวกับไม่ได้เดินเข้ามาเสียยังไงยังงั้น
“เอ่อ…ผมมาจากทาง...”
“ทางไหน ?” คุณหลวงถามย้ำอีกรอบ
“ทางกระจกครับ...” จันทร์ว่าพลางชี้ไปที่กระจก
“อะไรกัน! เ้าล้อฉันเล่นใช่ไหม” คุณหลวงถามกลับไปเสียงดังราวกับไม่เชื่อ
“ผมพูดจริงครับ“ จันทร์ตอบกลับไปอย่างจริงจัง
ทางด้านนอกห้องนอนของคุณหลวงนั้น ปกติมักจะมีทนายหน้าหอมานอนข้างหน้าประตู ทนายหน้าหอที่นอนอยู่นั้น ตืนขึ้นมาเพราะว่าได้ยินเสียงคนคุยกันแว่วออกมาจากห้องของคุณหลวง เป็เสียงผู้ชายสองคนคุยกัน เขาจะไม่สงสัยอะไรเลย ถ้าเวลานี้มิใช่เวลาค่ำแล้ว ทำให้เขาเคาะประตูห้องคุณหลวงและถามผ่านประตูนั้นไป
ก๊อกๆ
“คุณหลวงขอรับ คุยกับใครอยู่หรือขอรับ” เมื่อเขาถามออกไป เสียงในห้องที่คุยกันก็เงียบลงไป ก่อนที่จะมีเสียงของคุณหลวงตอบกลับออกมา
“ฉันไม่ได้คุยกับใคร” เสียงคุณหลวงที่ตอบกลับออกมาอย่างราบเรียบ
“เอ แต่กระผมได้ยินเสียงผู้ชายที่ไม่ใช่เสียงของคุณหลวงด้วยนะขอรับ” เสียงหวานๆที่ไม่น่าใช่เสียงของคุณหลวงแน่นอน เขามั่นใจ
“ฉันบอกว่าไม่ได้คุยกับใคร กลับไปนอนซะ” เสียงคุณหลวงที่ดุกว่าเดิมตอบกลับมา
“ขอรับ” เขาจำเป็ต้องกลับไปนอน เขาอาจจะหูแว่วไปเองเสียกระมั้ง ถึงว่ามิคลายความสงสัยแต่ก็หลับไปอยู่ดี
ทางด้านของคุณหลวง
หลังจากที่บ่าวหน้าห้องเงียบเสียงลงไป ทั้งสองคนเห็นกลับมาคุยกันอีกครั้ง แต่คราวนี้พูดคุยด้วยเสียงที่เบาลงกว่าเดิม เพราะกลัวว่าบ่าวหน้าห้องจะสงสัยอีก
“เ้าจะกลับเมื่อใดงั้นหรือ” คุณหลวงถามออกมาหลังจากที่เงียบไปสักพัก
“ผมไม่ทราบครับ แล้วแต่กระจก” จันทร์ว่าพลางหันไปมองกระจก
“ถ้าสมมุติว่าฉันเอากระจกไปไว้ที่เรือนแพเช่นเดิมจะเป็เช่นไร” คุณหลวงถามพลางคิดไปด้วย
“ผมก็คงจะไปโผล่ที่เรือนแพเหมือนตอนนั้นล่ะครับ ฮ่าๆ” จันทร์ว่าพลางหัวเราะไปด้วย
“ไม่ดีแน่ๆ” คุณหลวงพึมพำออกมาเบาๆ
“อะไรนะครับ” จันทร์ที่ได้ยินไม่ชัดก็ถามกลับไป
“มิมีอะไร” คุณหลวงพูดปัดออกไป
“คุณหลวงถามยังงี้ แสดงว่าคุณหลวงเชื่อผมแล้วว่าผมมาจากกระจกใช่ไหมครับ” จันทร์พูดออกมาอย่างดีใจ
“ก็ยังมิเชื่อเท่าไร แต่ที่เ้ามาที่ห้องฉันได้มันก็น่าจะเชื่อได้สักนิดละมั้ง” คุณหลวงว่า
“ทำไมยังไม่เชื่ออีกละครับบบ” จันทร์พูดเสียงยานๆ
“ฉันยังไม่เห็นกับตาตัวเอง ฉันก็ยังไม่เชื่อนะสิ” คุณหลวงว่าอย่างยิ้มกับเสียงที่น่าเอ็นดูอยู่มิน้อยนั้น
คุณหลวงพูดคุยกับจันทร์ต่อไปเรื่อยๆ ก่อนที่จะมาสะดุดที่นิ้วนางข้างซ้ายของจันทร์ นั่นเป็แหวนของเขาอย่างแน่นอน
“ฉันของดูแหวนของเ้าได้หรือไม่” คุณหลวงพูดพลางมองแหวนวงนั้นไปด้วย
“ได้ครับแต่มันค่อนข้างจะถอดยา…ก เอ๋” จันทร์ร้องงอกมาเพราะตอนที่อยู่ที่บ้านแหวนนี้ถอดยาก แต่คราวนี้กลับถูกถอดออกมาอย่างง่ายดาย
“นี่มัน…” หลังจากคุณหลวงได้รับแหวนมาดู ก่อนจะสำรวจไปทั่ว ก่นอที่จะเห็นคำว่าพิชัยยากร นั่นมันชื่อของเขา !
“แหวนของฉัน เ้าไปได้มันมาจากไหน” เขาจำได้ว่าตนทำหายไปสักพักแล้ว แต่ไม่คิดว่าจะมาอยู่ที่คนตรงหน้าเขา
“ผมซื้อมาครับ แหวนของคุณหลวงอย่างงั้นหรอครับ” จันทร์ถามออกมา เพราะไม่คิดว่าจะเป็ของคุณหลวง แต่เขาซื้อมันมาจากอนาคตนี่น่า
“อืมของฉัน แต่ไม่เป็ไร เ้าเอาไปใส่เถอะ” คุณหลวงว่าก่อนที่จะส่งแหวนนั้นคืนให้กับจันทร์
“จะดีเหรอครับคุณหลวง” จันทรืที่ไม่กล้าหยิบมา ถึงแม้ว่าเขาจะซื้อมันมาก็เถอะ
“อืม” คุณหลวงว่า
จันทร์ยื่นมือไปหยิบอย่างกล้าๆกลัวๆ ก่อนที่จะใส่แหวนเข้าไปที่นิ้วนางข้างซ้ายเหมือนเดิมอย่างเช่นก่อนที่จะถอดออกมา
วิ้งงง
หลังจากที่จันทร์ใส่แหวนเสร็จ ก็มีเสียงออกมาจากแหวนราวกับถึงเวลาที่เขาต้องกลับแล้ว ก่อนที่จันทร์จะบอกลากับคุณหลวง
“คุณหลวงครับ กระจกเรียกแล้ว ผมต้องกลับแล้ว” จันทร์ว่า
“กระจกเรียก ?” คุณหลวงถามกลับด้วยความสงสัย
“ครับ คุณหลวงไม่ได้ยินเสียงจากแหวนเหรอครับ” จันทร์ว่าก่อนที่จะยื่นนิ้วที่ใส่แหวนเข้าไปใกล้ๆคุณหลวง
“เสียง ? ไม่ได้ยิน”
“งั้นเหรอครับ ผมต้องไปแล้ว สวัสดีครับ” จันทร์ว่าก่อนที่จะไหว้คุณหลวงอย่างที่ตนเองคุ้นเคยมาั้แ่เด็กๆ
“สวัสดีทำไม ?” คุณหลวงถาม เพราะตนมิเคยได้ยินคำนี้มาก่อน
“อ่า ลาก่อนครับ” จันทร์พูดลา ก่อนที่จะเดินไปหน้ากระจก ที่ตอนนี้มีหมอกจางๆลอยออก แล้วนำมือไปทาบที่กระจก ก่อนที่จะหายไป
คุณหลวงที่มองจันทร์อยู่ตลอด เห็นจันทร์ที่หายไปในกระจกต่อหน้าตัวเองก็แสดงสีหน้าใออกมาอย่างปิดไม่มิด
“เป็เื่จริงสินะ” คุณหลวงพูดออกมาอย่างยิ้มๆ ก่อนที่จะทิ้งตัวลงบนเตียงและหลับไปพร้อมกลับรอยยิ้มนั้น…
---------------------------------------------------------------------------------------------------
ตอนที่ 5 จบแล้ววว รักทุกคนนนนน
ไอนิลย์.
TBC.
2K
