Ragnarok Academy League

ตอนที่ 3
Gate ระดับอันตราย

เสียงสัญญาณเตือนภัยยังคงดังต่อเนื่องไปทั่วเมือง Prontera ขณะที่ผู้คนจำนวนมากเริ่มรีบกลับเข้าสู่เขตปลอดภัยด้านในกำแพงเมือง
ถนนที่เคยเต็มไปด้วยนักเรียนและผู้ปกครองจากการสอบ Rune เมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน ตอนนี้กลับเต็มไปด้วยความวุ่นวายแทน

อัศวินของ Prontera หลายสิบคนกำลังควบม้าออกจากประตูเมือง พร้อมรถขนอาวุธและทีม Priest สนับสนุนด้านหลัง

“ประกาศจากศูนย์ควบคุม Gate”
“ตรวจพบคลื่นพลังผิดปกติจาก Outer Field เขต 7”
“ระดับอันตรายถูกประเมินใหม่เป็นระดับ B”

เสียงประกาศดังขึ้นทั่วเมืองทันที

ระดับ B

สำหรับ Hunter ทั่วไป มันถือว่าอันตรายถึงชีวิตแล้ว

เรนยืนมองกลุ่มควันสีดำที่ลอยขึ้นจากนอกกำแพงเมืองเงียบๆ ขณะที่ความรู้สึกเย็นเยียบจาก Rune สีดำยังคงไหลอยู่ในแขนซ้าย

สัญลักษณ์วงแหวนสีดำบนหลังมือค่อยๆ จางลงช้าๆ ราวกับไม่เคยปรากฏขึ้นมาก่อน

“อย่าบอกนะว่าแกเกี่ยวกับ Gate นั่น”
เรนพูดเสียงเบา

เสียงของ Void Rune หัวเราะเบาๆ ภายในหัว

[ข้าไม่ได้เกี่ยว]

[แต่สิ่งที่อยู่ข้างใน…น่าสนใจมาก]

เรนขมวดคิ้วทันที

“หมายความว่าไง”

[กลิ่นของมันคล้ายกับพวกที่เคยล่า ‘ข้า’ ในอดีต]

ความเงียบปกคลุมอยู่ชั่วครู่

แม้เรนจะยังไม่เข้าใจทั้งหมด แต่คำว่า “ล่า Void Rune” ก็ฟังดูไม่ใช่เรื่องดีแน่

ทันใดนั้น ประตูร้านก็ถูกเปิดออกอย่างแรง

ชายแก่เจ้าของร้านเดินเข้ามาพร้อมชุดเกราะเก่าและดาบยาวขนาดใหญ่บนหลัง

“ฉันจะออกไป Outer Field”
เขาพูดสั้นๆ ขณะหยิบกระเป๋ายาจากตู้ด้านหลัง

เรนหันไปมองทันที

“ลุงจะไปด้วย?”

ชายแก่พยักหน้า

“Gate ระดับ B ใกล้เมืองเกินไป”
“ถ้าปล่อยมอนสเตอร์หลุดเข้ามา สลัมด้านใต้โดนก่อนแน่”

เรนนิ่งไปเล็กน้อย

ตลอดหลายปีที่ผ่านมา คนในเขตสลัมแทบไม่มีสิทธิ์ได้รับการปกป้องจาก Academy หรือกองทัพเมืองมากนัก
หากเกิดมอนสเตอร์บุกจริง คนธรรมดาที่นั่นคงตายก่อนเป็นกลุ่มแรก

“ฉันไปด้วย”
เรนพูดขึ้น

ชายแก่หันมาทันที

“แกไม่มี Class”

“แต่ผมเอาตัวรอดใน Outer Field ได้”

ชายแก่เงียบไปพักหนึ่ง ก่อนถอนหายใจเบาๆ

“อย่าออกห่างฉัน”

หลังจากนั้นไม่นาน ทั้งสองก็เดินออกจากเมืองผ่านประตูด้านใต้พร้อมกลุ่ม Hunter อิสระจำนวนหนึ่ง

Outer Field ในช่วงเย็นดูเงียบผิดปกติ

ลมเย็นพัดผ่านทุ่งหญ้ากว้าง ขณะที่กลิ่นคาวเลือดจางๆ เริ่มลอยมาตามอากาศ

ยิ่งเดินเข้าใกล้เขต Gate มากเท่าไร บรรยากาศรอบด้านก็ยิ่งหนักขึ้นเท่านั้น

Hunter หลายคนเริ่มชะลอฝีเท้า

“เงียบเกินไป…”
“ปกติแถวนี้ต้องมี Goblin หรือ Wolf แล้วสิ”

เรนเองก็เริ่มรู้สึกได้ถึงบางอย่างผิดปกติ

มันไม่ใช่แค่ความเงียบ

แต่เหมือน “สิ่งมีชีวิตทั้งหมด” กำลังหนีบางอย่าง

ทันใดนั้น—

กลุ่ม Hunter ด้านหน้าก็หยุดเดินพร้อมกัน

เรนเงยหน้ามองตาม ก่อนสายตาจะชะงักทันที

เบื้องหน้า คือรอยแยกสีดำขนาดมหึมาที่เปิดอยู่กลางทุ่งหญ้า
พลังสีแดงเข้มกำลังไหลออกมาจากด้านในราวกับหมอกเลือด

รอบๆ Gate เต็มไปด้วยซากมอนสเตอร์จำนวนมาก

Goblin
Wolf
แม้แต่ Ogre ขนาดใหญ่

ทั้งหมดตายเกลื่อนราวกับถูกบางสิ่งฉีกกระชากอย่างรุนแรง

Hunter หลายคนเริ่มเปลี่ยนสีหน้า

“นี่มัน…”
“ไม่มีร่องรอยการต่อสู้เลย”

ชายแก่ขมวดคิ้วแน่น

“ไม่ปกติ”

ทันใดนั้น—

เสียงบางอย่างก็ดังขึ้นจากด้านใน Gate

กึก…

กึก…

เสียงฝีเท้าหนักๆ ดังช้าๆ จากความมืด

Hunter ทุกคนเริ่มจับอาวุธแน่นโดยอัตโนมัติ

เรนหรี่ตาลง ขณะความเย็นจาก Void Rune เริ่มไหลผ่านร่างอีกครั้ง

[มาแล้ว]

เงาร่างขนาดใหญ่ค่อยๆ เดินออกมาจาก Gate สีแดงช้าๆ

มันสูงเกือบสามเมตร
ร่างกายเต็มไปด้วยกล้ามเนื้อสีดำคล้ำและรอยแตกสีแดงเรืองแสงทั่วตัว

มือทั้งสองข้างเป็นกรงเล็บยาวคล้ายสัตว์ร้าย ขณะที่ดวงตาสีแดงเข้มกำลังกวาดมองผู้คนตรงหน้าอย่างช้าๆ

Hunter หลายคนหน้าซีดทันที

“เดี๋ยวนะ…”
“นั่นมัน Orc Berserker ไม่ใช่เหรอ”
“ทำไมมอนสเตอร์ระดับนั้นถึงออกมาจาก Gate ระดับ B ได้!”

ชายแก่สบถเบาๆ

“ระดับนี้ควรอยู่ใน Gate C ขึ้นไป…”

แต่สิ่งที่น่ากลัวกว่านั้น คือสภาพของ Orc Berserker ตรงหน้า

ทั่วร่างของมันเต็มไปด้วย “คริสตัลสีดำ” ที่กำลังเต้นเหมือนหัวใจ

พลังงานสีแดงรอบตัวมันหนักจนแม้แต่พื้นดินยังเริ่มแตกร้าว

ทันใดนั้น—

เสียงกรีดร้องก็ดังขึ้นจากด้านหลัง

Orc Berserker หายไปจากจุดเดิมในพริบตา

ก่อนจะปรากฏตัวกลางกลุ่ม Hunter พร้อมเสียงกระแทกรุนแรง

ร่างของ Hunter คนหนึ่งถูกฟันขาดครึ่งทันที

เลือดสาดกระจายไปทั่วพื้นหญ้า

ความเงียบกินเวลาเพียงเสี้ยววินาที ก่อนทุกอย่างจะเข้าสู่ความโกลาหล

“ถอย!”
“มันเร็วเกินไป!”
“Priest อยู่ไหน!”

เสียงตะโกนดังระงมทั่วสนาม ขณะที่ Hunter หลายคนเริ่มแตกกระเจิง

เรนกัดฟันแน่นขณะมอง Orc Berserker ที่กำลังฉีกร่าง Hunter อีกคนด้วยมือเปล่า

นี่ไม่ใช่มอนสเตอร์ระดับ B ปกติ

มันแข็งแกร่งเกินไป

และในวินาทีนั้นเอง—

เสียงของ Void Rune ก็ดังขึ้นอีกครั้ง

[กินมัน]

เรนชะงักทันที

“…อะไรนะ”

[ข้าหิว]

ความเย็นเยียบแผ่กระจายจากแขนซ้ายอีกครั้ง ขณะที่วงแหวนสีดำเริ่มปรากฏขึ้นบนหลังมือช้าๆ

[หากอยากรอด…จงกินพลังของมัน]