[จบ]Death System จอมเวทย์ท้าความตาย

“นายน้อย ได้เวลาอาหารเที่ยงแล้วครับ คุณท่านให้ผมมาตาม”

โรแลนมองจ้องไปยังสระน้ำภายในบ้าง พลางมองไปยังมอนสเตอร์ปลาสวยงามกำลังแหวกว่ายภายในสระ ภายใต้การภาวนาให้แอนเดอร์สันไม่รอดชีวิตกลับออกมาจากพื้นที่เขต 4 มันถึงกลับถอนหายใจหลังจากรู้ว่ามื้ออาหารที่เริ่มต้นขึ้นมีแอนเดอร์สันเข้าร่วมด้วย ถึงจะโกรธมากแค่ไหนที่แอนเดอร์สันไม่ตาย มันกลับไม่สามารถแสดงออกได้เพราะที่นี่คือตระกูลสกอร์เปี้ยนส์ ไม่ใช่ตระกูลซิกฟรีท

“รอดมาได้ครั้งแล้วครั้งเล่า งั้นต่อไปฉันจะค่อยๆทำให้แกตาย”

แผนการมากมายผุดขึ้นมาในหัวของโรแลนก่อนจะเดินตามพ่อบ้านเข้าไปในห้องอาหาร จากการวางแผนของมันต่อจากนี้ไปจะค่อยๆถอนรากถอนโคนแอนเดอร์สันอย่างช้าๆ การใช้วิธีที่รวดเร็วฉับพลันไม่สามารถฆ่าได้ ต่อไปจะเริ่มใช้วิธีทำร้ายคนใกล้ตัว ซึ่งมันอดไม่ได้เมื่อนึกถึงการทำลายผู้หนุนหลังที่ต้องการเข้าร่วมกับแอนเดอร์สันหรือเข้าร่วมกับแอนเดอร์สันเรียบร้อยแล้ว การที่เขาไร้แขนขาคอยช่วยเหลือ จะเป็นการเปิดโอกาสให้เขาได้ตายง่ายกว่าเดิม

—-------------------

“ปลอดภัยตลอดสองข้างทางเลยสินะ”

แอนเดอร์สันมองจ้องออกไปนอกรถ เขารู้ว่าคนของตระกูลเฟียร์กำลังกระจายกันรอบๆเส้นทางที่เขากำลังจะเดินทางไป และด้วยการที่ระบบไม่ได้แจ้งเตือนให้เขารู้ว่าตัวเองตกอยู่ในอันตราย ทำให้เขารู้ว่ายังไม่มีใครเคลื่อนไหว พี่ของเขาที่ส่งคนมาสังหารต่างเปิดทางให้เขาเดินทางกลับถึงบ้าน ระหว่างนั่งรถกลับไปยังตระกูลสกอร์เปี้ยนส์นี้เองนั้น แอนเดอร์สันได้เริ่มสำรวจสถานะของตัวเองอีกครั้งหนึ่ง เพราะเขาต้องการความปลอดภัยที่มากกว่านี้ เขาจำเป็นต้องหาวิธีทำให้เขารอดจากทุกๆสถานการณ์ ไม่ใช่การวิ่งหนีหางจุกตูดเหมือนวันนี้  การวิ่งหนีมันต้องเปลี่ยนไปเป็นการวิ่งหนีเพื่อไปสร้างกับดักและวางค่ายกลพลังเวทย์

“เวทย์ระดับ 6 มี 22 บท เวทย์คำสาประดับ 7 มี 1,302 บท เวทย์คำสาประดับ 8 มีจำนวน 1,104 บท ส่วนมากเป็นเวทย์สำหรับโจมตี เราต้องเพิ่มเวทย์พื้นฐานที่ทำให้มีความเร็วและมีพละกำลังมากเท่าเวทย์โจมตีพวกนี้ด้วยสินะ ”

แอนเดอร์สันนึกถึงความเป็นจริง เขามีเวทย์ที่ใช้โจมตีมากมาย แต่กลับไม่มีเวทย์เพิ่มความสามารถให้กับร่างกายตนเอง ความเร็ว พละกำลัง ทั้งสองอย่างนี้เขายังคงใช้การ์ดโจมตีช่วยให้เวทย์ของเขามีพลังเท่าเวทย์ระดับ 6  แอนเดอร์สันจึงคิดว่าจะทำให้เวทย์พื้นฐานที่นักเวทย์ต้องเปิดใช้ก่อนการโจมตีแข็งแกร่งด้วย

อย่างไรก็ตามเขาก็มองเห็นความจริงอีกหนึ่งอย่าง ความจริงนั้นเป็นความจริงที่แสนน่ากลัวสำหรับนักเวทย์ หากเขาไม่มีมานา ทุกอย่างที่มีไม่ว่าจะเป็นเวทย์ระดับ 6 เวทย์ระดับ 7 หรือว่าเวทย์ระดับ 8 ล้วนแล้วไร้ผล ดังนั้นเขาจึงมองจ้องระบบเพื่อหาวิธีการทำให้เขาใช้งานมานาได้ยาวนานมากยิ่งขึ้น

ถึงแม้ว่าตอนนี้แกนพลังเวทย์ของเขาจะมีความจุถึง 1,758 ปี การฟื้นฟูมานาที่แท้จริงกลับเป็นการฟื้นฟูเทียบเท่านักเวทย์ 300 ปีเพียงเท่านั้น

“ระบบ วัดมานาให้ออกมาเป็นตัวเลขได้ไหม”

[แจ้งเตือน โฮสต์มีพลังมานา 1,758,000 หน่วย ]  

แอนเดอร์สันตกใจเล็กน้อย แต่เขาก็เก็บความตกใจเอาไว้ จากข้อมูลที่เขาเปรียบเทียบจากในเครือข่ายอินเทอร์เน็ต นักเวทย์ 300 ปีจะมีมานาอยู่ที่ 300,000 หน่วย 

“แล้วตอนนี้การฟื้นฟูมานาของฉันอยู่ที่เท่าไหร่”

[แจ้งเตือน ร่างกายของโฮสต์สามารถฟื้นฟูมานาได้ที่ 500 หน่วยต่อ 1 นาที]

การที่แอนเดอร์สันต้องการเพิ่มอัตราการฟื้นฟูมานานี้เอง เป็นเพราะว่าสมุนไพร ยา และเวทย์มีขีดจำกัดในการฟื้นฟู แม้ยาและสมุนไพรจะสามารถเพิ่มมานาให้ได้โดยตรงหลังจากฉีดเข้าไป ร่างกายของนักเวทย์กลับมีขีดจำกัดในการรับยา  เขาจึงมองหาวิธีช่วยร่างกายเร่งการฟื้นฟูมานาให้มากกว่าเดิม

จากข้อมูลที่แอนเดอร์สันได้ยินจากทางระบบ หากเป็นนักเวทย์ 300 ปี ด้วยอัตราการฟื้นฟูมานา 500 หน่วยต่อนาที จำเป็นต้องใช้เวลา 10 ชั่วโมงถึงจะสามารถฟื้นฟูมานาจาก 0 ให้เต็ม 300,000 หน่วยได้

“นายน้อย อีก 10 นาทีจะถึงบ้านแล้ว กระผมอยากให้นายน้อยเปลี่ยนชุดสักเล็กน้อย”

“ได้สิ”

แอนเดอร์สันหันไปพูดกับพ่อบ้านแล้วหยิบชุดสูทที่พ่อบ้านเตรียมเอาไว้ออกมาสวมใส่ ระหว่างนี้เขาก็ได้ใช้ตั๋ว 1,000 ซื้อแหวนฟื้นฟูมานาระดับ 6 มาจำนวน 5 วงด้วยจาก จากนั้นก็ใช้อีก 600 ใบซื้อต่างหูฟื้นฟูมานาระดับ 6 จำนวน 2 ชิ้นมาสวมใส่ ตามด้วยใช้ตั๋ว 400 ใบซื้อสร้อยฟื้นฟูมานา 1 เส้นมาสวม ทุกอย่างที่เขาซื้อล้วนแล้วช่วยเร่งการฟื้นฟูมานา 20 % โดยพวกมันทั้งหมดไม่มีผลซ้อนทับกัน อย่างไรก็ตามเขาได้ซื้อแหวนระดับ 5 มาอีก 4 วงด้วยการใช้ตั๋วอีก 400 ใบ แม้มันจะมีการฟื้นฟูเพียง 15 % เท่านั้นแอนเดอร์สันกลับพอใจ การที่เขาไม่ซื้อแหวนระดับ 6 มาทั้งหมดก็เพราะว่ามันหมดแล้วเขาจำเป็นต้องรอให้วงล้อสุ่มรีเซ็ต

“เหลือตั๋วอีก 4,000 เก็บเอาไว้ก่อนแล้วกัน”

แอนเดอร์สันมองตั๋วที่หายไป 2,400 ใบ อย่างไรก็ตามมันกลับให้ผลที่น่าพอใจเพราะตอนนี้ เขาสามารถฟื้นฟูมานาได้ที่ 1,675 หน่วยต่อนาที จากเครื่องประดับระดับ 6 จำนวน 800 หน่วย จากเครื่องประดับระดับ 5 375 หน่วยและจากการฟื้นฟูมานาด้วยร่างกาย 500 หน่วย ส่งผลให้เขาสามารถใช้เวทย์ได้ยาวนานมากยิ่งขึ้น 

หากเขาเป็นนักเวทย์ 300 ปีทั่วไป จากเดิมต้องใช้เวลาในการฟื้นฟูมานาจาก 0 จนกลับมาเต็มต้องใช้เวลา 10 ชั่วโมง ในตอนนี้เขาจะใช้เวลาไม่เกิน 3 ชั่วโมงเลยด้วยซ้ำ นับว่าเป็นการฟื้นฟูที่รวดเร็วและน่ากลัวมาก ถึงอย่างนั้นไม่ใช่เพียงแค่เขาที่มีอุปกรณ์เวทย์ฟื้นฟูมานา ทุกคนที่เป็นนักเวทย์ล้วนมองเห็นจุดอ่อนในเรื่องมานาเช่นกันจนทุกคนหาเครื่องประดับฟื้นฟูมานามาใช้งาน ยิ่งเป็นนายน้อยตระกูลใหญ่พวกเขาจะสวมใส่เครื่องประดับไม่ต่างจากแอนเดอร์สัน

“ระบบ เธอสามารถตรวจสอบมานาที่ใช้ในการร่ายเวทย์ได้ไหม”

[ได้ค่ะ]

“งั้น เวทย์ระดับ 1 ใช้มานามากแค่ไหน”

[1 หน่วย]

“เวทย์ระดับ 2 ล่ะ”

[1 หน่วย]

แอนเดอร์สันย่นคิ้วเมื่อเวทย์ระดับ 1 และ 2 ใช้จำนวนมานาเท่ากัน ทันใดนั้นเขาก็ตกใจมากยิ่งขึ้นไปอีกเมื่อเวทย์ระดับ 3 และ 4 ใช้มานาเพียง 1 หน่วยเท่านั้น เวทย์ระดับ 5 ใช้มานา 2 หน่วยด้วยกัน ส่วนเวทย์ระดับ 6 เพิ่มเป็น 3 หน่วย เวทย์ระดับ 7 ใบมานาจำนวน 5 หน่วย

“ระบบ แล้วเวทย์ระดับ 8 ล่ะ”

[ เวทย์ระดับ 8 จะใช้มานาอยู่ที่ 10 หน่วย ]

แอนเดอร์สันตกใจมาก จากจำนวนมานาที่เวทย์ระดับ 8 ใช้งาน ด้วยความสามารถฟื้นฟูมานาในตอนนี้ เขาสามารถใช้เวทย์ระดับ 8 ได้ถึง 167 ในระยะ 1 นาที ถ้าเขาใช้เวทย์ต่ำกว่านี้แทบจะเป็นไปไม่ได้เลยที่มานาของเขาจะลดลง

“ระบบ ทำไมถึงใช้มานาน้อยนักล่ะ”

แอนเดอร์สันตกใจ เดิมทีเขานึกว่าจะต้องใช้มานาเป็นพันเป็นหมื่นหน่วยในการใช้เวทย์ระดับ 8 ตอนนี้มันกลับน้อยไม่ต่างจากเวทย์ระดับ 1 เลยสักนิดเดียว เขาจึงสงสัยและคาดการณ์ว่ามันอาจจะเกี่ยวข้องกับความจุแกนพลังเวทย์  1,758 ปี

“สาเหตุที่โฮสต์ใช้มานาน้อยมากในการร่ายเวทย์ระดับ 8 เป็นเพราะว่าตอนนี้แกนพลังเวทย์ของโฮสต์ถูกยกระดับให้เหมาะแก่การใช้เวทย์ระดับ 17”

แอนเดอร์สันอึ้ง เขาพึ่งเคยได้ยินเกี่ยวกับเวทย์ระดับ 17 ทั้งที่เวทย์ที่พึ่งค้นพบตอนนี้สูงสุดเป็นเพียงเวทย์ระดับ 10 เท่านั้นและมันก็เป็นเวทย์ความลับที่ทางสหพันธ์หรือตระกูลหลักเก็บเอาไว้เป็นไพ่ตาย ต้องใช้นักเวทย์ 800 ปีจำนวนหลายคนในการร่าย แต่ระบบกลับบอกให้เขารู้ว่าตัวเองสามารถใช้เวทย์ระดับ 17 ที่ไม่รู้ว่าตัวของเขาจะตามหามันได้จากที่ไหน

“ระบบ มีเวทย์ระดับ 17 ด้วยเหรอ”

[ระบบไม่สามารถตอบได้ คำตอบก่อนหน้าที่โฮสต์ถามเกี่ยวกับความจุแกนพลังเวทย์ระบบเพียงแค่คาดการณ์เพื่อให้โฮสต์เห็นภาพเท่านั้น]

แอนเดอร์สันถอนหายใจ เมื่อรู้ว่าระบบใช้วิธีเปรียบเทียบให้เขาเห็นภาพความจุของแกนพลังเวทย์และบทเวทย์ที่ต้องใช้ร่วมกันเพียงเท่านั้น เวทย์สูงสุดในตอนนี้จึงเป็นเวทย์ระดับ 10 เช่นเดิมตามข้อมูลที่ประกาศไปทั่วสหพันธ์โคเวีย 

“งั้นก็หมายความว่า ถ้าเราวางแผนดีๆ นักเวทย์ 800 ปีก็ไม่ได้น่ากลัวอีกต่อไปสินะ”

แอนเดอร์สันฉีกยิ้มกว้างก่อนจะเลิกส่องสถานะของตนเองแต่แล้วเขากลับเหลือบไปเห็นบางอย่างในหน้าต่างสถานะจนต้องเปิดขึ้นมาใหม่

“นี่มันอะไรกัน อย่าบอกนะว่าสุ่มมาได้”

แอนเดอร์สันถอนหายใจออกมาด้วยท่าทางเหน็ดเหนื่อย การสุ่มครั้งล่าสุดทำให้เขาได้ฉายาผู้เป็นที่รักของต้นไม้ มันเป็นฉายาที่เขาต้องทำการปลดล็อก ทั้งที่เขาพยายามหลีกเลี่ยงการซื้อฉายาเพราะต้องการปลดล็อกพลังเวทย์ให้ผ่าน 300 ปีไปได้ก่อน การสุ่มกลับทำให้เขาได้รับฉายามาแทน

“หวังว่ามันจะไปที่เดียวกันกับพรของแม่นะ”

ฉายาผู้เป็นที่รักของต้นไม้ เป็นฉายาที่เกี่ยวกับธาตุไม้เหมือนกับฉายาของแม่ แอนเดอร์สันจึงคิดว่ามันอาจจะปลุกจิตวิญญาณในสถานที่เดียวกันได้ 

ตอนนี้เขาแก้ตัวไม่ได้แล้ว ทำได้เพียงเปิดดูความสามารถของฉายา ก่อนที่เขาจะเบิกตากว้างเพราะมันหนุนเสริมกับฉายาเจ้าแห่งพืชพรรณ ส่งผลให้เขาสามารถเร่งการเติบโตพืชพรรณต่างๆได้ด้วยเพียงแค่นำมือไปแตะมันเท่านั้น ไม่เพียงแค่เร่งการเติบโตของพืชพรรณ เขาสามารถเชื่อมต่อกับต้นไม้ได้ทุกชนิด หากว่ามันไม่อยู่ห่างกันมากไปเขาสามารถสร้างแผนที่จากการใช้ต้นไม้สอดส่องทุกๆอย่าง ไม่ว่าจะ รูป รส กลิ่น เสียง หรือจะเป็นการมองเห็น เขาสามารถใช้ผ่านต้นไม้ที่เชื่อมต่อกันได้

“งั้นก็หมายความว่าต่อจากนี้ไป พื้นที่ป่าไม้ก็กลายเป็นพื้นที่สังหารของฉันน่ะสิ”

แอนเดอร์สันฉีกยิ้มกว้าง พลางมองไปยังประตูบ้านที่รถวิ่งผ่านเข้าไป หลังจากนี้การล่าในมิสเทอรี่คงง่ายสำหรับเขาถ้าพื้นที่ตรงนั้นเต็มไปด้วยพืชพรรณ

“นายน้อย เชิญที่ห้องอาหารได้เลยครับ”

แอนเดอร์สันหันมองพ่อบ้านที่ยืนรอต้อนรับ เขาจึงเดินตามเข้าไปด้วยท่าทางปกติ พลางมองดูสิ่งต่างๆรอบๆบ้านทันใดนั้นเขาก็พบเจอน้องสาวตัวน้อยขี่กระเช้ามาต้อนรับด้วยท่าทางร่าเริง

“พี่แอน พี่มาแล้ว!”

“มารอนานหรือยังเนี่ย” เด็กสาวตัวน้อยส่ายหน้า แอนเดอร์สันรู้ได้เลยว่าบะหมี่ที่ให้ไปหมดแล้ว เขาจึงนำมันออกมาอีกร้อยชามเพื่อให้น้องสาวเอาไว้กิน แต่แล้วเขาไม่คิดจะนำมันไปทำอะไรอีกแอนเดอร์สันจึงดึงออกมาจากระบบเรื่อยๆเป็นพันชามส่งผลให้น้องสาวของเขายิ้มแก้มฉีก

“ขอบคุณค่า”

“กินอาหารให้ครบ 5 หมู่ด้วยนะ เดี๋ยวร่างกายจะได้แข็งแรง”

“ค่า หนูจะกินให้ครบ 5 หมู่”

แอนเดอร์เดินตามน้องสาวที่เข้ามาจูงมือ ก่อนจะเดินไปยังห้องอาหาร ปรากฎว่าด้านในนี้เองนั้นมีเขาเป็นคนแรกที่มาถึง หลังจากแอนเดอร์สันมองไปยังเก้าอี้ตัวหนึ่งที่พ่อบ้านเดินเข้าไปขยับให้เขาเข้าไปนั่ง แอนเดอร์สันจึงเข้าไปนั่งรอทุกๆคน