จอมอสูรพลิกสวรรค์ (Asura Reversing Heaven : Feng Long - 龙峰)

บรรยากาศทั่วทั้งสำนักเมฆาครามตึงเครียดและคึกคักอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน! ศิษย์นับหมื่นชีวิตต่างหลั่งไหลไปยัง ลานประลองมังกรสวรรค์ ราวกับสายน้ำที่เชี่ยวกราก! เสียงพูดคุยและเสียงโห่ร้องดังกระหึ่มราวกับพายุที่กำลังจะโหมกระหน่ำ!

บนอัฒจันทร์ขนาดมหึมา... เหล่าผู้อาวุโส, ผู้นำตระกูลสาขา, และยอดฝีมือจากทั่วทุกสารทิศต่างมาจับจองที่นั่ง... สายตาของพวกเขาทุกคู่ต่างจับจ้องไปยังใจกลางของเวทีประลอง... ที่ซึ่งชะตากรรมของสองตระกูลกำลังจะถูกตัดสิน!

ทางฝั่งหนึ่ง... คือกลุ่มของตระกูลหวังที่นำโดย หวังเทียนหลง และ หวังเฉิน... พวกมันนั่งอยู่บนแท่นชมที่หรูหรา... รายล้อมไปด้วยยอดฝีมือและพันธมิตรมากมาย... ใบหน้าของพวกมันเต็มไปด้วยความหยิ่งทะนงและรอยยิ้มที่มั่นใจในชัยชนะ

และอีกฝั่งหนึ่ง... คือกลุ่ม "เงาอสูร"... ที่มีเพียงไม่กี่สิบคน... พวกเขายืนรวมกลุ่มกันอย่างเงียบๆ... แต่แววตาของทุกคนกลับเต็มไปด้วยความภักดีและความมุ่งมั่นที่ไม่สั่นคลอน! และใจกลางของพวกเขา... คือ เฟิงเจิ้น ที่บัดนี้ได้ฟื้นคืนพลังระดับราชันย์และมีกลิ่นอายที่น่าเกรงขาม

"ท่านผู้อาวุโสใหญ่! ได้เวลาแล้ว!" หวังเทียนหลงกล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ทรงอำนาจ

ผู้อาวุโสใหญ่ฝ่ายวินัยพยักหน้ารับ... เขาลุกขึ้นยืน... และประกาศก้องด้วยน้ำเสียงที่ดังสนั่นไปทั่วทั้งสนาม!

"ศึกพิพากษาเกียรติยศ... ระหว่าง ตระกูลหวัง... และ เย่เฟิง... การประลองรอบที่หนึ่ง... 'รุ่นเยาว์'... เริ่มได้!"

โฮ่!

เสียงโห่ร้องดังกระหึ่ม!

หวังเฉิน หัวเราะลั่นอย่างสะใจ! เขาทะยานร่างขึ้นไปบนเวทีราวกับวิหคเพลิง! พลังปราณปฐพีขั้นที่สี่ระเบิดออกจากร่างของเขาอย่างบ้าคลั่ง!

"เย่เฟิง! ไอ้ขยะ! ไสหัวออกมา!" เขากล่าวเย้ยหยัน "วันนี้... ข้าจะบดขยี้เจ้าต่อหน้าทุกคน! ข้าจะทำให้เจ้ารู้ว่า... คนชั้นต่ำเช่นเจ้า... ไม่มีวันที่จะได้เงยหน้าขึ้นมาเทียบเท่ากับข้า!"

และแล้ว... เฟิงหลง ก็ปรากฏตัวขึ้น...

เขาไม่ได้ทะยานร่างขึ้นไปอย่างโอ่อ่า... แต่กลับเดินขึ้นมาตามบันไดอย่างช้าๆ และสงบนิ่ง...

เขาสวมเพียงอาภรณ์สีดำเรียบง่าย... แต่ทุกย่างก้าวของเขากลับหนักอึ้งและเต็มไปด้วยแรงกดดันที่มองไม่เห็น... ราวกับว่าเขาไม่ได้กำลังเดินขึ้นสู่เวทีประลอง... แต่กำลังเดินขึ้นสู่ "แท่นประหาร" ของศัตรู

เขายืนเผชิญหน้ากับหวังเฉิน... ด้วยแววตาที่สงบนิ่งและเย็นเยียบ... ราวกับกำลังมองดูคนตาย

"ปากดี" เฟิงหลงกล่าวเสียงเรียบ "ข้าอยากจะรู้นักว่า... หลังจากที่ข้าหักแขนหักขาของเจ้าแล้ว... เจ้าจะยังคงปากดีได้อีกหรือไม่"

"บังอาจ!" หวังเฉินโกรธจัด! "ตายซะเถอะ!"

เขาไม่รอช้า! เขาระเบิดพลังและพุ่งเข้าใส่เฟิงหลงทันที!

"เพลงหมัดวิหคเพลิงผลาญทุ่ง!"

หมัดขวาของเขาถูกห่อหุ้มไปด้วยเปลวไฟสีทองอร่าม! ก่อตัวเป็นรูปของหัววิหคเพลิงที่กำลังอ้าปากกรีดร้อง! มันคือกระบวนท่าที่รุนแรงและเต็มไปด้วยพลังทำลายล้าง!

ผู้ชมบนอัฒจันทร์ต่างเบิกตากว้าง!

แต่เฟิงหลงกลับ... ยืนนิ่ง!

เขาไม่ได้หลบ... ไม่ได้ป้องกัน... เขาเพียงแค่ยืนกอดอก... และมองดูหมัดเพลิงที่พุ่งเข้ามาด้วยรอยยิ้มที่ดูแคลน!

ตูมมมมม!

หมัดวิหคเพลิงปะทะเข้ากับหน้าอกของเฟิงหลงอย่างจัง!

เกิดเสียงระเบิดที่ดังสนั่น!

"ฮ่าๆๆๆ! โง่เขลา! รนหาที่ตาย!" หวังเฉินหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง!

แต่... รอยยิ้มของเขาก็พลันแข็งค้าง!

เมื่อเปลวไฟจางลง... ร่างของเฟิงหลงยังคงยืนอยู่ที่เดิม! บนร่างกายของเขา... ไม่มีแม้แต่รอยขีดข่วน! เสื้อผ้าของเขาไม่ไหม้แม้แต่น้อย!

"เป็น...ไป...ไม่...ได้..."

ทั้งสนามตกอยู่ในความเงียบงัน!

"การโจมตีที่น่าสมเพช" เฟิงหลงกล่าวพลางปัดฝุ่นที่หน้าอก "หมัดของเจ้าน่ะรึ? มันยังเบา... เกินกว่าที่จะทำให้ข้ารู้สึกคันได้เสียอีก"

เขาใช้ "เกราะอสูรราชันย์" ที่หลอมรวมเข้ากับร่างกาย... รับการโจมตีนั้นไว้โดยตรง!

"ไอ้...ไอ้ปีศาจ!" หวังเฉินกรีดร้องอย่างเสียสติ! เขารวบรวมพลังทั้งหมดและต่อยออกไปอีกครั้ง!

ตูม! ตูม! ตูม!

แต่ผลลัพธ์ก็ยังคงเหมือนเดิม!

"จบแล้วรึ?" เฟิงหลงเอ่ยถามเสียงเย็น "ถ้าเช่นนั้น... ก็ถึงตาข้าบ้าง"

สิ้นเสียงพูด... โดยที่ไม่มีผู้ใดคาดคิด...

ร่างของเฟิงหลงพลันหายไป!

"ก้าวพริบตาอสูรไร้เงา!"

หวังเฉินเบิกตากว้าง! เขามองไม่เห็นแม้แต่เงา!

ปั่ก!

เขารู้สึกถึงความเจ็บปวดที่ท้อง! ร่างของเขางอตัวเป็นกุ้ง!

แกร๊ก!

แขนขวาของเขาถูกหัก!

แกร๊ก!

แขนซ้ายของเขาถูกหัก!

แกร๊ก! แกร๊ก!

ขาของเขาทั้งสองข้าง... ถูกบดขยี้จนแหลกละเอียด!

"อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกก!"

หวังเฉินกรีดร้องอย่างโหยหวน! เขาล้มลงไปกองกับพื้นในสภาพที่ไม่ต่างอะไรจากสุนัขที่ถูกทุบตีจนปางตาย!

เฟิงหลงปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าของเขา... และใช้เท้า... เหยียบลงบนใบหน้าที่เคยหล่อเหลาและหยิ่งทะนงนั้น...

"นี่...สำหรับความอัปยศที่เจ้าเคยมอบให้ข้า" เขากระซิบเสียงเย็น

เขาโน้มตัวลงไป... และกระซิบประโยคสุดท้ายที่ข้างหูของมัน...

"และนี่... สำหรับท่านพ่อของข้า"

เขาไม่ได้ใช้เคล็ดวิชาที่รุนแรง... เขาเพียงแค่รวบรวม "เพลิงอสูรพิฆาต" เล็กๆ... ที่ปลายกริช "เงาอสูรพิฆาต"... และจิ้มมันลงไปที่หน้าผากของหวังเฉิน... อย่างแผ่วเบา...

ฟู่...

ไม่มีเสียงระเบิด...

ร่างของหวังเฉิน... ค่อยๆ สลายกลายเป็นเถ้าถ่านสีดำ... หายไปจากโลกนี้... ตลอดกาล...

เฟิงหลงยืนขึ้น... และหันไปมองยัง หวังเทียนหลง ที่กำลังยืนตัวสั่นเทาด้วยความโกรธแค้นและตกตะลึงจนสิ้นสติอยู่บนแท่นชม...

เขาไม่ได้พูดอะไร... เขาเพียงแค่... ยิ้ม

รอยยิ้มของราชันย์... ผู้ที่เพิ่งจะเก็บ "ดอกเบี้ย" ก้อนแรก...