ในตอนนั้นเองพิษจากโรคร้ายก็ได้โหมเข้ามาทำร้ายเคนอีกครั้ง เขาถึงกับหน้ามืดทรุดนั่งลงที่พื้นเพราะตอนนี้โรคร้ายที่เขาเป็ มันใกล้จะระงับไม่อยู่แล้ว เคนจึงพยายามที่จะสะสางทุกอย่างให้เรียบร้อย ก่อนที่เขาจะไม่มีโอกาสได้ทำมัน อีกฝากฝั่งของความมืดมิดแล้วความเงียบนอน หญิงสาวร่างเล็กนั่งร้องไห้อยู่ในห้องสี่เหลี่ยมห้องหนึ่ง เธอมองดูแผลที่อยู่ตามเนื้อตัวของเธอแล้วนึกสมเพชตัวเองขึ้นมา เื่ราวที่เกิดขึ้นกลางดึกคืนนั้น มันยังตามหลอกหลอนเธอไม่หยุดไม่หย่อน ก่อกๆๆ เสียงเคาะประตูพร้อมกับเปิดออกอย่างช้าๆให้เห็นร่างของชายคนหนึ่งที่มีใบหน้าค่อนข้างจะใจดีเดินเข้ามาหาเธอใกล้ๆ
"ตื่นแล้วหรอครับคุณมะลิ?"
"คุณเป็ใครคะ..ทำไมถึง…?"
"ผมชื่อนพครับ เป็ลูกน้องคนสนิทของคุณเคน ท่านส่งผมมาดูแลคุณมะลิใน่ที่ท่านไม่อยู่ครับ ว่าแต่คุณมะลิ้าอะไรเพิ่มไหมครับ บอกผมได้นะ..เดี๋ยวผมไปหามาให้"
"ไม่เป็ไรค่ะ มะลิอยากอยู่คนเดียวมากกว่า"
"เื่นั้นคง….ได้ครับ งั้นเดี๋ยวผมจะออกไปรออยู่ข้างนอก ถ้าคุณมะลิมีอะไรจะให้ผมช่วย ก็เรียกผมได้ตลอดเวลานะครับ"
"ค่ะ..ขอบคุณนะคะ" มะลิทรุดตัวนอนลงที่เตียงแล้วหันหน้าเข้ากำแพง ตอนนี้เธอไม่อยากเจอหน้าใครทั้งนั้นก็สิ่งที่เธอเพิ่งเจอมามันทำให้เธอรังเกียจตัวเองมาก แผลที่เต็มไปทั้งตัวนั้นมันเป็เครื่องเตือนให้เธอนึกถึงเื่ราวในคืนนั้นอยู่ตลอดเวลา มะลิทำได้แค่นอนร้องไห้ให้หมดแรงและหลับไปแค่นั้น จนกระทั่ง กึ่ก!!ตุ่บ!!แอ้ด!" เสียงเปิดประตูเข้ามาและล็อคกลอนพร้อมกับวางอะไรบางอย่างลงที่โต๊ะเสียงดังสนั่นนั้นมันทำให้มะลิต้องหันกลับมามองตามเสียงที่ได้ยินทันที และเธอก็ต้องพบกับความะเืใจอีกครั้งเมื่อคนที่เธอไม่อยากเจอหน้ามากที่สุดดันมันนั่งอยู่ที่โซฟาในห้องของเธอซะแล้ว
"คุณมาร์ค!! คุณมาที่นี่ทำไมหรือว่าคุณจะมาทำร้ายอะไรฉันอีก เอาเลยสิ ยังไงฉันก็สู้คุณไม่ได้อยู่แล้ว ฆ่าฉันให้ตายเลยสิจะได้หมดตัวปัญหาในชีวิตของคุณสักที"
"หยุดบีบน้ำตาใส่ฉันเดี๋ยวนี้นะ ฉันก็ไม่ได้อยากมาที่นี่นักหรอก ผู้หญิงสกปรกอย่างเธอใครจะอยากเข้าใกล้ไม่ทราบ"
"งั้นก็เชิญออกไปได้แล้ว เพราะฉันเองก็ไม่อยากเห็นหน้าคุณเหมือนกัน"
"ที่ฉันต้องมาที่นี่เพราะฉันต้อง..มารับผิดชอบเธอยังไงล่ะ?"
"ไม่จำเป็..เพราะฉันไม่้าความรับผิดชอบจากคุณ"
"ยังปากดีเหมือนเดิมเลยนะ ฉันอยากจะรู้จังเลยว่าความปากดีของเธอ มันจะช่วยอะไรเธอได้ ถ้าฉันจะทำมันอีกครั้งในห้องนี้!!" มาร์คเดินเยื้องย่างสามขุมเข้ามาและพยายามจะกระชากเสื้อของมะลิแต่ดูเหมือนว่าเขาจะถูกขัดขวางจากอีกคนที่กำลังเดินเข้ามาพอดี
"ต้องขออภัยด้วยครับเวลานี้คุณมาร์คไม่ควรที่จะทำรุนแรงกับเธอ"
"นายเป็ใคร มีสิทธิ์อะไรมาสั่งสอนฉัน?"
"ผมชื่อครับ เป็ลูกน้องคนสนิทของคุณเคน"
"อ๋อ..ที่แท้ก็..ส่งคนมาเฝ้าตามฉันเอง นายคงจะเป็คนที่พ่อส่งมาดูว่าฉันมาดูแลยัยนี่จริงๆหรือเปล่าสินะ"
"เปล่าครับ..คุณเคนให้ผมมาคอยติดตามคุณมาร์ค เพราะอีกหน่อยคุณมาร์คก็จะต้องเป็คนคุมทุกอย่างแทนคุณเคนแล้ว ท่านก็เลยให้ผมมาช่วยแนะนำงานทั้งหมดที่คุณมาร์คต้องทำต่อจากท่านยังไงล่ะครับ"
"หรือเรียกง่ายๆว่า ส่งนายมาเฝ้าดูพฤติกรรมของฉันนั่นแหละ"
"ถ้าคุณมาร์คจะคิดแบบนั้น ผมก็ไม่อาจห้ามได้ครับ คุณเคนได้บอกผมไว้แล้วว่าทันทีที่คุณมาร์คมาถึง ให้คุณมาร์คดูแลคุณมะลิอย่างใกล้ชิดด้วยตนเองและห้ามใครเข้ามาช่วยเด็ดขาดครับ"
"นี่นายคงคิดว่า ถ้าฉันไม่ทำตามที่นายบอก นายก็จะเอาเื่นี้ไปฟ้องพ่อฉันสินะ เฮอะ!!"
"เื่นั้นผมคงไม่ต้องฟ้องคุณเคนหรอกครับ เพราะในห้องนี้มีกล้องวงจรปิดที่เชื่อมต่อกับมือถือของคุณเคนตลอด 24 ชั่วโมงอยู่ 3 ตัวครับ บนหัวเตียง ที่โซฟาแล้วก็จากมุมหน้าประตูครับ"
"แสดงว่าเมื่อกี้ก็…"
"ใช่ครับคุณเคนเห็นทุกอย่างในห้องนี้ผ่านมือถือของท่านได้โดยที่ท่านไม่ต้องมาถึงที่นี่ยังไงล่ะครับ อ่อ ผมลืมบอกไปว่ากล้องทั้ง 3 ตัวมีไมค์อัดเสียงด้วยนะครับ ทุกอย่างที่คุณมาร์คพูดเมื่อกี้คุณเคนก็ได้ยินเหมือนกันครับ เอาเป็ว่าตอนนี้ผมขอตัวก่อนนะครับ เชิญคุณมาร์คตามสบาย หายไวไวนะครับคุณมะลิ สวัสดีครับ" ทันทีที่นพเดินออกไปพ้นห้อง มาร์คคว้าเหยือกน้ำแล้วเขวี้ยงใส่ประตูห้องจนแตกกระจายไปหมดเพื่อระบายความรู้สึกโมโหของเขา มาร์คหันหน้ากลับมามองมะลิที่นอนอยู่บนเตียงอย่างหงุดหงิด เพราะไม่ว่าเขาจะวิ่งหนียังไงเขาก็ต้องวนกลับมาอยู่ใกล้ชิดกับเธออีกเหมือนเดิม
"เธอนี่มันสร้างปัญหาให้ฉันไม่รู้จักจบจักสิ้นจริงๆนะ ยัยมะลิเน่า!!"
"ก็ถ้าคุณไม่ทำให้ฉันเป็แบบนี้ คุณก็ไม่ต้องมาลำบากแบบนี้หรอกค่ะ..คุณมาร์ค"
"นี่เธอโทษว่าเื่ทั้งหมดเป็ความผิดฉันหรอ?"
"ใช่...เื่ทั้งหมดนี้มันไม่ใช่แค่ความผิดแต่มันคือความชั่วร้าย เลวทราม ป่าเถื่อน อำมหิตผิดมนุษย์มนาในตัวของคุณยังไงล่ะ"
"นี่มันจะมากไปแล้วนะ ยัย…!!"
"อ้ะๆๆอย่าลืมนะคะว่าในห้องนี้มีกล้อง...คุณจะเสี่ยเพื่อโดนคุณลุง ดุงั้นหรอ เป็ฉัน..ฉันคิดได้นะว่าไม่ควรทำแบบนั้น" มาพยายามสงบจิตสงบใจลงและใจเย็นให้ได้มากที่สุด ทางเดียวเท่านั้นคือเขาจะต้องรีบทำให้มะลิหายและออกไปจากโรงพยาบาลนี่เร็วๆ เขาถึงจะพ้นจากคำสั่งมาบ้าๆนี้ของเคนซะ
"ฉันหิวน้ำอ่ะ ช่วยออกไปซื้อน้ำส้มให้หน่อยสิ"
"น้ำเปล่าก็มี ไม่สบายอยู่ไม่ใช่หรอ จะกินน้ำอย่างอื่นทำไมล่ะ"
"คุณก็ช่วยแหกตาดูสิ ว่ามันยังมีอยู่ไหมน้ำเปล่าน่ะ คุณปาเหยือกน้ำใส่ประตูห้องเพื่อระบายอารมณ์ไปเมื่อกี้ นี่สมองพังไปแล้วหรือไง?"
"นี่เธอกล้า!!…"
"อ้ะๆๆ..กล้องนะคะ..จะลองไหมล่ะ ฮึฮึ"
"โถ่เว้ย!!ฝากไว้ก่อนเถอะ ยัยมะลิเน่า เธอข่มฉันได้ไม่นานหรอกเตรียมตัวโดนฉันเอาคืนได้เลย อยากกินน้ำอะไร"
"ก็บอกไปแล้วไงว่าน้ำส้ม นี่นอกจากจะสมองพังแล้วคุณยังความจำเสื่อมอีกหรอ?"
"ปากดีจริงๆ!! รอให้เธอหายดีก่อนเถอะ ฉันจะเอาคืนทบต้นทบดอกแน่ๆ เดี๋ยวฉันมา!!"
"อ่อ เดี๋ยวสิ พอดีว่าหิวข้าวด้วยอ่ะช่วยไปสั่งพิซซ่าให้ด้วยนะ"
"พิซซ่า!!นี่มันอยู่ไกลจากโรงพยาบาลมากเลยนะ"
"ฉันไม่ได้บอกให้คุณเดินไปสักหน่อยนี่ รถก็มีขับไปสิ!"
".........." มาร์คทำได้แค่ตัดกรามและกำหมัดแน่น ตอนนี้ความโมโหภายในร่างกายของเขามันอยากจะออกมาเต็มทีแล้วแต่ด้วยความที่กล้อง 3 ตัวนั้นกำลังจับตามองพฤติกรรมของเขาอยู่ เขาจึงพยายามข่มอารมณ์ไว้ให้ใจเย็นๆและยอมทำตามที่มะลิบอกแต่โดยดี มะลิรู้สึกขำในใจ ที่วันนี้เป็วันที่เธอจะเอาชนะมาร์คได้ แน่นอนว่าเธอจะใช้เวลาที่เธอพักรักษาตัวในโรงพยาบาลนี้ ให้คุ้มค่าที่สุด มาดูกันซิว่ามาร์คจะโดนมะลิเอาคืนอย่างไรบ้าง ติดตามต่อได้ใน EP หน้านะคะ
146
