สุดยอดพ่อบ้าน HERO กู้โลก

ตอนที่ 79

“ละ ละ ลุงมาอยู่นี่ได้ไง แล้วหมัดนั่นทำได้ไง !!!” เจมส์พูดน้ำเสียงอึ้งๆ

โคร่ม !! สตีฟเหวี่ยงหมัดเบาๆไปอีกรอบทำให้ต้นไม้ที่อยู่ห่างไปสองเมตรถึงกับโค่นลงมา

“เรียกว่าไงนะ !!” สตีฟถามพลางพยายามฉีกยิ้มให้เจมส์ แต่จากที่เจมส์เห็นนี่กำลังขู่ฆ่ากันชัดๆ

“พะ พะ พี่สตีฟ” เจมส์รีบเปลี่ยนคำพูด

“ดีมาก” สตีฟพยักหน้าอย่างพึงพอใจ

“ว่าแต่ลุง...เอ้ยพี่สตีฟมาได้ยังไงกันครับยังไม่บอกพวกเราเลย แล้วหมัดเมื่อครู่ทำได้ไงเหรอหรือว่ามีสกิลพิเศษอะไร ลุง...เอ้ยพี่สตีฟเลเวลแค่หนึ่งไม่น่าสร้างพลังโจมตีที่รุนแรงขนาดนั้นได้เลย” เจมส์ถามในสิ่งที่ตนสงสัย

“เอาเป็นว่าฉันก็เป็นฮีโร่ระดับสูงมากแล้วกันพอดีมีเหตุให้ต้องซ่อนเลเวลและอาชีพเอาไว้” สตีฟพูด

“ยะ ยะ อย่างงั้นเองเหรอครับแล้วพี่สตีฟเลเวลเท่าไหร่เหรอครับ” ทอมมี่ถามบ้าง

“ไม่ต้องรู้หรอกรู้แค่ว่าตบพวกเลเวลหนึ่งร้อยได้สบายๆแล้วกัน” สตีฟพูด

“ตบแค่เลเวลหนึ่งร้อยงั้นเหรองั้นแสดงว่าพี่สตีฟเก่งไม่เท่าพ่อผมอะดิ” เจมส์พูดหลังจากได้ยินที่สตีฟบอกเขาก็เริ่มหายกลัวบ้างแล้ว

“เหอะๆพ่อนายน่ะเหรอต่อให้มาอีกสิบคนเลยไม่คณามือตรูหรอกเฟ้ย !!!” สตีฟพูดออกมา

“ว่าแต่รีบกลับได้แล้วนี่รู้ตัวหรือเปล่าว่าเดินกันเข้ามาจนจะถึงกลางสวนอยู่แล้วนะ” สตีฟพูดก่อนจะเดินไปลากคอไอ้เด็กสองคนนี่มาและลากสองคนนี่เดินไปทันที

“ลุง...เอ้ยพี่สตีฟปล่อยพวกเราก่อนหายใจไม่ออก” เจมส์พูดพลางตบเข้าที่แขนสตีฟรัวๆเขาพยายามง้างแขนสตีฟออกด้วยแรงของตนแต่แขนของสตีฟไม่ขยับเลยสักนิดเจมส์และทอมมี่นั้นรู้สึกว่าแขนของสตีฟราวกันเป็นคีมเหล็กขนาดยักษ์

ตอนนั้นเองจู่ๆสตีฟก็หยุดเดิน

กึก !! เสียงฝีเท้าสตีฟชะงักก่อนแขนของสตีฟจะคลายวงออกทำให้เจมส์และทอมมี่หลุดออกมาได้

“แฮ่ก !! แฮ่ก !! แฮ่ก !! เกือบขาดใจตาย” เจมส์พูดออกมา

“เฮ่เจ้าหนูทั้งสองช่วยก้มหยิบหินที่พื้นมาให้มากที่สุดทีสิ” สตีฟพูดพลางมองไปด้านหน้าก่อนจะหันไปมองด้านหลัง

“มีอะไรเหรอพี่สตีฟให้พวกเราเก็บทำไม” เจมส์ถามอย่างสงสัย

“นั่นสิพี่สตีฟจะเอาหินไปทำไม” ทอมมี่เองก็สงสัยเช่นกัน

“ตอนนี้โดนล้อมซะแล้วดูเหมือนที่ฉันทำเสียงดังโครมครามไปเมื่อครู่จะเรียกพวกมันมารวมกันน่ะสิ” สตีฟพูดออกมา

และเมื่อเจมส์กับทอมมี่ได้ยินก็ต้องเบิกตากว้างด้วยความตกใจก่อนจะมองไปรอบๆ

แซ่ก !! แซ่ก !! แซ่ก !! แซ่ก !! แซ่ก !! เสียงหญ้ารอบๆเคลื่อนไหวไปมาก่อนเจมส์และทอมมี่จะเห็นดวงตาสีแดงหลายร้อยคู่

“วี้ว !! มาเป็นร้อยเลยแฮะ !!!” สตีฟผิวปากออกมาหลังจากเห็นจำนวนดวงตาเป็นร้อยคู่

“ทะ ทะ ทำยังไงดีล้อมพวกเราขนาดนี้ตายแน่ๆ” เจมส์พูดอย่างตื่นตระหนกก่อนจะหันไปมองทอมมี่เพื่อนของเขาที่กำลังขาสั่นอยู่

ตุบ !! ร่างของทอมมี่ล้มลงกับพื้นเพราะกลัวจนยืนไม่ไหว

“จะ จะ เจมส์ช่วยด้วย !!!” ทอมมี่พูดออกมาพลางเริ่มจะน้ำตาคลอเขานั้นยังไม่อยากตายแบบนี้

“เฮ่ !! ไม่ตายหรอกน่าหยิบหินมาเอามาให้ฉันให้มากที่สุดเร็วๆ” สตีฟหันไปตวาดทั้งสองคนเสียงดังจนพวกเขาถึงกับสะดุ้ง

“หยิบมาสิเฟ้ยจะได้ช่วยได้ !!!” สตีฟบอกอีกครั้งหลังจากยังเห็นทั้งสองไม่ขยับไปไหนจนเจมส์และทอมมี่รีบเก็บหินให้สตีฟจนเต็มสองกำมือถึงไม่รู้ว่าสตีฟจะเอาหินไปทำไมแต่ตอนนี้ทั้งสองคนคงได้แต่หวังพึ่งผู้ใหญ่อย่างสตีฟ

“เอามานี่มา” สตีฟพูดก่อนจะแบมือขอหินจากทั้งคู่มา

จริงๆจะพุ่งเข้าไปจัดการก็ได้หรอกนะแต่เราจัดการพร้อมกันทั้งหน้าและหลังไม่ได้ถ้าเกิดมีตัวอะไรที่โจมตีระยะไกลได้ขึ้นมาไอ้เจ้าเด็กสองคนนี่จะเป็นอันตรายเอาดังนั้นใช้หินจัดการพวกมันเหมือนเดิมตั้งป้อมตั้งรับน่าจะดีที่สุด สตีฟวิเคราะห์จากสถานการณ์เขาไม่เสี่ยงทำให้เด็กสองคนนี่ได้รับบาดเจ็บหรอก

กรร !!!! โฮ่ก !!!!!!!!!!!! เสียงคำรามของสัตว์กลายพันธ์หลายร้อยตัวดังขึ้นพร้อมๆกันทำเอาเจมส์และทอมมี่ฉี่แทบราด

“ถ้ากลัวจะหลับตาก็ได้นะไม่กี่วิก็จบแล้ว” สตีฟพูด

“คะ คะ ครับ !!x2” ทั้งสองคนพยักหน้าก่อนจะรีบหลับตาลงด้วยความกลัวจับใจ

เหอะๆไอ้ท่าทางอวดดีเมื่อตอนเช้าไม่เหลือซักนิดเด็กก็ยังเป็นเด็ก แต่พวกนี้สู้สองแฝดกับซาช่าไม่ได้เลยแฮะ พวกนั้นมีความเป็นมืออาชีพมากๆ สตีฟมองดูเจมส์และทอมมี่ก่อนจะส่ายหน้าและนึกถึงเด็กพวกนั้นตอนไปลุยเม็กซิโกไม่ได้

“ไม่รู้จะเป็นไงกันบ้างนะ ตอนนั้นเราก็จากมาโดยไม่ได้ลาเลยด้วยสิ” สตีฟพูดพลางนึกถึง

ตอนนั้นเองสัตว์กลายพันธ์ที่เห็นว่าสตีฟเหม่อก็เริ่มจู่โจมทันที

โฮ่ก !!!!!!!!!! มันคำรามออกมาก่อนจะจู่โจมสตีฟทันทีและทันทีที่ตัวแรกเริ่มจู่โจมทั้งหมดก็วิ่งใส่สตีฟทันที

แกร๊ก !! สตีฟกำหินในมือก่อนจะยิ้มออกมา

แมทเทอร์บีม !! ฟิ้ว !! ฟิ้ว !! ฟิ้ว !! ฟิ้ว !! โผละ !! โผละ !! โผละ !! โผละ !! สตีฟยิงหินใส่สัตว์กลายพันธ์ที่กำลังพุ่งเข้ามาเป็นปืนกลแทบจะทุกตัวตายในทันทีเพราะสตีฟเล็งไปที่หัว

อีกด้านหนึ่ง

ก๊อก !! ก๊อก !! ก๊อก !! เสียงเคาะประตูห้องของซาร่าดังขึ้นก่อนเธอจะเปิดออกมาก็เห็นนักเรียนหญิงหลายคนมายืนอยู่หน้าห้องเธอ

“พวกเธอมีอะไรกันทำไมถึงไม่ไปนอน” ซาร่าถาม

“อาจารย์คะเมื่อครู่หนูโทรคุยกับเพื่อนพวกผู้ชายพวกนั้นบอกว่าได้ยินเจมส์กับทอมมี่บอกว่าจะออกไปล่าสัตว์กลายพันธ์ค่ะ” นักเรียนหญิงคนหนึ่งฟ้องซาร่า

“ฮะว่าไงนะ !!’ ซาร่าอุทานออกมาหลังจากได้ยินสิ่งที่นักเรียนของเธอบอก

“จริงค่ะอาจารย์เพื่อนหนูก็พูดเหมือนกัน” นักเรียนหญิงอีกคนพยักหน้ายืนยันด้วยอีกเสียง

“เธอแน่ใจนะว่าพวกนั้นไม่ได้พูดเล่น !!’ ซาร่าถามเพื่อความแน่ใจ

“ค่ะอาจารย์จริงๆพวกนั้นออกไปล่าสัตว์กลายพันธ์ตอนกลางคืนบ่อยๆ แต่วันนี้ได้ยินมาว่าพวกนั้นจะไปที่เซ็นทรัลปาร์ค” นักเรียนของเธอพูด

“บ้าน่าเซ็นทรัลปาร์คที่นั่นเหมาะสำหรับคนที่เลเวลสี่สิบขึ้นไปเท่านั้นสองคนนั้นเลเวลยังไม่ถึงยี่สิบห้าเลยด้วยซ้ำ” ซาร่าตกใจเป็นอย่างมากเมื่อได้รู้จุดหมายที่นักเรียนของเธอจะไป

“สี่สิบเลยเหรอคะ แบบนี้จะทำยังไงดีคะ !!!” นักเรียนของเธอเริ่มตกใจ

“พวกเธอกลับเข้าห้องไปก่อนอาจารย์จะไปยืนยันอีกทีว่าเด็กสองคนนั้นหนีออกไปจริงๆ” ซาร่าพูดก่อนจะไล่เด็กๆของเธอกลับไปนอนส่วนเธอนั้นรีบแต่งตัวและวิ่งไปที่หอพักชายทันที

ตึง !! ตึง !! ตึง !! ซาร่าทุบประตูห้องพักอาจารย์ฝั่งหอชายเสียงดังก่อนอาจารย์เอียนจะเดินมาเปิดให้

“อ้าวอาจารย์ซาร่าเองเหรอมีอะไรครับถึงมาดึกๆดื่นๆแบบนี้” อาจารย์เอียนถาม

“ดูเหมือนจะเกิดเรื่องแล้วค่ะอาจารย์พวกนักเรียนมาฟ้องฉันว่าเจมส์และทอมมี่หนีออกไปข้างนอกเพื่อไปล่าสัตว์กลายพันธ์ค่ะ” ซาร่าพูดจนลิ้นแทบจะพันกัน

“ว่าไงนะพวกนั้นไปที่ไหน !!” อาจารย์เอียนอุทานอย่างตกใจ

“ดูเหมือนจะเป็นเซ็นทรัลปาร์คค่ะ อาจารย์คะสองคนนั้นอยู่ห้องไหนคะฉันจะรีบไปยืนยัน” ซาร่าถาม

“ชั้นที่สี่ห้องริมสุดครับ” อาจารย์เอียนพูดซาร่าได้ยินดังนั้นไม่รอช้าเธอวิ่งไปที่ด้านนอกก่อนจะเหาะขึ้นไปชั้นสี่ห้องริมสุดทันที

เพล้ง !! ซาร่าทุบกระจกเข้าไปก่อนจะวิ่งไปเปิดไฟและเห็นว่าทั้งห้องว่างเปล่าไม่มี่วี่แววของเด็กนักเรียนของเธอ

“ไม่อยู่จริงๆด้วยแย่แลว !!” ซาร่าอุทานออกมาก่อนจะวิ่งไปที่หน้าต่างและเหาะขึ้นฟ้าไปทันที

จากโรงเรียนเราเหาะไปก็ประมาณสิบนาทีขอให้ทันทีเถอะ !!!! ซาร่าภาวนาในใจ

กลับมาที่สตีฟ

เสียงขู่และคำรามเงียบไปทำให้เจมส์และทอมมี่ค่อยๆลืมตาขึ้นมาก่อนจะเห็นภาพที่น่าเหลือเชื่ออย่างที่สุด

“นี่มัน !!!!” เจมส์อุทานออกมา

“มีตัวที่น่ากินอยู่ไม่กี่ตัวเองแฮะกระเป๋าเราก็เหลือเนื้อที่ไม่มากด้วยสิ” สตีฟพูดออกมาเขานั้นยังเก็บพวกเนื้อสัตว์กลายพันธ์จากภารกิจที่เม็กซิโกเอาไว้จำนวนมากดังนั้นสัตว์กลายพันธ์เลเวลน้อยๆพวกนี้จึงไม่อยู่ในสายตาสตีฟสักเท่าไหร่

“ไงจะเก็บซากพวกมันมั้ยไม่เก็บก็กลับเถอะง่วงแล้ว” สตีฟหันไปถามเด็กทั้งสองคนเจมส์กับทอมมี่รีบพยักหน้าก่อนจะวิ่งไปเก็บซากพวกมันทันทีแต่พวกเขานั้นก็เก็บมาได้ไม่ถึงยี่สิบตัวเพราะกระเป๋าเต็มเช่นกัน

“กระเป๋าพวกเราเต็มแล้วครับพี่สตีฟ ไม่สิลูกพี่สตีฟ !!!!” เจมส์พูดด้วยสายตาเป็นประกายตอนนี้เขานับถือสตีฟหมดใจที่สามารถใช้แค่ก้อนหินก็จัดการสัตว์กลายพันธ์เป็นร้อยๆตัวลงได้

“ลูกพี่ ???” สตีฟถึงกับงงที่จู่ๆเจมส์เรียกเขาว่าลูกพี่

“ใช่นับแต่นี้ไปผมและทอมจะเรียกพี่สตีฟว่าลูกพี่ !!!!” เจมส์พูดออกมา

“ฉะ ฉะ ฉันด้วยเหรอ !!!” ทอมมี่ชี้หน้าตัวเอง

“ผัวะ !! เออสิวะรีบเรียกลูกพี่เร็ว !!!” เจมส์ตบหัวทอมมี่อย่างแรง

“ลูกพี่ !!!” ทอมมี่รีบเรียกสตีฟว่าลูกพี่ทันทีทำให้สตีฟถึงกับพูดไม่ออก

“อะ อะ เออเอาที่พวกเอ็งสบายใจละกันว่าแต่กระเป๋ามิติเต็มแล้วสินะถ้าอย่างนั้นก็รีบกลับกันเถอะ มานี่เกาะแน่นๆล่ะ” สตีฟพูดก่อนจะเข้าไปจับที่คอเสื้อของทั้งสองไว้และหิ้วทั้งสองจนตัวลอยขึ้นมาก่อนจะพุ่งออกจากสวนเซ็นทรัลปาร์คไปทันที

อ๊าก !!!!!! ว๊าก !!!!! เจมส์และทอมมี่ร้องออกมาอย่างตกใจที่จู่ๆก็โดนสตีฟหิ้วและพุ่งไปด้วยความเร็ว

ภาพที่เจมส์และทอมมี่เห็นนั้นทุกอย่างกลายเป็นเส้นตรงทั้งไม่กี่วินาทีต่อมาทั้งคู่ก็หมดสติไปเพราะทนรับกับความเร็วระดับนี้ไม่ได้

สามสิบวินาทีต่อมา

ครืด !!!!!! เสียงรองเท้าของสตีฟเบรคกับพื้นถนน

“ฟู่ว !! กลับดีกว่า” สตีฟถอนหายใจออกมาก่อนจะมองเด็กทั้งสองคนในมือ

“อ้าวเฮ้ยสลบไปงั้นเหรอโทษทีลืมไปว่าเลเวลพวกเอ็งน้อย !!!” สตีฟอุทานอย่างตกใจก่อนจะยิ้มออกมา

“ค่อยๆเดินกลับก็ได้ฟระ” สตีฟส่ายหน้าก่อนจะเดินไปตามถนนมุ่งหน้ากลับโรงเรียนฮีโร่

คืนนั้นเป็นอีกคืนที่มีข่าวลือว่ามีสัตว์กลายพันธ์ระดับสูงปรากฎที่เซ็นทรัลปาร์คอีกครั้งทำให้วันต่อมามีฮีโร่ระดับ E และ C มากมายมุ่งหน้าไปเก็บซากสัตว์กลายพันธ์ที่ตาย (เคยมีปรากฎการแบบนี้ใน ตอนที่ 13)

จบ...

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 79 ผมจะเรียกว่าลูกพี่

คล้ายกับเรื่องสุดยอดพ่อบ้าน HERO กู้โลก ที่คุณอ่าน

สุดยอดพ่อบ้าน HERO กู้โลก

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 79 ผมจะเรียกว่าลูกพี่

คล้ายกับเรื่องสุดยอดพ่อบ้าน HERO กู้โลก ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้