ตอนที่7 จักรดาว
“ริตา ๆ ทางนี้”เสียงนกดังมาพร้อมกับโบกมือเรียก
“นก กินอะไรหรือยัง”ริตาถามเพื่อน
“ใครจะไปนั่งรอล่ะเรียบร้อยแล้ว พี่นนท์พาริตาไปไหนมา ให้ทายต้องเป็สวนดอกไม้แน่ ๆ เลย”
“อื่ม...”ชานนท์พยักหน้าตอบนก
“บรรยากาศคงโรแมนติกมาก ๆเลยพระอาทิตย์กำลังตกดิน สองเรานั่งคู่กัน”นกพูดแซวชานนท์
“นก.....น่ะพอได้แล้ว”ริตากลับเขินแทน ชานนท์ได้แต่หันไปยิ้มให้ริตา
คุยกันได้ไม่นานก็มีกลุ่มนักเรียนหญิงกรูกันเข้ามาหาชานนท์
“พี่นนท์ คะพวกเราขอถ่ายรูปกับพี่นนท์ได้ไหมคะ พวกเราตามหาพี่นนท์ตั้งนานค่ะ อยู่ที่นี่เอง”
เสียงของนักเรียนหญิงกลุ่มใหญ่ที่เข้ามาขอถ่ายรูปกับชานนท์ ริตากับนกแทบจะถูกเบียดออกไปจากกลุ่ม
“พี่นนท์ ขอถ่ายคู่สองคนด้วยนะคะ”
“พี่นนท์มีแฟนหรือยังคะ ขอเบอร์โทรพี่นนท์ด้วยนะคะ”
“พี่นนท์เก่งจังเลยค่ะ”
“พี่นนท์หล่อมากกก....”
“พี่นนท์เบอร์โทรฟ้าอยู่ในกระเป๋าเสื้อนะคะพี่นนท์โทรหาฟ้าด้วยนะคะ”
ภาพที่สาว ๆ รุมล้อมพี่นนท์ ทำให้ริตายืนซึมไม่พูดอะไร พี่นนท์มาจากตระกูลที่มีชื่อเสียงเป็คนรวยล้นฟ้า เป็ผู้ชายที่หล่อมีเสน่ห์ คงมีสาว ๆเข้ามาให้เขาเลือกเยอะแยะ เขาคงไม่คิดที่จะมามองเด็กกะโปโลอย่างเราหรอก ริตาคิดในใจ
“ริตา...เราไปขึ้นรถกลับโรงเรียนกันเถอะ”นกเห็นอาการเพื่อนแล้วก็สงสาร ริตาคงเปรียบเทียบตัวเองกับผู้หญิงเ่าั้
“อืม....”ริตาตอบเบา ๆ
สองสาวเดินหลบออกมาจากกลุ่มนักเรียนหญิงเพื่อขึ้นรถกลับโรงเรียน
“ริตา ๆ ...”เสียงพี่นนท์ร้องเรียกมาแต่ไกล
“ริตา เราไปรอที่รถนะ อยู่คุยกับพี่นนท์ก่อนพี่นนท์เป็ผู้ชายที่น่ารักนะ ถ้าพี่เขาไม่สนใจริตาจริง ๆคงไม่วิ่งแปดร้อยเมตรมาหรอก โน่น...ตัวหอบมาเลย”นกรีบบอกริตาก่อนที่จะไปขึ้นรถ
“ริตา พี่ขอโทษนะ พี่ไม่คิดว่าเขาจะมากันแบบนี้”ชานนท์พูดเสียงอ่อย ๆ
“ไม่ต้องขอโทษริตาหรอกค่ะ ก็...พี่นนท์จะคุยกับใคร ถ่ายรูปกับใครก็...ไม่เห็นเกี่ยวกับริตาเลยค่ะ”ชานนท์เห็นริตางอนตัวเองโดยไม่รู้ตัวจึงหัวเราะออกมา
“ครับผม พี่เข้าใจแล้ว”
“เข้าใจว่าอะไรคะ”
“เอาไว้พี่บอกวันหลังนะ เดี๋ยวรถจะออกแล้ว”
“ไม่ต้องบอกก็ได้ ริตาไม่อยากรู้หรอก”
“ริตา...พี่มอบจักรดาวนี้ให้กับริตาไว้เป็ตัวแทนของมิตรภาพระหว่างเราสองคน พี่ให้ริตาคนเดียวนะรู้ไหม และพี่หวังว่ามิตรภาพนี้จะคงอยู่ตลอดไป” ชานนท์ยื่นจักรดาวใส่มือริตา พร้อมรอยยิ้มอันแสนอบอุ่นทำให้ริตายิ้มรับรอยยิ้มนั้น
“ริตาไปก่อนนะคะ"เธอรับจักรดาวจากเขาก็จะเดินไปขึ้นรถ
“ริตา…เดี๋ยวก่อน ริตาไม่มีอะไรให้ไว้กับพี่บ้างหรือครับ เผื่อเวลาเอ่อ....คิดถึงริตาพี่จะได้เอามาดูต่างหน้าไง"ชานนท์พูดด้วยอาการเขินๆ เล็กน้อย
“เอ่อ...ริตา...มีแค่สิ่งนี้ที่จะให้พี่นนท์”ริตาจึงรีบถอดเข็มสัญลักษณ์ของโรงเรียนที่ติดอยู่กับเสื้อนักเรียนส่งให้ชานนท์
“ขอบคุณครับ ริตาขึ้นรถเถอะนกกวักมือเรียกแล้ว ถ้าถึงห้องริตาโทรบอกพี่ด้วยนะ พี่เป็ห่วงนะ"
“ค่ะ ริตาไปก่อนนะคะ บ๋าย บาย…ค่ะ"
ชานนท์ยืนส่งริตาจนรถออกไปจากรั้วโรงเรียน
*********************************
“ริตา…พี่นนท์ชอบริตามากเลยนะเรามองเห็นสายตาที่พี่นนท์มองมาเมื่อกี้ เราอิจฉาเลยล่ะ"
“ไม่ใช่หรอกพี่นนท์คงไม่มาชอบผู้หญิงอย่างริตา นกก็รู้เราน่ะมาจากต่างจังหวัด ฐานะก็ไม่ดี ภาระก็เยอะ ที่สำคัญเราไม่ได้สวยเลยซักนิดแอนสวยกว่าเราตั้งเยอะ เขารู้จักกันมาก่อนเราอีกแอนเหมาะสมกับพี่นนท์ สำรับเราเป็ไปไม่ได้อย่างแน่นอน” นกได้ยินเสียงเพื่อนพูดแล้วได้แต่สงสาร ริตาไม่เคยสนใจหนุ่มคนไหนเลย มีพี่นนท์คนนี้แหละที่ริตาพูดถึงแล้วแววตามีประกายของความรักออกมา
“ริตาก็ชอบพี่นนท์ด้วยใช่ไหม ถ้าใช่ก็ปล่อยความรู้สึกนั้นออกมาเถอะอย่างน้อยเวลาที่ริตารู้สึกเหนื่อย หรือท้อก็จะได้มีพี่นนท์คอยเป็กำลังใจให้ ส่วนอนาคตจะลงเอยยังไงอย่าเพิ่งไปคิด เรารู้ว่าริตาเป็ผู้หญิงที่อยู่ในกรอบของพ่อแม่ ไม่ทำอะไรนอกลู่นอกทาง พี่นนท์ก็สุภาพไมเสียหายอะไรหรอก ใคร ๆ เขาก็มีแฟนกันทั้งนั้น นะริตานะ..”นกบอกกับเพื่อน
“จ๊ะ ขอบใจมากนก นกคือเพื่อนที่ดีที่สุดสำหรับริตา ไม่เคยดูถูกริตา ไม่เคยพูดให้ริตาเสียใจ ขอบใจจริง ๆ” ริตาพูดด้วยเสียงสั่นเครือและกุมมือนกเอาไว้
ไม่นานรถก็ถึงโรงเรียนนักเรียนทุกคนต่างลงจากรถเพื่อกลับบ้าน
“ถึงแล้ว ริตาขึ้นรถกลับบ้านดี ๆ นะ อยากไปส่งแต่คุณหญิงแม่มารอรับแล้ว วันนี้ต้องไปทานข้าวที่บ้านคุณย่า ถึงห้องโทรบอกเราด้วยนะ บาย” ริตาโบกมือให้นกที่กำลังวิ่งไปขึ้นรถเบ็นซ์คันใหญ่ที่จอดรอหน้าโรงเรียน
*********************************
ตืด...ตืด....ตืด....เสียงโทรศัพท์ริตาดังขึ้น
“สวัสดีค่ะ พี่นนท์ ริตากลับถึงห้องแล้วค่ะเพิ่งอาบน้ำเสร็จกำลังจะโทรไป พี่นนท์โทรมาก่อน”
“พี่เป็ห่วง เห็นริตาไม่โทรมาซักที ”
“พี่นนท์ทำอะไรอยู่คะ”
“พี่นนท์นั่งเฝ้าโทรศัพท์ครับผม”
“เฝ้าโทรศัพท์ เฝ้าโทรศัพท์ทำไมคะ ที่โรงเรียนพี่นนท์มีขโมยด้วยหรือคะ ริตาว่าไม่น่าจะมีคนกล้าขโมยของหรอกค่ะ”
“พี่นั่งเฝ้าโทรศัพท์ รอริตาโทรมาครับ”ชานนท์หัวเราะเสียงดังมาตามเสียงโทรศัพท์
“พี่นนท์...ริตาขอโทษนะที่มาถึงห้องแล้วไม่โทรไปทันที ริตาอาบน้ำเพิ่งเสร็จค่ะ”
“พี่ล้อเล่น ริตาพรุ่งนี้ริตาทำงานกี่โมง”
“เที่ยงค่ะ”
“พี่ไปหาริตาได้ไหม พรุ่งนี้พี่จะออกจากโรงเรียนแต่เช้า”
“แต่ว่า....พรุ่งนี้ริตาต้องทำงาน”
“พี่ขอไปหาริตาก่อนทำงานนะ นะ พี่รับรองว่าเมื่อถึงเวลาทำงานพี่จะปล่อยริตาไป นะ นะ”ชานนท์อ้อนริตาจนริตาใจอ่อน
“ค่ะคืนนี้รีบเข้านอนได้แล้วค่ะ”ริตาต้องรีบวางสายเพราะยิ่งคุยยิ่งควบคุมหัวใจตัวเองไม่ให้ตกหลุมรักพี่นนท์ได้เลย
“หลับฝันดีครับ”
*********************************
บ้านเตชะวานิชย์
“ตานนท์ กลับมาจากโรงเรียนตอนไหนลูก ไหนบอกแม่ว่าเสาร์ อาทิตย์นี้อยู่เวร”คุณหญิงวิกานดาทักลูกชาย
“เมื่อคืนเพื่อนเขาขอสลับเวรด่วนครับแม่ ก็เลยไม่ได้โทรบอกแม่”
“มาทานข้าวเช้ากัน เดี๋ยวพ่อก็ลงมาแล้ว”
“อ้าว...ไอ้เสือ มาได้ยังไง แม่บอกพ่อว่าติดเวร หนีเวรมาหรือเปล่า”พ่อทักลุกชาย
“เปล่าครับพ่อผมไม่กล้าทำแบบนั้นหรอก ขืนหนีเวรเสียชื่อลูกคุณพ่อหมดสิครับ เพื่อนขอแลกเวรครับ”
“สองพ่อลูกมาทานข้าวกันได้แล้วค่ะ”
“คุณแม่ครับ คุณพ่อครับพอดีว่า...คือ วันนี้ผมนัดกับเพื่อน ๆ ไว้ตอน 9 โมง ผมต้องรีบไปครับ นาน ๆจะได้รวมกันแบบนี้” ชานนท์พูดด้วยน้ำเสียงอ่อย ๆ เพราะกลัวแม่จะดึงเขาไว้
“คุณ...ปล่อยลูกไปกับเพื่อน ๆ เถอะนาน ๆ ลูกจะได้ออกมาซักที นนท์ไปเถอะเดี๋ยวสาย ขับรถไปนะ จอดทิ้งไว้นานแล้ว”พ่อรู้ใจลูกชายจึงรีบบอกกับภรรยาที่กำลังจะห้ามลูกเอาไว้
“ขอบคุณครับพ่อ ผมนั่งรถเมล์ไปดีกว่า แม่ผมไปก่อนนะครับ”
ชานนท์รีบเข้าไปหอมแก้มแม่ แล้วรีบเดินออกไป
“อย่ากลับดึกนักนะลูก ”
“ครับผม”
“พ่อ...ตานนท์จะเป็แบบนี้อีกนานไหม รถราซื้อไว้ให้ตั้งหลายคันก็ไม่เคยเอาไปใช้ เงินก็ใช้อย่างประหยัด บัตรเอาไว้ให้รูดก็ไม่ใช้เลย”คุณหญิงวิกานดาบ่นให้ลูกชาย
“ดีแล้วที่ตานนท์รู้จักใช้เงิน จะได้รู้ค่าของมัน ลูกก็เหมือนผมนั่นแหละกว่าผมจะมาถึงจุดนี้ได้ ลำบากแค่ไหนคุณก็รู้ ปล่อยลูกให้ใช้ชีวิตอย่างที่เขา้าเถอะ”
“เฮ้อ...ตานนท์ นะตานนท์....”คุณหญิงได้แต่บ่นให้ลูกชายที่ชอบทำตัวติดดินไม่ยอมใช้จ่ายอะไรเหมือนลูกคนอื่น ๆ
1K
