Chapter 1
'คุณไรท์หายไปไหนครับ นี้ก็ตั้งหลายเดือนละยังไม่มาต่ออีก รี้ดคนนี้ก็จิตใจห่อเหี่ยว'
'คิดถึงคุณไรท์มากค้าบบบ'
'หายไปไหนน้าาา คนหายใจลอย คนคอยใจจะขาด'ข้อความในช่องคอมเมนต์ของนิยายเื่รักลวงของนักเขียนชื่อดังท่านนึงเด้งขึ้นไม่หยุดหย่อน เนื่องจากการหายไปของคุณไรท์นานนับเดือน ทำเอารี้ดที่รออ่านเเทบทนรอไม่ไหว เป็เพราะตอนนี้เมืองน่านพึ่งเลิกกับเเฟนตัวเองไปเมื่อไม่นานมานี้เลยไม่มีกะจิตกะใจจะทำอะไรเลยเอาเเต่นอนจมอยู่บนเตียงนอน นอนร้องไห้ไม่ได้ลุกมากินข้าวหลายวันเเล้วเพราะเป็รักเเรกของเขาคบกันมาเกือบห้าปี ผ่านร้อนผ่านหนาวด้วยกันมาเยอะ เเต่วันนี้กลับถูกหักหลังจากคนรักโดยการไปคบกับเพื่อนสนิทของเขาเเทน เมืองน่านรับไม่ได้มากๆเสียใจที่สุดที่ต้องมารับรู้ว่าคนทั้งสองหักหลังเขามาตลอดระยะเวลาห้าปี เพราะเขามีเงินให้ใช้มีเงินเปย์คนพวกนั้นเลยใช้วิธีนี้เพื่อหลอกเอาเงินไป นอนซมอยู่นานไม่ได้ออกจากห้องหลายวันมีข้อความจากคนพวกนั้นส่งมาอยู่เรื่อยๆเมืองน่านเลยเลือกที่ปิดทุกอย่างปล่อยตัวเองเศร้าเสียใจให้เต็มที่ เหนื่อยจะร้องเมื่อไหร่ค่อยกลับไปเขียนนิยายดังเดิม
ก๊อกๆๆ
"มีของมาส่งค้าบบบ"
"..."
"มีใครอยู่ไหมเอ่ย พัสดุมาส่งค้าบบ"เมืองน่านจำต้องลุกออกจากเตียงด้วยสภาพเหมือนศพเดินได้ไปที่ประตูเพื่อเปิดออก
"เซ็นตรงไหนครับ"คนส่งพัสดุมองเมืองน่านอยู่นานก่อนจะบอกว่าให้เซ็นตรงไหนพร้อมกับยื่นพัสดุกล่องใหญ่ให้เขา
"ขอบคุณครับ"
"ครับ"เมืองน่านตอบเเค่นั้นก่อนจะปิดประตูลงพร้อมกับถือกล่องพัสดุกล่องใหญ่เข้ามาภายในห้อง นั่งลงบนโซฟากลางห้องพร้อมหยิบกรรไกรออกมาเพื่อจะเเกะกล่องออก
"ใครส่งมาวะ ญาติพี่น้องก็ไม่ได้ติดต่อมานานเเล้ว คนพวกนั้นก็ไม่รู้ว่าเราอยู่ที่นี้นะเเล้วใครมันจะส่งมา"เมืองน่านบ่นพึมพำกับตัวเอง พร้อมกับเเกะของข้างในมาดู สิ่งที่เขาเจอข้างในยิ่งทำให้เมืองน่านงุนงงมากกว่าเดิม มันเป็อุปกรณ์เซ็กซ์ทอยเเละชุดเซ็กซี่ต่างๆ
"เหี้ยไรเนี่ย ใครมันเล่นตลกกับกูอีกเนี่ย"ใเป็อย่างมากเพราะเขาไม่เคยคิดจะสั่งของพวกนี้มาใช้เลยเเละอีกอย่างคนรอบตัวเขาไม่มีใครรู้เลยว่าเขาอยู่คอนโดนี้ จึงเป็ไปไม่ได้เลยว่าคนรู้จักจะส่งมานอกเสียจากคนโรคจิต ส่งของพวกนี้มาพร้อมเขียนการ์ดมาด้วย
'อย่าทิ้งนะครับคุณไรท์ เดี๋ยวสักวันเราคงได้ใช้ด้วยกัน'
"Wtf ใครจะไปใช้กับมึงโรคจิตมากรู้ด้วยว่ากูเป็คนเเต่งนิยาย รีบเอาไปทิ้งดีกว่า"เมืองน่านรีบปิดกล่องเเล้วยกเพื่อจะเอาลงไปทิ้งข้างล่างทันที เเต่เเล้วก็ต้องใเมื่อมีคนโทรเข้ามาในโทรศัพท์ห้องเขาจึงต้องวางกล่องไว้เเล้วเดินไปรับสาย
"ฮัลโหลครับ"
"ครับ"
"ใครโทรมาครับ"
"เ้าของกล่องพัสดุครับ"
"อ่อออออ ไอ้โรคจิตนี้เองมึงรอกูอยู่ข้างล่างนั้นเเหละเดี๋ยวกูลงไปดูหน้ามึงหน่อย"
"ผมจะมาบอกคุณว่าถ้าคุณทิ้งผมก็จะส่งเรื่อยๆจนกว่าคุณจะเก็บไว้"
"ไอ้เหี้ย..."
ตู๊ดๆ
"เเม่งรู้ได้ไงวะ น่ากลัวชิบหายรู้ด้วยว่ากูอยู่ห้องไหน เเล้วเเม่งกล้าโทรขึ้นมาหากูถึงในห้องเลยหรอวะ"เมืองน่านชั่งใจอยู่นานก่อนจะวางโทรศัพท์ลงพร้อมกับเดินไปยกกล่องเพื่อที่จะเอาลงไปทิ้งข้างล่าง
"อ้าว คุณเมืองไม่เห็นออกมาข้างนอกนานเป็ไงบ้างครับ โอเคไหมเนี่ยทำไมดูโทรมจัง"สภาพของเมืองน่านคือใส่เสื้อยืดยับๆเเว่นตาหนาๆกับทรงผมที่ยุ่งเหยิงหน้าตาดูเศร้าหมองขอบตาดำเหมือนหมีเเพนด้า
"่นี้ดวงตกนิดหน่อยน่ะครับเลยเเย่หน่อยๆเเต่เดี๋ยวก็คงโอเค"เมืองน่านเลี่ยงที่จะตอบปัญหาของตนให้รปภได้รับรู้ คนที่คอนโดนี้น่ารักทุกคนบางวันก็มีเพื่อนข้างห้องมาเคาะประตูเอาอาหารมาให้เมืองน่านกินเพราะรู้ว่าเมืองน่านไม่ค่อยได้ออกมาหาอะไรกิน
"เเล้วกล่องอะไรครับ ให้ผมเอาไปทิ้งให้ไหม"
"ไม่ต้องครับเดี๋ยวผมเอาไปทิ้งเอง ขอตัวนะครับ"เมืองน่านรีบเดินยกกล่องใบใหญ่นี้เดินเลี่ยงออกมาจากรปภ เพื่อไปทิ้งข้างถังขยะ
"พี่เมือง ทำอะไรอยู่คะ?"เมืองน่านหันมองไปทางเสียงที่ดูคุ้นเคย ถิงถิงลูกสาวเ้าของคอนโดนั้นเอง
"อ่อพี่เอาขยะมาทิ้งน่ะครับมันรกห้อง"ถิงถิงพยักหน้าเข้าใจก่อนจะปล่อยให้เมืองน่านวางกล่องไว้ข้างถังขยะเเล้วไปเดินข้างๆเมืองน่านเพื่อจะคุยด้วย
"พี่เมืองคะ ่นี้มีคนมาหาพี่ที่คอนโดเยอะมากเลยนะคะ เเต่ถิงก็ช่วยบอกไปเเล้วว่าไม่มีคนชื่อนี้อยู่คอนโดนี้ พี่เมืองมีปัญหาอะไรไหมคะบอกถิงได้นะ"เมืองน่านใเล็กน้อยที่มีคนรู้ที่อยู่ของเขาเลยเลือกที่จะก้มหน้าพยายามกลั้นน้ำตาที่กำลังจะไหลให้มันกลับคืนไปเเต่ไม่เป็ผล เขาทนไม่ไหวเเล้วเขาทนกับความเ็ปนี้ไม่ไหวเเล้ว เลยปล่อยน้ำตาให้ไหลล่วงออกมาถิงถิงเห็นเเบบนั้นเลยเข้าไปกอดปลอบเเละพาเข้าไปคุยในคอนโด ในอีกมุมนึงมีคนๆนึงที่คอยมองสองคนนั้นอยู่ไม่ไกล ยิ้มมุมปากนิดๆอย่างร้ายๆเพราะตอนนี้มันกำลังเป็ไปตามเเผนที่คนๆนั้นวางไว้เพราะเขา้าให้เป็เเบบนี้เเต่เเรกเเล้วต่างหากล่ะ
เเชทกับคุณไรท์
"ผมบอกเเล้วนะครับว่าอย่าทิ้ง รอรับของขวัญชิ้นใหม่เลยครับเมืองน่าน"หลังจากกดส่งข้อความอั่งเปาก็เดินไปที่ถังขยะก่อนจะเรียกรปภให้มายกตามหลังเขามา ที่นี้เป็คอนโดของอั่งเปาที่พ่อเขายกให้ ถิงถิงก็คือน้องสาวของอั่งเปา รปภหรือเเม่บ้านพนักงานทุกคนในคอนโดนี้ล้วนเป็คนของอั่งเปาทั้งหมด เขาวางเเผนทุกอย่างไว้หมดเเล้วเพราะเขาชื่นชอบเมืองน่านซึ่งเป็นักเขียนคนโปรดที่เขาติดตามอยู่ เขารู้จักเมืองน่านตั้งเเต่ตอนที่เขาเรียนมหาลัยอยู่ ตอนที่เขาเรียนเขาได้รู้จักเมืองน่านผ่านๆเพื่อนของเขาเอง ได้รับรู้ว่าคนๆนี้คือนักเขียนคนดังที่ใครๆก็ต่างชื่นชอบเมืองน่านเป็คนหน้าตาดี พูดจาดี มีคนรักใคร่เยอะเเยะคนชอบก็เยอะเเยะ เเต่น่าเสียดายที่คนๆนั้นมีเเฟนเเล้วนี้สิ ทำให้คนที่พากันชื่นชอบต่างอกหักกันไปตามๆกัน หนึ่งในคนที่อกหักก็คืออั่งเปาที่รุ้สึกชื่นชอบเมืองน่านไม่ต่างจากคนอื่นๆเเต่เขาก็ไม่เคยลดละความพยายามที่เป็คนในใจของเมืองน่านเลย เขาเเค่รอจังหวะเเละเวลาที่เมืองน่านจะได้รับรู้ความเลวของเพื่อนสนิทเเละเเฟนตัวเองที่เเอบลักลอบเล่นชู้กัน เเละวันนั้นมันก็มาถึงทำให้อั่งเปามีโอกาสที่จะยัดเยียดตัวเองเข้าไปในชีวิตของเมืองน่านถึงจะใช้เวลาถึงห้าปีก็ตาม
TBC
มีคนชอบเราก็ดีนะเเต่ชอบจนตามติดรู้ทุกความเคลื่อนไหวบางทีก็น่ากลัวอยู่ เเต่สตอล์กเกอร์คนนี้มันหล่อนะถือว่าให้อภัย50%
14K
