ผมกลายเป็นตัวละครในเกมแนวดาร์กแฟนตาซี

บทที่ 44

แม้คำพูดจะดูใจกว้าง แต่ข้อเสนอของเมฟก็เป็นสิ่งที่น่าพอใจสำหรับเขาเช่นกัน เพราะเวลากระชั้นชิดก็เลยเอามาแค่เมล็ดพันธุ์แล้วหนีออกมา บางทีอาจจะหาของมีค่าเพิ่มได้

เมฟที่ไม่รู้ความในใจของเขาจึงถอนหายใจด้วยความซาบซึ้ง

“พรุ่งนี้ข้าจะนำนะ หวังว่าจะไม่ปฏิเสธกัน”

“ตามสบายเลย”

เพราะแทบจะไม่มีเรื่องให้ต่อสู้อยู่แล้ว

อีอันไม่ได้พูดประโยคหลังออกไปหลับตาลงโดยไม่พูดอะไร จริง ๆ แล้วเขาไม่อยากทำอะไรเลยแม้แต่กระดิกนิ้ว

***

วันต่อมา เส้นทางขากลับก็ง่ายดาย เป็นไปตามที่อีอันคาดไว้

เพราะปีศาจที่เหลือส่วนใหญ่เลือกซ่อนตัวจากแสงอาทิตย์ แม้ว่าป่าจะไม่ได้รับการชำระล้าง

พวกเขาใช้เวลาหนึ่งชั่วโมงจัดการกับต้นไม้กินเนื้อ

“บ้า…ไปแล้ว…”

คณะเดินทางมาถึงใจกลางของการปนเปื้อน อีอันไม่จำเป็นต้องบอกความจริงนั้น

“รู้อยู่แล้วว่าเละ...แต่ก็ไม่คิดว่าจะเป็นได้ขนาดนี้”

ไม่เพียงแต่พื้นที่ทั้งหมดกลายเป็นสีเทาเท่านั้น แต่เห็นซากของต้นไม้โบราณที่สูงใหญ่ได้ชัดเจน

“ท่านจุดไฟไปทั่วเลยเหรอ? ยังดีที่ไฟไม่ลุกลามใหญ่โต” ฟิลลิปพูดขณะเหยียบพื้นดินที่เต็มไปด้วยหลุมและร่องรอยการต่อสู้

“ที่แห่งนี้เคยเป็นป่าของพวกสัตว์ประหลาดในอดีต ฟิลลิป” เมฟเดินอยู่ข้างหน้า เธอตอบพร้อมกับยกที่บังหน้าขึ้น “ต้นไม้ในป่าที่มีสัตว์ประหลาดอาศัยอยู่ไม่ถูกไฟไหม้แบบนี้หรอก จึงมีป้อมปราการและที่ตั้งของอาณาจักรหลายแห่งถูกสร้างขึ้นในป่าที่มีสัตว์ประหลาดอาศัยอยู่ เจ้าไม่รู้เหรอ?”

“ข้าเพิ่งรู้เป็นครั้งแรก อย่างนี้นี่เอง…”

“บางทีอีอันอาจจะรู้อยู่แล้ว เขาเลยเผาไฟ”

ไม่รู้เลยสักนิด

อีอันยักไหล่อย่างเดียว

มิเกลผูกม้าไว้ เขามองต้นไม้โบราณด้วยสายตาเคลือบแคลงใจ “ตายจริง ๆ ใช่ไหม? ดูจากสภาพแล้ว เหมือนถูกย่างทั้งตัว ดูเป็นลางไม่ดีเลย”

อีอันหันไปมองเขา “ทำไมถึงถามข้าอย่างนั้นล่ะ?”

“แล้วจะให้ไปถามใครล่ะขอรับ?”

“คิดว่ามาเที่ยวเล่นอยู่หรือไง?”

“มะ…มาทำภารกิจอยู่แล้ว แค่จะตรวจสอบนิดหน่อยเอง” มิเกลหมุนตัวกลับทันที

ฟิลลิปที่มองดูอยู่ก็ถอนหายใจและตามเขาไป

“ไม่ว่าจะเจออะไร ต้องแจ้งข้าก่อน”

อีอันเดินตามหลังพวกเขาไปช้า ๆ

เมื่อคืนทำงานล่วงเวลาเพียงพอแล้ว วันนี้เลยคิดว่าจะปล่อยตัวปล่อยใจชิว ๆ

เมฟเดินข้าง ๆ เขา เธอเดินไปพร้อมกับทำสีหน้าครุ่นคิดและพูดขึ้นอย่างกะทันหัน

“ดูเหมือนว่าจะมีอีกคนที่มีความแค้นกับนักเวทดำอยู่นะ อีอัน”

อีอันหันมอง “หมายความว่ายังไง?”

“เมื่อวานนี้ พลังเวทที่ปนเปื้อนในแก่นพลังเวทลามมาถึงข้า ข้าแทบจะคุมสติไม่อยู่เลยไม่สามารถต้านทานได้”

มีเรื่องแบบนั้นด้วยงั้นเหรอ...?

ในขณะที่อีอันยกคิ้วขึ้นเล็กน้อย เธอก็พูดต่อ “ข้ารู้สึกได้ถึงตัวตนของมัน เสียงหัวเราะด้วย แล้วก็เสียงกระซิบว่าถ้าอยากมีชีวิตอยู่ให้ออกไปจากที่นี่”

“...มันไม่ได้ตั้งใจจะทำให้ท่านปนเปื้อน แต่เป็นคำเตือนงั้นเหรอ?”

“ข้าก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน แต่…มันบอกว่าแต่ละคนมีหน้าที่ของตัวเอง ให้ข้าหยุดทำตัวล้ำเส้น”

หน้าที่ของแต่ละคน…

หว่างคิ้วของอีอันคลายออกเพราะนึกถึงเมฟในเกม

แผนอันชั่วร้ายของอาณาจักรทำให้เธอกลายเป็นผู้ล้างแค้นกระหายเลือด คงเป็นพวกเดียวกันกับนักเวทดำ เหมือนเธอรู้อะไรบางอย่าง

“…แล้วมีคนอื่นที่ใช้ความแค้นอยู่อีกไม่ใช่เหรอ?”

“ใช่ มันบอกว่าแค่พวกกระจอกสีแดงที่ล้ำเส้นก็เพียงพอแล้ว สิ่งสุดท้ายที่มันบอกคือต้องชดใช้”

“…” คิ้วของอีอันค่อย ๆ ขมวดเข้าหากัน “สีแดง…อาจจะหมายถึงนักเวท ถ้ารู้ว่าเป็นใคร อาจจะเป็นประโยชน์ในอนาคตก็ได้”

รอยยิ้มแห้ง ๆ ปรากฏที่มุมปากของอีอันขณะมองเธออยู่

‘คิดให้ตายก็คิดไม่ออกว่านั่นคือข้าสินะ’

ต้นไม้โบราณกลายเป็นก้อนถ่านอยู่ตรงหน้า

เมฟพูดต่อราวกับเข้าใจรอยยิ้มของอีอันผิด “ข้าไม่ได้พูดเพื่อขอร้องอะไรทั้งนั้น อีอัน แค่อยากให้เจ้ารู้ความจริงที่ข้ารู้มา”

“ถ้าท่านต้องการ ข้าก็จะรู้เอาไว้”

ทันทีที่อีอันพยักหน้า

“ท่านพี่! มาดูนี่หน่อยขอรับ!” มิเกลตะโกนเรียก

สายตาของเมฟหันไปตามเสียงตะโกนของมิเกล

“เหมือนจะเจออะไรบางอย่างนะ”

“ข้าขอตัวก่อน ค่อย ๆ ตามมานะ ถ้ามีอะไรเดี๋ยวข้าเรียก”

อีอันพูดอย่างเรียบเฉยแล้วหันหลังกลับไป

‘เจ้านั่นมันช่างสังเกตจริง ๆ’

เขาคิดทบทวนเรื่องที่เพิ่งฟังไปเมื่อครู่

***

ด้านหลังของต้นไม้โบราณ

“เวรแล้ว...ซวยแต่เช้าเลย”

“พวกมันล่ามนุษย์ด้วยหรือเปล่า?”

ได้ยินเสียงของมิเกลและฟิลิประหว่างรากสองกิ่งที่ยื่นออกมาเหมือนงูยักษ์

“ล่าซะที่ไหนล่ะ ดูร่องรอยพวกนี้สิ มันฝังอยู่ในดินแล้วถูกเผยออกมา มีสัตว์ที่ขุดหาอะไรกินไหม?”

ไม่ใช่ของมีค่าแน่นอน

อีอันเดินเข้าใกล้รากอย่างไม่พอใจ

“อะไรเนี่ย?” มิเกลหันมามองเขา “มีศพด้วย”

“มีค่อนข้างเยอะด้วยขอรับ นายท่าน” ฟิลลิปพูดออกมาขณะยืนหลบไปด้านข้าง เผยให้เห็นภาพที่พวกเขามองอยู่

มีศพเน่า ๆ โผล่ขึ้นมาบนพื้นดินตรงที่รากถูกขุดขึ้นมา 

“เยอะ…มาก” อีอันที่ยืนมองอยู่พูดออกมา

ความทรงจำในเกมมีอยู่เลือนราง

ศพครึ่งหนึ่งถูกฝังไว้รอบ ๆ ต้นไม้โบราณ เป็นกองซากศพตอนที่ป่ายังไม่ปนเปื้อนงั้นเหรอ

‘หรือมีการตั้งค่าของเกมที่ไม่รู้มาก่อนหรือเปล่านะ’

ฟิลลิปถามขณะมองไปที่อีอันซึ่งเริ่มสังเกตซากศพ

“จากที่สังเกต นายท่านคิดว่าพวกนี้ถูกล่าใช่ไหมขอรับ?”

“ใช่ เหมือนจะเป็น...การสังเวยมากกว่านะ”

“เครื่องสังเวยงั้นเหรอ”

“แปลกนะ มีต้นไม้โบราณต้นใหญ่แบบนี้อยู่กลางป่า โดยที่ไม่เคยมีใครรู้มาก่อน น่าจะเคยมีคนพบเจอบ้างนะ”

ดวงตาของอีอันหยุดอยู่ที่ที่หนึ่ง

มิเกลทำหน้างงและถาม “งั้นก็หมายความว่ามีคนใช้ศพเหล่านี้เลี้ยงพวกสัตว์ประหลาดงั้นเหรอ”

“ไม่รู้สิ แต่ถ้าดูจากสถานการณ์แล้ว แบบนั้นน่าจะเป็นไปได้มากกว่า”

อีอันโน้มตัวลง เขาหยิบของบางอย่างที่โผล่พ้นดินออกมาครึ่งหนึ่งท่ามกลางซากศพ

ห่วงเหล็กมีน้ำหนักที่เต็มไปด้วยดินโคลน

ขณะที่เขากำลังสะบัดดินที่ติดห่วงอยู่ เสียงของเมฟก็ดังมาจากด้านหลัง

“มีอะไรเหรอ?”

“ไม่รู้ว่าเป็นเบาะแสที่ท่านตามหาอยู่หรือเปล่านะ…” อีอันโยนสิ่งที่อยู่ในมือของเขาให้อีกฝ่าย “มีอันนี้อยู่ท่ามกลางซากศพ”

เมฟรับมาถือไว้ สายตาของเธอหรี่ลง ขณะเข้ามาใกล้เมฟขูดห่วงข้างหนึ่งด้วยถุงมือแล้วหยุดเดิน

“คิดไว้แล้วเชียว มันคือกุญแจมือของอาณาจักร ยังมีตราประทับเหลืออยู่เลย”

เมฟยื่นกุญแจมือออกไป

ตรงห่วงล็อกยังมีรูปเขากวางจาง ๆ อยู่

ฟิลลิปถามด้วยความงุนงง “หมายความว่าศพพวกนี้...เป็นนักโทษของอาณาจักรงั้นหรือขอรับ”

“เราจะเริ่มพิสูจน์กันเดี๋ยวนี้แหละ”

อีอันหันไปมอง “ถึงเวลาที่เจ้าจะได้ทำงานที่ถนัดแล้ว มิเกล”

“อะไรกัน…ไม่จริงน่า ท่านพูดจริงเหรอ”

อีอันผงกหัว

มิเกลถอนหายใจแล้วหมุนตัว “จะไปเอาพลั่วมาเดี๋ยวนี้แหละ…”