ตำนานผู้วิเศษ

...

"กร๊าก กร๊าาาาก กร๊าก" ในห้องพักของเซี่ยซีหานตอนนี้มีแต่เสียงหัวเราะดังชื่นมื่น บนโต๊ะมีขวดสุราชั้นดีเรียงอยู่หลายขวด แสดงว่าได้ดื่มกันไปมากแล้ว

เซี่ยซีหานไม่คิดเลยว่า ในโลกใบนี้จะมีคนที่ยังสามารถยิ้มได้กว้างและจริงใจได้ขนาดนี้ ต่อหน้าคนที่ฆ่าลูกชายของตัวเองตายไปหยกๆ "น้องฮ่าวเจ้าก็ช่างพูดไป"

หยางฮ่าวรีบสะบัดมือไปมาด้วยรอยยิ้ม แก้มเขาแดงด้วยฤทธิ์สุรา

"ไม่เลย... ไม่เลย... ขอรับพี่ชาย 'ผู้พิทักษ์แห่งรัตติกาล' ตั้งแต่ข้าพบท่านครั้งแรก ข้าก็ถูกชะตากับท่าน แม้จะไม่รู้จักหน้าตามาก่อน มาวันนี้ข้าดีใจจริงๆ ที่ไอ้ลูกเวรตะไลของข้า หยางหลิงเทียนได้ตายด้วยมือของท่านพี่ ข้ามีลูกชายสามคน ตายไปเสียหนึ่งจะเป็นไร นอกจากนั้นไอ้ลูกเวรหยางหลิงเทียน มันยังเป็นคนที่ไม่ได้ดั่งใจข้ามากที่สุด มันชอบไปสร้างชื่อเสียงที่ไม่ดีให้กับวงศ์ตระกูลหยางของข้า และก่อนมาหาท่านพี่ผู้พิทักษ์แห่งรัตติกาล น้องชายผู้รักษาสัจจะของคนบาป ก็ได้แวะไปดูศพของลูกชายตัวเองมาแล้ว และก็พบว่าผลงานการจัดศพของท่านพี่ผู้พิทักษ์แห่งรัตติกาลนี่มันช่าง... ช่างเป็นงานศิลปะชั้นสูงชัดๆ นะขอรับ ฮะฮาฮ่า" หยางฮ่าวพูดเสียงดังพร้อมชูนิ้วโป้งให้เซี่ยซีหานรัวๆ

เซี่ยซีหานตอนนี้ประทับใจความหน้าด้านของหยางฮ่าวแบบสุดๆ คนจริงมันต้องแบบนี้ ดิ้นได้ดีจริงๆ เอาตัวรอดได้ทุกสถานการณ์ เซี่ยซีหานจำภาพศพบนต้นไม้ของหยางหลิงเทียนได้

เพราะมันโกรธไอ้บัดซบนั่นมาก มันจึงจัดการฆ่ามันอย่างไม่ให้สมประกอบ เฉกเช่นเหล่าหญิงสาวที่ถูกมันฆ่าตาย เพราะการกระตุ้นสัญลักษณ์ทาส

ตอนนี้เซี่ยซีหานรับรู้แล้วว่าหยางฮ่าวหวาดกลัวมันแค่ไหน ก่อนจะพูดคุยกันมาถึงตรงนี้ หยางฮ่าวถามเซี่ยซีหานว่า มันเป็นคนฆ่าปิ๋งเสิ่งผู้วิเศษแห่งความหนาวเหน็บใช่หรือไม่

ตอนนั้นเซี่ยซีหานยังไม่เข้าใจเจตนาของไอ้อ้วนกลิ้งกลอกหยางฮ่าวตัวนี้มากนัก

มันจึงพูดอย่างเย่อหยิ่งและพร้อมไฟว์ว่า มันปลิดชีพปิ๋งเสิ่งด้วยการสะบัดมือเพียงครั้งเดียว ใช่แล้วเซี่ยซีหานฆ่าปิ๋งเสิ่งโดยการสะบัดมือครั้งเดียวจริงๆ

แต่การสะบัดมือครั้งเดียวของมันนั้น มันได้ใช้พลังแทบจะทั้งหมดของมันในคราวเดียว เพื่อตัดหัวปิ๋งเสิ่งในครั้งนั้น

นอกจากนั้น ถ้าหากปิ๋งเสิ่งไม่ตาย เซี่ยซีหานคงไม่มีโอกาสสะบัดมือครั้งที่สอง ในการฆ่าปิ๋งเสิ่งแน่นอน... แต่เรื่องเหล่านี้ไม่มีใครรู้

"เอาล่ะ เอาล่ะน้องฮ่าว จากนี้เจ้าไม่ต้องเรียกพี่ชายว่า 'ผู้พิทักษ์แห่งรัตติกาล' ได้แล้ว นอกจากนั้นเจ้าก็อย่าเรียกตัวเองว่า 'ผู้รักษาสัจจะของคนบาป' ด้วย พวกเราอยู่ที่นี่เหมือนพี่น้อง นอกจากนั้นนามแฝงของพวกเรานั้น ก็ควรใช้เฉพาะในสถานที่เร้นลับ แต่ตอนนี้พวกเราพบหน้าพูดคุยกันอย่างเปิดเผยและจริงใจ เรียกกันพี่น้อง ไม่ควรไม่ควร พวกเราไม่ควรต้องใช้นามแฝงในการเรียกกันอีก" เซี่ยซีหานพูดไปก็เอามือตบที่หลังมือของหยางฮ่าวเบาๆ ตอนนี้ในใจเซี่ยซีหานมันดีใจจนเนื้อเต้น ปัญหาที่คิดว่าจะใหญ่โตไม่น่าเชื่อ จะจบแบบง่ายๆ และหน้างานดูดีถึงขนาดนี้ ตอนนี้รูปปั้นนางงงนางเงือกอะไรไม่ต้องใช้แล้ว กร๊าก กร๊าก กร๊าก

"ขอบคุณพี่ชายยุ่นอี้มากที่ไม่ถือสาเอาความน้องชาย" หยางฮ่าวตอนนี้ใบหน้ายิ้มราวกับหลงใหลเซี่ยซีหาน

"พอแล้วพอแล้วน้องชาย พวกเรามาดื่มกันอีกเถอะ ดื่มกันให้เมาไปเลย ที่ตรงนี้สุราดีจริงๆ"

"หากสุรานี้ถูกใจพี่ชาย น้องหยางฮ่าวคนนี้ก็พอใจ จริงดังที่พี่ชายพูดเมื่อครู่ 'พบคนรู้ใจ ดื่มกันพันจอกก็ยังนับว่าน้อยไป คุยไม่ถูกคอ ครึ่งคำก็ไม่อยากพูด' น้องชายรู้สึกเช่นนี้จริงๆ อยากจะมีสุรามากกว่านี้ คุยกับท่านพี่มากกว่านี้ แต่น่าเสียดาย พรุ่งนี้ช่วงเช้าน้องชายมีงานที่นอกเมืองต้องทำ ดังนั้นน้องชายขอเข้าเรื่องเลยแล้วกันนะขอรับ"

เซี่ยซีหานนิ่งไป มันอยากรู้ว่าหยางฮ่าวจะมีลูกไม้อะไรอีก นอกจากเอาสุราชั้นดีมาหลอกล่อมัน

หยางฮ่าวให้คนนำกล่องใบหนึ่งเข้ามา กล่องใบนี้ดูหรูหราและมิดชิดมาก เมื่อกล่องใบนี้ถูกนำมาวางไว้ที่ตรงหน้าเซี่ยซีหาน หยางฮ่าวก็ยิ้ม

"พี่ชายยุ่นอี้ ความผิดบาปที่ลูกชายข้ากระทำต่อท่าน ข้าขอชดใช้ด้วยสิ่งนี้"

เมื่อกล่องหรูหราถูกเปิดออก เซี่ยซีหานก็คล้ายเห็นสิ่งของแปลกตา มันคือผลึกดอกไม้ที่มีลวดลายของอักษรลึกลับส่องสว่าง มันคือ 'รูน' ทักษะ

"พี่ชายยุ่นอี้ ข้ารู้ว่าผู้ยิ่งใหญ่เทียมฟ้าเช่นท่านพี่นั้น ไม่ว่าข้าหาอะไรมาให้ก็ยากนักที่ท่านจะพอใจ ข้าจึงคิดหาสิ่งที่มีค่าที่สุดที่ตัวข้าพอจะมอบมันให้ท่านได้ สิ่งนี้ไม่ใช่เพื่อการเอาอกเอาใจท่าน แต่ข้าอยากให้ท่านรู้ว่า 'หยางฮ่าว' ผู้นี้ เคารพรักในตัวท่านจริงๆ ตระกูลหยางของเราแม้จะไม่ใช่ตระกูลยิ่งใหญ่อะไร และมีเพียงผู้วิเศษแท้จริงที่เป็นผู้วิเศษอาณาจักรแห่งสัมผัสขั้นต้นเท่านั้น แต่ความลับแห่งความแข็งแกร่ง และเวทย์ลับของตระกูลเราก็คือสิ่งนี้ขอรับ รูนทักษะที่ถือกำเนิดจาก 'ต้นร้อยวัน' ที่หาได้จากอาณาจักรไม้หมื่นกิ่งแห่งนี้เท่านั้น และมันก็หาพบเจอยากยิ่ง"

พูดจบตรงนี้หยางฮ่าวก็ตบมือเสียงดัง มีคนแบกโรงศพใบใหญ่ใบหนึ่งเข้ามา เมื่อเปิดโรง มือของหยางฮ่าวเปล่งแสงจางๆ วูบหนึ่ง ศพหญิงสาวที่อยู่ในโรงก็ราวกับมีชีวิต

เมื่อหยางฮ่าวเห็นว่าเซี่ยซีหานมีแววตาสงสัย มันก็รีบพูดต่อทันที

"พี่ชายยุ่นอี้ ตอนนี้ท่านคงสังเกตเห็น ศพของหญิงสาวผู้นี้คล้ายไม่ได้ถูกข้าเชิดหรือบังคับอยู่ ร่างกายของนางอยู่ๆ ก็เปล่งปลั่ง คราวก่อนข้าเคยบอกท่านว่ามีผู้วิเศษแท้จริง ข้าจ่ายเงิน 5,000 บูลนี่ให้เขา เพื่อเปลี่ยนให้ศพเป็นหุ่นเชิดที่คล้ายมีชีวิต แต่จริงๆ นั่นไม่ใช่ความจริงทั้งหมด ผู้ที่หยุดการเสื่อมสภาพของศพเหล่านี้ให้ข้าจริงๆ คือท่านพ่อของข้าเอง ซึ่งท่านเป็นผู้วิเศษที่แท้จริง และสิ่งที่ตระกูลข้าทำก็ไม่ใช่วิธีการเชิดศพแบบคนอื่นๆ แต่ในศพเหล่านี้ ข้าสามารถแฝงจิตวิญญาณระดับต่ำได้ หรือแม้แต่จิตสำนึกของตัวเอง เพื่อมอบชีวิตให้ศพที่ตายไปแล้วได้ชั่วคราว ทั้งหมดคือความลับของทักษะพลังวิเศษของตระกูลข้า ที่ถูกเรียกว่าผู้เชิดศพอันดับหนึ่งของอาณาจักรไม้หมื่นกิ่ง"

"แน่นอนว่าความลับจริงๆ ของพวกเราไม่ใช่ผู้เชิดศพ แต่พวกเราคือผู้อัญเชิญดวงวิญญาณ และความลับแห่งพลังวิเศษของพวกเรา ก็มาจาก 'ต้นร้อยวัน' พี่ชายอาจจะไม่รู้จักต้นไม้ชนิดนี้เท่าไหร่ แต่ข้าจะบอกเล่าถึงคุณสมบัติของมันให้ท่านฟัง เดิมทีพวกเราคิดว่า ต้นร้อยวันนั้นเป็นเพียงต้นไม้ธรรมดา ที่เติบโตและตายในทุกๆ ร้อยวัน แต่ความจริงมันกลับไม่ได้เป็นเช่นนั้น วันหนึ่งต้นตระกูลของข้าได้ค้นพบรูนอันเกิดจากต้นร้อยวันจากความบังเอิญ ท่านหนีสัตว์ร้ายและเกลือกกลิ้งไปกับกองดิน แต่เรื่องน่าอัศจรรย์คือ ในกองดินนั้นมีต้นร้อยวันที่กลายเป็นรูนซ่อนอยู่"

"ตอนแรกบรรพชนของข้าก็ไม่ได้สนใจมัน คิดว่ามันเป็นรูนธรรมชาติธรรมดา ก็อย่างที่ท่านพี่รู้ ปกติรูนธาตุธรรมชาติมักไม่ค่อยเป็นที่นิยมเท่าไหร่นักของเหล่าผู้วิเศษ เพราะคุณสมบัติของพวกมันไม่มีอะไรดีในการต่อสู้ ต่างกับรูนของสัตว์ร้ายหรือสัตว์ปีศาจ ที่มักมีอำนาจแฝงเร้นที่น่ากลัว แต่รูนที่ได้จากต้นร้อยวันกับไม่เป็นเช่นนั้น"

"ทุกๆ ครั้งที่ต้นร้อยวันเหมือนว่าจะตายไป แต่จริงๆ ต้นไม้นี้มันยังมีชีวิต และมันก็ละล่องและท่องไปในรูปแบบดวงจิต เพื่อพื้นคืนจิตวิญญาณให้แก่ป่าและสรรพชีวิต ในรูปแบบของดวงวิญญาณ ต้นร้อยวันนี้สามารถชักนำ และพาดวงวิญญาณของตน หมุนเวียนเปลี่ยนที่สถิตได้ นอกจากนั้นมันยังกำราบดวงวิญญาณของภูตผีปีศาจได้อีกด้วย เห่อเห่อ พี่ชายเรื่องนี้ข้าไม่เคยบอกใครเลยจริงๆ จากที่ข้าเล่า ท่านน่าจะรู้แล้วว่า รูนที่เกิดจากต้นร้อยวันนั้นหายากและล้ำค่าแค่ไหน มันคือรูนทักษะที่เกี่ยวของกับ 'ดวงวิญญาณ' แม้แต่ในอาณาจักรชั้นสูง ทักษะใดเกี่ยวข้องกับดวงวิญญาณ ก็ยังนับว่าเป็นของหายาก แต่ตอนนี้ข้ามอบให้ท่านโดยไม่หวังสิ่งใดตอบแทนจริงๆ" พูดจบหยางฮ่าวยิ้มเจ้าเล่ห์ หากเซี่ยซีหานรับมันไป หยางฮ่าวรู้ว่าเซี่ยซีหานต้องรู้สึกติดข้างตระกูลมันไม่มากก็น้อย

การที่มีผู้วิเศษที่ยิ่งใหญ่เป็นมิตร นี่นับว่าเป็นการปกป้องตระกูลอย่างดีที่สุด

เซี่ยซีหานคอแข็ง มันไม่กล้ากลืนน้ำลาย หลังจากได้ฟังหยางฮ่าวพูด มันรู้สึกว่ารูนทักษะที่เกิดจากต้นร้อยวันนี้พิเศษจริงๆ และความพิเศษของมัน อาจจะไม่ใช่แค่สิ่งที่หยางฮ่าวพูด ถ้าพัฒนาทักษะไปในระดับที่สูง