บุญทิวาตอบสั้นๆแต่เด็ดขาดก่อนโหนตัวขึ้นไปนั่งบนหลังม้าเตรียมออกตัว ลุฟรีบเอามือคลำแผลที่หน้าผากของตนแล้วเปรยออกมาดังๆ
“เอ่...ดูเหมือนคุณยายจะยังไม่รู้น่ะ ว่าศรีษะของพี่ไปโดนอะไรมา”
“ยุ่งอะไรนักหนา ว่างนักก็ไปคุยกับพี่จันทร์สิ”
เด็กสาวโวยวายอย่างร้อนตัว
“ไม่เกี่ยวกับดวงจันทร์หรอก ถ้าเงาะไม่ให้พี่ไปด้วยพี่ก็จะไปคุยกับคุณยายเท่านั้นเอง”
ชายหนุ่มทำท่าหันหลังจะเดินกลับเข้าบ้าน
“ก็ได้ ก็ได้”
เด็กสาวรีบพูดเร็วปรื๋อ เพราะกลัวเขาจะไปฟ้องคุณยายเื่ที่เธอทำเขาตกม้าจนได้รับาเ็
ลุฟแอบยิ้มอย่างสมหวังก่อนหันกลับไป
“ขึ้นมาสิ”
เด็กสาวกระแทกเสียงบอกอย่างไม่พอใจ ซึ่งลุฟก็ไม่ได้นำพาต่อความรู้สึกนั้นของเด็กสาว เขารีบโหนตัวตามขึ้นไปนั่งซ้อนบนหลังม้าทันทีแล้วก็ระวังตัวเป็อย่างยิ่งไม่ให้ถูกเด็กสาวสะบัดตกลงไปอีกอย่างครั้งที่แล้ว
บุญทิวาเองก็นั่งนิ่งอย่างระวังตัวเช่นกันเพื่อไม่ให้ร่างกายส่วนใดไปแตะเข้ากับเขา แต่มันก็เป็เื่ยากที่สุดเพราะนั่งซ้อนกันอยู่บนหลังม้าตัวเดียวกัน จึงได้แต่นั่งตัวเกร็งไม่กล้ากระดิก
“ทำไมนั่งตัวแข็งอย่างนี้ล่ะ ขี่ม้าเป็หรือเปล่านี่”
ชายหนุ่มก้มลงไปถาม ลมหายใจอุ่นๆเป่ารดมาที่ใบหูและข้างแก้มทำเอาเด็กสาวถึงกับสะท้านหวั่นไหว เธอไม่เคยใกล้ชิดกับผู้ชายคนไหนแบบนี้มาก่อน และแม้จะบอกกับตัวเองว่าเขาเป็พี่ชาย แต่ลึกๆในใจแล้วเธอก็รู้ว่ามันไม่ใช่
“พี่ลุฟนั้นแหละที่ขี่ไม่เป็”
เธอกล่าวหาเขาเพื่อกลบเกลื่อนความรู้สึกของตัวเอง
“อะไรได้ รู้ไหมว่าสมัยเรียนอยู่มหาวิทยาลัยนะพี่เป็แชมป์นักกีฬาขี่ม้าเลยน่ะ”
คำพูดของเขาทำให้เด็กสาวพูดอะไรไม่ออก และเมื่อเขาเอื้อมมือทั้งสองข้างมาช่วยดึงสายบังคับม้าด้วยแล้วซึ่งมันทำให้เหมือนกับว่าเธอต้องตกอยู่ในอ้อมกอดของเขาไปโดยปริยายเด็กสาวก็ยิ่งไม่กล้ากระดิกตัวได้แต่บังคับม้าให้วิ่งเร็วขึ้นเพื่อไปถึงจุดหมายให้เร็วที่สุด
เ้าบุญปลื้มพาสองหนุ่มสาววิ่งไปตามเส้นทางทีตัดผ่านแบ่งไร่ส่วนต่างๆออกจากกัน ไร่โกสุมเป็ไร่แบบสวนผสม มีเนื้อที่ทั้งหมดกว่าสี่ร้อยไร่ ถูกแบ่งปลูกมะม่วง ขนุน ชมพู่ มะนาว และกล้วยอย่างละห้าสิบไร่ ที่เหลือปลูกพืชอายุสั้นจำพวกพริก มะเขือ ถั่ว แตงและพืชผักสวนครัวต่างๆเพื่อทำให้ไร่นี้มีผลผลิตออกสู่ตลาดทุกวันและไร่นี้เคยได้รับรางวัลสวนแบบผสมผสานและการจัดการยอดเยี่ยมระดับภูมิภาคด้วย
บุญทิวาพาม้ามาหยุดลงยังส่วนของสวนชมพู่ที่นายณรงค์ชัยกำลังคุมคนงานใส่ปุ๋ยอยู่
“ลงไปได้แล้ว”
เด็กสาวบอกคนข้างหลังที่ยังนั่งเฉย พร้อมกับเอาศอกกระทุ้ง ทำให้ลุฟต้องรีบะโแผล็วลงไปอย่างรวดเร็ว
“อ้าว ลุฟ จะมาก็ไม่บอก จะได้นั่งรถมากับลุง”
นายณรงค์ชัยทักหลานชาย ในขณะที่บุญทิวานำม้าไปผูกไว้ตรงส่วนที่มีหญ้าให้มันได้กินไปด้วย
“ผมตื่นสายนี่ครับ ดูเหมือนคุณลุงจะออกมาั้แ่เช้ามาก”
“อืม...ออกมาแต่เช้าค่อยได้งานมากหน่อย เพราะเดี๋ยวแดดแรงก็ต้องให้คนงานเขาพัก ่นี้แดดมันร้อนเหลือเกิน”
นายณรงค์ชัยคุยกับหลานชาย
1K
