เธอนะใจร้าย heartless

หลังจากคืนนั่นที่เฮียเข้ามานอนด้วยกันในห้องเฮียก็ให้คนที่บ้านเฮียมาขนของออกจากห้องเก็บของที่คอนโดน หนูตื่นมาในตอนเช้าห้องเก็บของก็กลายเป็๲ห้องนอนอีกห้องหนึ่งไปแล้ว 

"เฮีย ทำอะไรคับ" เฮียไม่ได้ตอบแต่กลับขนเสื้อผ้าที่จำเป็๞ของตัวเองจะไปเก็บในห้องนอนข้าง ๆ

"อย่าเลยคับเฮีย ให้หนูไปเองเถอะ"มือเล็กยึดจับเอาเสื้อผ้าที่อยู่ในมือของคิมหันษ์ไว้ 

"อย่าขวางทางเฮีย"เสียงเข้มตอบกลับมาทำเอาคนตัวเล็กต้องพละถอย 

จนตอนนี้ห้องเก็บของกลายเป็๲ห้องนอนเฮียไปแล้ว ถึงจะเล็กกว่าห้องนอนใหญ่แต่ก็เพียงเล็กน้อยเท่านั้นแต่ก็ไม่วายเดิมตามไปติดๆ  

ยืนมองคิมหันที่เก็บเสื้อผ้าผ้าใส้ตู้ "หนูทำให้เฮียลำบากหรือป่าวคับ" คิมหันไม่ได้ตอบอีกตามเคย กลับจะเดินส่วนออกมาจากห้องเผื่อไปเก็บของต่อ แต่คราวนี้มีหรือที่คนน้องตัยอมให้เดินกนีกันอีกรอบ

ร่างเล็กเข้าไปกอดคนตัวโตเอาไว้ "เรานอนด้วยกันไม่ได้เหรอค๊าบ"  กอดเอวหน้าเอาไว้แล้วซบลงบนอก เงยหน้าช้อนตามองอย่างออดอ้อน 

"หนูอยากนอนกับเฮีย" เมื่อเห็นว่าคนตัวโตทำเพียงแค่ยืนนิ่งๆให้คนน้องกอด ทำเอารินทร์ที่เผลอพูดความความ๻้๪๫๷า๹ของตัวเองออกมาหน้าแดงด้วยความอับอายที่เฮียไม่แม้แต่ตอบรับ

"       " ร่างบอบบางทำได้เพียงขยับถ่อยออกมากจากคิมหันษ์ ปล่อยให้คนตัวสูงเป็๲อิสระจากการพัธนาการของตน 

" หนูขอโทษ ถือว่าหนูไม่ได้พูดก็แล้วกัน" พูดเสร็จก็พาตัวเองออกไปจากห้องทันที หลังจากวันนั่นเราสองคนก็ต่างกันต่างมีห้องนอนของตัวเอง 

..........................................

ตอนบ่ายของวันนี้ก็เป็๞อีกหนึ่งวันที่พี่รักษ์เข้ามาหาเฮียในวันที่เฮียไม่เข้าบริษัท เค้าสองคนคุยงานกันอยู่ในห้องรับแขก พี่รักษ์ซื้อขนมมาให้เยอะแยะ หนูเลยออกมานั่งกินอยู่ที่โต๊ะอาหาร หันมองไปหาพี่ๆ เป็๞พักๆ ไม่รู้ว่าคุยเ๹ื่๪๫อะไรกันอยู่พี่รักออกจะเครียดดูจากสีหน้าแต่ดูเฮียเหมือนจะมีความสุขจากรอยยิ้มบนใบหน้า

รินทร์อยู่ในชุดเสื้อตัวโครงกับกางเกงขาสั้นพาตัวเองเดินเข้ามาหาสองคนที่โซฟาเมื่อเห็นว่าคุยกันเสร็จแล้ว ร่างเล็กนั่งลงข้างๆพี่ชายตัวเองพร้อมกับถุงขนมที่รวบมาด้วย วางไว้ข้างๆตัว แล้วเอนศรีษะซบลงบนอกของคนเป็๞พี่

“งือ น้องคิดถึงจังพี่รักษ์” ศีรษะน้อยถูไถไปกับอกพี่ชายตน

“ขี้อ้อน” รักษ์ก้มลงจุ๊บหัวน้องอย่างแสนรัก

“ป่าวน่าหนูคิดถึงพี่จริงๆ” 

“ค๊าบ รู้ แล้วค๊าบว่าคิดถึง” มือบางยกขึ้นมายีผมน้องด้วยความเอ็นดู

“ไว้พี่จะมาหาอีก รอให้หนูปิดเทอมก่อน เดี่ยวพี่จะมารับกลับบ้าน” กอดตอบน้องชายอย่างแสนรัก

“งับ หนูอยากไปเที่ยว หนูเหงา” สองมือยกขึ้นโอบรอบคอของคนพี่

รักษ์หันไปมองหน้าคิมหันษ์ แต่คนที่โดนมองเขม้งกลับหลบสายตากัน

“มาหาน้องบ่อยๆ นะคับซื่อขนมมาฝากด้วย” คนพี่ยิ้มออกมากอดตอบน้องชาย

“ได้ซิคับคนเก่ง แต่ว่าวันนี้พี่ต้องกลับก่อนนะคับอยู่กับเฮียคิมไม่ดื้อไม่ซนนะคับ พี่รักน้องรินทร์มากๆนะรู้ไหม” ก้มลงจุ๊บหน้าผากน้อง

“มะเอา หนูอยากให้พี่อยู่ต่ออีกหน่อยนะคับ” 

“พี่ต้องกลับแล้วคับคนเก่ง พี่น่านฟ้ามารอยู่ข้างล่างนานละ เอาไว้มีโอกาศพี่จะแนะนำให้น้องรู้จักกันไว้นะคับ ดีไหมคับ” รินทร์พยักหน้ารับ

“คับพี่รักษ์” รินทร์ดีใจที่พี่ชายตนมีคนคอยดูแล

เมื่อพี่รักษ์กลับไปแล้วเฮียก็เก็บเอกสารบนโต๊ะรับแขก แล้วเดินเข้าห้องทำงานของตัวเองไป ปล่อยให้หนูนั่งเหงาอยู่คนเดียวอีกตามเคย 

เสียงวีดีโอคลอจากโทรศัพเครืองแพงของรินทร์ดังขึ้นทำให้ตัวเองละความสนใจจากคนตัวสูง

"งือ พี่รุจหนูขอเลือกฟิวเตอร์ก่อนค๊าบ มะไม่เอาหน้าสด" คนตัวเล็กรับสายพรางเลื่อนหาฟิวเตอร์ให้ตัวเอง

"แบบไหนก็น่ารัก หน้าสดหนูก็รอด" คนปลายสายชมซะจนทำเอาแก้มขาวแดงระเรือแ้วยความเขิน คนตัวเล็กเผลอยิ้มออกมามือเล็กยกขึ้นมาเกาแก้มตะวเองแก้เขิน

"อย่าชมซิ..." 

"พี่พูดความจริง" คนปลายสายมองอย่างจริงใจ

"ไม่เอาไม่พูดเ๱ื่๵๹หนูแล้ว พี่รุจโทรมามีไรหรือเปล่าคับ" 

"คิดถึง"

"ล้อกันเล่นหรือปะคับ" 

"ฮ่าๆๆ ความจริงก็ไม่ได้มีธุระอะไรแค่อยากคุยด้วยเฉยๆ"ดวงตากลมรี่ตามองคนในสาย 

"มามุกไหนเนี๊ย" ริตทร์ก็ขำออกมาเช่นกัน

"หนูว่างไหม ออกมาหาอะไรกินไหมเดียวพี่ไปรับ" รินทร์กำลังจะตอบแต่กลับรู้สึกเหมือนมีคนยืนมองตนอยู่เลยหันหลังกลับไปก็เจอกับสายตาของคิมหันษ์ที่ยืนมองกันอยู่ก่อนแล้ว

"เฮีย...." คิมหันษ์เดินผ่านรินทร์ไปยังห้องครัวเปิดตู้เย็นรินน้ำใส่แก้วแล้วจะเดินเข้าห้องทำงานต่อ

"เฮียหิวน้ำเหรอคับ บอกหนูก็ได้เดียวหนูเอาไปให้" 

"ไม่เป็๲ไร" ปากพูดตอบแต่ตามมองเลยไปยังโทรศัพท์ในมือเล็ก แล้วเดินกลับเข้าห้องทำงานไปอีกครั้ง เมื่อเห็นว่าคิมหันษ์ไปแล้วก็หันมาสนใจคนในสายต่อ

" พี่รุจวันนี้คงไม่สะดวกคับ เอาไว้วันหลังนะคับ งือ งั่นหนูว่างก่อนนะ" มือเล็กยกขึ้นมาบ่ายๆคนในส่ายก่อนจะกดตัดสายไป

คนตัวเล็กพาตัวเองไปยังห้องครัว หยิบถ้วยกาแฟขึ้นมาเผื่อเตรียมทำกาแฟให้คิมหันษ์

ก่อนจะพาตัวเองไปหยุดยืนอยู่หน้าห้องทำงานของคนตัวสูง ค่อยๆ เคาะประตูเบาๆ เเต่ไม่ได้ยินเสียงตอบกลับก็เลยเปิดประตูเข้าไป

“เฮีย หนูเอากาแฟมาให้ค๊าบ” ร่างเล็กเดินถือกาแฟเข้ามาในห้องทำงาน กาแฟรสชาติประจำที่เคยทำให้คิมหันษ์ ทานบ่อยๆ

แต่กลับหยุดเท้าไว้ที่ตรงหน้าประตูไม่กล้าขยับเดินเข้าไปข้างในห้องเมื่อเห็นว่าคนที่นั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานกลางห้องทำเพียงแค่หันมามองกันนิ่งๆ เท่านั่น ไม่ได้เอยอะไรออกมา

ร่างเล็กผ่อนลมหายใจออกมาเบาๆ สกดกลั่นน้ำตาที่ดูเหมือนว่ากำลังจะไหลออกลงมาในไม่ช้านี้ พยายามยิ้มให้ตัวเองแล้วพาตัวเองเดินเข้าไปหาคิมหันษ์ที่โต๊ะทำงาน มือเล็กค่อยๆ วางถ้วยกาแฟไว้บนโต๊ะ พรางมองคนที่นั่งสนใจกับงานตรงหน้า

“เฮียเหนื่อยไหมค๊าบ” คิมหันษ์ไม่ได้ตอบยังคงก้มหน้ากับงานต่อไป

“มีอะไรให้หนูช่วยไหมค๊าบ” คิมหันเงยหน้าขึ้นมาจากกองเอกสารมองคนที่ยืนอยู่ข้างหน้า

"ตรงนี้คงไม่มีอะไรให้เธอทำหร่อก" คิมหันมองคนตรงหน้านิ่งๆ

“มีซิคับ งือให้หนูนวดไหล่ให้น่า"  ได้ยินทุกคำพูดของคิมษ์ แต่ก็ยังทำใจกล้า เดินเข้าไปหาคนรักใกล้ๆแล้วจะนวดให้ แต่คนพี่กลับขยับตัวออกจากมือเล็ก

“เอาเวลาไปคุยโทรศัพท์เถอะ ชันไม่อยากรบกวนเวลาของเธอ” มือเล็กหยุดชะหยักไว้กลางอากาศก่อนหล่นลงข้างตัว ทำนพน้ำตาที่พยายามกลั้นเอาไว้ในตอนนี้เหมือนว่ากำลังจะกลั่นไว้ไม่ไหว อีกต่อไปแล้ว ร่างเล็กรีบพาตัวเองออกมาจากบรรยากาศที่ทำให้หัวใจบีบอัดรุนแรงเช่นนี้

เมื่อหลุดพ้นจากห้องทำงานออกมาได้ร่างเล็กบอบบางก็ค่อยๆ ทรุดตัวนั่งลงตรงหน้าห้องทำงานของคิมหันษ์ ก้อนสอื่นที่สกดกลั่นเอาไว้ในต้อนนี้เมื่อพ้นสายตาคนตัวสูงแล้วก็ไม่อาจที่จะทนเก็บไว้ได้อีกต่อไป ร่างเล็กบอบบางจึงสอื่นออกมาจนตัวโยน

เสียงสอื่นเบาๆ ที่ส่งผ่านประตูกั่นระห้องรับแขกเข้ามาในห้องทำงานทำให้คิมหันษ์ค่อยๆลุกเดินออกมาที่ประตู มือหนาจับลูกบิดประตูห้องทำงานแต่พอจะเปิดประตูออกกลับมีแรงดึงไว้จากข้างนอก ไม่ยอมให้เปิด

“งือ เฮีย อือ อือ อย่าเพิ่งออกมา” มือน้อยยือยึดดึงประตูเอาไว้ ทั้งที่ยังร้องไห้อยู่แบบนั่น

“หนู อย่าดึงประตู” มือหนาก็ออกแรงดึงประตูให้เปิด

“ไม่ เฮียอย่าเพิ่งออกมาซิ หือ หือ” สองคนยื่อยึดประตูห้องทำงานกันไปมาแต่แรงน้อยก็ต้องพ่ายให้คนที่มีแรงเยอะกว่าอย่างคิมหันษ์ไป

และคนที่เปิดประตูออกมาก็พบกับร่างเล็กที่นั่งร้องไห้อยู่กับพื้นห้อง คิมหันษ์ค่อยๆ ทรุดนั่งลงตรงข้างๆ กับคนตัวเล็กที่ร้องไห้อยู่หน้าประตูห้องทำงาน มือใหญ่จับไปบนไหนบอบบางที่สั่นสะท้านด้วยแรงอื่น

“หนู” 

“หืออ คุณใจร้าย” มือบอบบางยกขึ้นมาปิดใบหน้าตัวเอง ไม่อยากให้คนที่นั่งอยู่ข้างๆ เห็นตัวเองในสภาพนี้

“หนู…….” 

“อืออ ฮึก หนูจะไม่ทนอีกแล้ว หือหือ ถ้าคุณไม่๻้๪๫๷า๹หนูแล้ว หนูจะไม่อยู่ให้เห็นหน้าอีก หือออ ” พูดเสร็จก็จะลุกออกไปทันทีทำให้คิมหันษ์ต้องรีบลุกตามมาติดๆ มือหนาค้วาเอาเอวบางไว้ได้ทันก่อนจะรีบดันคนน้องไว้กับกับแพงห้องสองมือใหญ่จับมือเล็กกดไว้กับกำแพง

“ “

“ปล่อยหนู หือ ” มือสองข้างที่ถูกกดไว้กับกำแพงด้วยมือใหญ่ของคนที่ยืนคร่อมอยู่ไม่อาจที่จะดิ้นหนีไปได้

ร่างเล็กเมื่อดิ้นจนเหนื่อยเพราะสู้แรงของคิมหันษ์ไม่ได้ก็ได้แต่ยืนร้องไห้สะอึกสะอื่นจนตัวโยน

“บอกให้ปล่อย ปล่อยซิ….หนูไม่อยากอยู่กับคุณแล้ว ปล่อยหนู หือ หือ หึก อือออปล่อยซิ” 

“เฮียไม่เคยพูดว่าไม่๻้๵๹๠า๱หนู” ร่างสูงตอบกลับเสียงแข็งหน้านิ่ง

“หือออ คุณไม่พูดแต่การกระทำ หึก หือ..คุณบอกแบบนั่น หือ จะไม่อยู่ให้รำคาญใจคุณอีก หือ” 

“เฮียไม่เคยรำคาญหนู” ใบหน้าหวานเต็มไปด้วยคราบน้ำตา และไม่ยอมหันมาสบตาคิมหันษ์

“ฮือ ฮือ หนูไม่อยากฟังอีกแล้วปล่อย .. หนูจะกลับบ้าน” 

“ไม่ แล้วเลิกเรียกเฮียว่าคุณสักที….เฮียจะหมดความอดทนกับหนูแล้วนะ” 

“คุณก็ไม่ต้องทนซิ” เสียงหวานที่สั่นครือจากแรงสอื่นโต้ตอบกลับมาทันทีที่คิมหันพูดจบประโยค

“ได้ หนูพูดเองนะ” คิมหันษ์รวบเอาเอวบางของร่างเล็กขึ้นมาพาดไว้บนบ่า แล้วพาคนที่กำลังดิ้นให้หลุดจากการพันทนาการของตนไปโยนไว้บนโซฟาตัวยาวกลางห้องรับแขก

“โอ้ยยย จะเจ็บนะ” ร่างน้อยเงยหน้ามองคนตัวสูงสีหน้าแสดงออกถึงความน้อยใจ

“เฮีย ก็ทำให้เจ็บ” คนตัวสูงพูดพรางแกะกระดุมเสื้อตัวเองไปด้วย ก่อนจะดึงออกจากตัวแล้วโยนไปให้พ้นตัว

“จะทำอะไร อย่านะ ” เสียงหวานร้องห้าม  คนตัวสูงพุ้งเข้ามาหาร่างเล็กก่อนจะคร่อมทับเอาไว้ มือบางพยายามทุบไหลคนที่คร่อมทับตนไว้กลับถูกสองมือหนาจับกดไว้กับโซฟา

“ก็ในเมื่อคุยกันดีๆ แล้วหนูไม่ฟังเฮีย” คนตัวสูงก้มลงมาซุกไซ้ซอกคอขาวเนียน กดจมูกดอมดมคนใต้ร่าง มือใหญ่เปลี่ยนมาจับเอามือเล็กไว้ด้วยมือเพียงข้างเดียว อีกข้างก็เอามาปลดกระดุมเสื้อตัวโครงของรักษ์ ก่อนจะเผยให้เห็นร่างน้อยอันบอบบางแล้วค่อยๆ ก้มลงจูบไล้ไปตามซอกคอขาวไล้มาจนถึงหน้าอกสีหวาน ปากหนาขบกัดเอาตุมไตสีหวานเล็มเลียจนคนใต้ร่างบิดเกร็ง ร้องครางออกมา

“อะ อืออ เฮีย มะ ไม่เอาแบบนี้ซิ” 

“ก็แล้วหนูจะเอาแบบไหน ให้เฮียทำแบบไหนบอกเฮียมาซิ” ใบหน้าคมหล่อเหล่าเงยหน้าขึ้นมาจากหน้าอกสีหวาน ทั้งเอ็นดูไปในเวลาเดียวกัน

“ แบบนี้ดีไหม ฮืม” มือใหญ่จับเอาขอบกางเกงตัวจิ๋วของคนใต้ร่างแล้วดึงออกไปให้พ้นเรียวขาร่างน้อยสั่นสะท้าน

มือหนาที่ลากไล้อยู่ข้างๆ เอวคอด ค่อยๆ ลากไล้ลงมาแล้ววางแม๊บไว้บนกลางกายของรินทร์นิ่งๆ 

“มะ ม่ายเอา ไม่เอาแบบนี้ ปะปล่อยหนูก่อน” 

“งั้นเรามาคุยกันดีๆ ถ้าหนูไม่ดิ้นไม่หนี เฮียก็ จะปล่อย” 

“กะ ก็ได้คับบ"

คนตัวโตที่คร่อมร่างเล็กอยู่ปล่อยมือจากคนน้องให้เป็๲อิสระแล้วค่อยๆ ขยับถ่อยออกมา นั่งลงข้างๆ

ร่างเล็กเมื่อเป็๞อิสระแล้วเห็นว่าคิมหันษ์กำลังเผลอก็รีบลุกจากโซฟาแล้ววิ่งหนีเข้าห้องนอนตัวเองทันที แต่มีหรือที่จะหนีทันคิมหันวิ่งตามมาติดๆ ก่อนจะพลักดันประตูเข้าไป

“มานี่เลย” มือหนากระฉากแขนเรียวเล็กแล้วพลักลงบนเตียงกว้าง จับเอามือสองข้างผูกไว้ด้วยมือเดียวของตน

“ปล่อยนะ อือ อย่าทำแบบนี้” เมื่อทั้งดิ้นทั้งหนีแล้วก็ไม่พ้นและหมดแรงแล้ว ก็ได้แต่ทำใจ

ใบหน้าคมก้มลงซุกไซ้ซอกคอขาวซ้ายทีขว้าที จูบไล้ลงมาตามตัวจนถึงสะดื่อแล้วจูบไล้ขึ้นไปตามซอกคออีกครั้งมือหนาอีกข้างก็ทำหน้าที่บีบเคล้นคลึงสะโพกกล้มกลึง

คิมหันเงยหนาจากซอกคอขาวแล้วจูบซับน้ำตาบนใบหน้าหวาน ปากหนากำลังจะกดจูบลงบนริมฝีปากสีหวาน แต่ใบหน้าแสนหวานกลับหันหนี

เมื่อคิมหันก้มลงจะจูบอีกครั้งใบหน้าหวานก็หันหน้าหนีอีก

“มองเฮีย” ไม่มีปฏิกิริยาตอบรับจากใบหนาหวาน เมื่อเ๯้าของปากสีหวานไม่ยอมให้คิมหันจูบ ทำเอาคนที่คร่อมร่างเล็กเอาไว้โกรธ มือหนาจับไปที่คางเรียวให้หันมามองกัน

“เฮียจะจูบ” คิมหันษ์พูดเพื่อบอกให้รับรู้ พูดแล้วก็ก้มลงกดจูบไปบนเรียวปากสีหวานทีเม้มทันที แต่ก็ต้องพละออกมาเมื่อคนน้องไม่ยอมเปิดปากให้กัน

“จะทำนี้อีกทำไมกัน คุณแค่จะเอาชนะหนู คุณไม่เคยอยากจูบหนูจริงๆ สักครั้ง” เสียงหวานพูดบอกความในใจ ด้วยความเสียใจ น้ำตาเม็ดใสไหลกลิ้งลงข้างแก้ม ปากหนาเลื่อนขึ้นมาจูบซับน้ำตาให้กัน

“หนูคับ ให้เฮียจูบนะ เฮียอยากจูบหนู เฮียอยากทำกับหนู” เสียงอ้อนแสนหวานส่งผ่านความ๻้๵๹๠า๱ไปให้ ทำเอาคนน้องที่ได้ฟังค่อยๆ ปิดตาลงช้าๆ น้ำตาเม็ดใส่ไหลกลิ่งลงมาอีกครั้ง ปากหนาก็ยังค่อยทำหน้าที่จูบซับน้ำตาบนใบหนาหวาน

“นะคับ ให้เฮียทำนะ” คิมหันกดจรดปาก ลงบนปากสีหวานอีกครั้ง คบเม้มดูดดึงเบาๆ จนคนใต้ร่างค่อยๆโอนอ่อนผ่อนตามแล้วจูบตอบกัน ลิ้นหนาสอดแทรกเข้าไปในโพรงปากกวาดต้อนลิ้มเลียเรียวลิ้นเล็ก ต่างมอบจูบอันแสนหวานให้แก่กัน

“งือออ หนูรักเฮีย” เสียงพูดบอกผะแผ้ว แต่ดวงตากลมโตกลับมองไปที่คิมหันษ์ด้วยความรัก ก่อนที่คิมหันษ์จะก้มลงจูบต่ออีกครั้งสองคนแลกจูบกัน

มือหนาลากเลื้อยเรื่อยลงมาจนถึงกลางกาย สอดเข้าไปใต้กางเกงในตัวจิ๋วจับเคล้นครึง

“อะ อือ ” ใบหนาหล่อคมเผลอยิ้มออกมา เมื่อคนใต้ร่างบิดเกร็งหลุดร้องครางเสียงหวาน

“อะ อือออ ปะ หนูมะไหวแล้ว” เสียงร้องผะแผ๊วร้องปนมากับเสียงครางหวานเมื่อมือหนาเร่งมือบดเคร่นครึงกลางกาย

กางเกงในตัวจิ๋วที่มีติดตัวอยู่เพียงชิ้นเดียวถูกดึงออกมาให้พ้นเรียวขาขาวเนียน

“เฮียขอนะ” ร่างหนาพูดด้วยแรงอารมณ์ รีบปล้ดตะข้อกางกางของตัวเองแล้วเข้ามาครอมร่างแบบบางไว้อีกครั้ง มือหนาดันขาสองข้างของร่างเล็กไปข้างหน้าแล้วแทรกตัวเข้าการ่างบาง ก่อนจะยัดเอากลางกายของตัวเองเข้าไปในร่างเล็ก

“อะ อือ ” ร่างบางมองสบตาคนตัวโต แล้วค่อยๆ หลับตาลงช้าๆ

“เฮียจะทำเบาๆ นะคับ” แล้วค่อยๆ กระแทกกลางกายตัวเองเข้าไปช้าเรืบนาบ

“อือ อ่า เฮีย” ร่างบางร้องครางอย่างสุขสม

“เฮียขอโทษหนูนะ อะ ขอโทษที่ทำให้หนูคิดมาก อือออ อ่า หนูไม่ไปนะ อยู่กับเฮีย” คิมหันษ์กระซิบลงข้างๆ หู ของคนใต้ร่างใบหน้าหวานพยักหน้าตอบรับ

คิมหันจับเอาเอวบางยึดไว้แล้วระแทกกระทั่นร่างแบบบางจนตัวสั่นครอน

“อะ อือออ เบาหน่อยค๊าบบ มันแน่น อ่าาาา” มือเล็กดันหน้าท้องแกร่งของคิมหันษ์ไว้เมื่อแรงกระกระแทกกระทั้นทำเอาเสียซาน ไปทั้งตัว

“อ่าาาาา หนูรักเฮีย อือออ” ร่างแบบบางบิดเกร็งก่อนจะครางออกมาเมื่อถึงจุดที่ทำให้ซานเสียว เเละเสร็จไปหลายครั้ง 

“อะ” ร่างเล็กถูกคิมหันยกขึ้นมาวางไว้บนอกแกร่งก่อนจะดึงน้องลงมากอดเอาไว้

“ทำให้เฮียหน่อยย”บอกออกมาอ้อนๆ

“ทำให้เฮียหน่อยยย” พูดอ้อนซ้ำเมื่อคนน้องเอาแต่เงียบ

“งือ ทำอะไล อะไม่เอา” คิมหันมองน้องด้วยความเอ็ยดู

“นะ หนูทำให้เฮียหน่อย” เสียงออดอ้อนตามมาอีกครั้ง

มือหนาดึงเอากลางกายของตนมาจอไว้ด้านหลังของรินทร์ “หนูยกตัวหน่อย” มือเล็กทุบเบาๆ บนอกแกร่ง แต่ก็ยิมทำตามที่คิมหันษ์บอก แล้วบทเรียนรักษ์ก็เริ่มขึ้นอีกครั่งอีกครั้งและอีกครั้ง จนคนตัวเล็กหมดแรงคาอกแกร่ง

“มะ ม่ายเอาแล้ว หนูง่วง”

“ถ้างั่นหนูก็นอนไปเลยเดียวเฮียทำเองคับ” 

คิมหันษ์หลงมัวเมากับร่างกายของรินทร์ ทั้งกอดทั้งจูบร่างกายแสนหวานนี้ รินทร์หลับคาอกไปแล้วมือหนายีผมคนตัวเล็กเบาด้วยความหมั้นเขี้ยวได้แต่บอกตัวเองว่าให้ลองเปิดใจลองรักดูอีกสักครั้ง