อสูรเทพฟ้า หลงเซียน

หลงเซียน ใช้เวลาเดินทางอีก 6 วัน หลังจากร่ำลา เสวี่ยอู่ และบรรดาเมียๆ แล้ว เขาต้องเร่งรีบเดินทางอยู่ทุกวัน จนเวลากินก็ไม่ได้นอน เวลานอน ก็ไม่ได้กิน จนบรรลุ ถึงเขตหุบเขาตะวันออก ซึ่งที่นั่นกลับเต็มไปด้วยร่องรอยของผู้มาก่อนอย่าง อวิ๋นซีเหอ และตอนนี้ อวิ๋นซีเหอ คงไม่๻้๵๹๠า๱โจวจื่อโม่แล้ว เพราะเขาถูก นกไฟ ชูซาคุ ฆ่าตายไปแล้ว

ซู่ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ เสียงขู่ของนกไฟ ชูซาคุดังขึ้น เมื่อเห็นหลงเซียนเดินเข้ามา ตอนนี้เธอกำลังบาดเจ็บและหิวกระหาย
หลงเซียน ค่อยๆวางห่อผ้าลง และส่งหมั่นโถ ให้ ชูซาคุ เพื่อบอกเธอว่า เขาไม่ได้คิดร้าย เมื่อชูซาคุเริ่มวางใจในตัว หลงเซียนแล้ว เธอจึงยอมให้เขาเข้ามาดูบาดแผลที่อวิ๋นซีเหอทำเอาไว้กับเธอ
" งามมาก เจ้ารุ้ตัวมั๊ยว่า เจ้าเป็นนกไฟที่สวยที่สุดที่ข้าเคยเห็น " หลงเซียนกล่าว แล้วทำหน้าบอกเป็นนัยให้นกไฟทนเจ็บหน่อย เพราะเขาจะดึงดาบวงพระจันทน์ ของอวิ๋นซีเหอ ออก
ฉัวะ เสียงดาบวงพระจันทน์หลุดออกจากตัว ชูซาคุ เธอมีสีหน้าเจ็บปวด แต่ไม่นานนัก เธอก็ค่อยๆกลับเป็นคน เมื่อ หลงเซียน แตะตรงอัญมณีสีเพลิง ใจกลางอกของเธอ
" เจ้าเป็นครึ่งอสูร " หลงเซียนอุทาน เมื่อได้เห็นหญิงสาวตรงหน้าที่งดงามและร้อนแรงดั่งเปลวเพลิง
" เรียกข้าว่า ฟีเรีย ก็ได้ ที่ข้าต้องเข่นฆ่าคนแถวนี้ ก็เพราะพวกมันทำร้ายข้าก่อน " ฟีเรียกล่าว
" งั้นข้าจะเรียกเจ้าว่า เลีย นะ " หลงเซียนกล่าว แล้วค่อยๆทำแผลให้นาง
และทั้งสอง ก็ได้อยู่ด้วยกัน แลกเปลี่ยนความรู้ซึ่งกันและกัน เที่ยวเล่นด้วยกัน จนจากวันเป็นเดือนจากเดือนเป็นปี และได้บังเกิดความรักขึ้นระหว่าง มนุษย์ และครึ่งอสูร หลงเซียนอยู่ดูแลฟีเรียจนเธอหายเจ็บ ทั้งยังมีชีวิตที่ผาสุขไม่มีเรื่องทุกข์ร้อนอันใด จนกระทั่งวันหนึ่ง หลงเซียน ก็กล่าวสิ่งที่ฟีเรียไม่คิดว่าจะได้ยิน
" ข้าต้องกลับแล้ว "
" ทำไมกันล่ะ ท่านพี่ ทำไมท่านต้องกลับด้วย " ฟีเรียล้มลงไปกอดแทบเท้าของ หลงเซียน เพื่อให้เขาเปลี่ยนใจและพยายามหาเหตุผลนานับประการมาอ้างให้เขาอยู่ต่อ
"มองหน้าข้าสิท่านพี่ อีกไม่นานเราจะมีทายาทตัวเล้กๆกันแล้วนะ ท่านอย่ากลับไปอยู่กับมนุษย์พวกนั้นเลย พวกเธอ สกปรก และตัวเหม็น แถมอายุก็ยังสั้นอีก "
" นั้นไม่ใช่เหตุผลที่ข้าจะไม่กลับไป ข้าต้องกลับไป แจ้งข่าวการตายของ อวิ๋นซีเหอ และเอาดาบวงพระจันทน์เริ่มนี้ไปคืนให้กับตระกูลอวิ๋น " หลงเซียนกล่าว ทำให้ฟีเรียต้องจำใจ ปล่อยเขากลับไป โดยได้กล่าวทิ้งท้ายให้หลงเซียนฟังว่า
" เมื่อวันใดท่าน คิดถึงข้าจงกลับมาที่รังแห่งนี้ ข้าและลูกๆ จะรอต้อนรับท่านกลับมา ข้าเชื่อว่า พวกนางจะนำพาเรื่องปวดหัว วุ่นวายมาให้ท่านไม่เลิก ท่านจงโปรดจำคำข้าไว้ "
หลงเซียนรับคำฟีเรีย เมียสาวสุดสวยของเขา และเดินทางจากไป
.
.
หลงเซียน เดินทางลงมาจากรัง นกไฟ ชูซาคุ ก็พบว่าพระอาทิตย์ตกเย็นแล้ว จะเดินทางต่อมันคงจะเย็นย่ำค่ำมืดเป็นแน่ เขาจึงพยายามจะหาที่พัก แต่อยู่ๆก็มีดาวตกมาพุ่งชนเขา เขาแทบไม่เชื่อสายตาตัวเองว่าเขาจะโขคร้ายอย่างนี้
ตูมมมม! ดาวตกนี้เหมือนมีชีวิตของมัน และหลงเซียนเป็นผู้ถูกรับเลือกเนื่องจากมีชะตาผูกพันกับนกไฟ จึงถูกดาวตกนี้พุ่งชน
เขาสลบไปนานแค่ไหนไม่รู้ แต่เมื่อตื่นขึ้นมาเขากลับรู้สึกกระปรี้กระเปร่า และตัวเบากว่าเดิมนับสิบเท่าและสายตาสามารถมองเห็นกวางที่อยู่ไกลออกไปนับสิบลี้ได้
...รึว่าเราจะบรรลุขั้นจอมปราชญ์แล้ว หลงเซียนคิด และมองไปรอบๆก็พบสิ่งหนึ่งใน ดาวตก มันคือ ไข่มุกอสูร จูเซียน ว่ากันว่ามันเป็นมรดกตกทอดของจอมอสูร ฮาเดล ผู้เคยทำให้ทวีปนี้ปั่นป่วนมาแล้วในอดีต ไข่มุกอสูร จูเซียนนี้เมื่อกินเข้าไป จะสามารถต้านพิษได้ทุกชนิดและเพิ่มพลังมหาศาล เสียอย่างเดียวคือทำให้ผู้กินร่างกายภายนอกกลายเป็นอสูร หลงเซียนจึงไม่คิดจะกิน เพียงแต่เก็บมันไว้ในกระเป๋ากางเกง และออกเดินทางต่อ
8 โมง 24 นาที 16 วินาที หลงเซียนได้ลงมาถึงตัวเมือง เชริน เมืองข้างๆเมืองเรน่า และพบว่าผู้ชายมีน้อยและบางตาเป็นอย่างมาก จะมีก็เพียงแต่หยิงสาวที่นุ่งน้อยห่มน้อย เดินกันให้ขวักไขว่ หลงเซียนจึงถามเถ้าแก่ร้านขนมปังว่า มันเกิดอะไรขึ้น
" นี่ท่านไม่รู้ข่าวเลยรึ ท่านไปอยู่ที่ไหนมา " เถ้าแก่ร้านขนมปัง ชื่อ อากู่ กล่าว
" พอดีข้าขึ้นเขาไปฝึกวิชา จึงไม่รุ้เรื่องราวบนแผ่นดินนี้(จริงๆนอน กก เมียสาวอยู่*-*) "หลงเซียนตอบ
" พวกเรา แพ้สงครามในการสู้รบกับอาณาจักรออโดนอส ทหาร 4แสนคน ถูกฝังทั้งเป็น มีเพียงแม่ทัพ ปาร์ค มิน ซู ที่หนีกลับมาได้ รัฐบาลโปปุรอน จึงได้ออกกฎหมายให้ ผู้ชายสามารถมีเมียได้คนละ 10 คนขึ้นไป ข้าไม่อยากพูดหรอก เพราะแผ่นดินนี้เต็มไปด้วยแม่หม้าย และข้าเพิ่งได้เมียน้อยคนที่สิบเมื่อวานนี้ " อากู่กล่าว
" เถ้าแก่ แก่แล้ว ก็หัดเพลาๆหน่อย มีแค่ ลูกสาม เมียสี่ ก็น่าจะพอใจแล้วนะ " หลงเซียนพูดขำๆ ก่อนจะกินขนมปังของ เถ้าแก่ อากู่ แล้วจ่ายเงิน ด้วยใบไม้ทอง ที่ฟีเรียมอบให้เป็นค่าเดินทาง
หลงเซียนค่อยๆเดินจากไปทีละน้อย และพบว่าบนแผ่นดินนี้มีผู้หญิงปล่อยตัวปล่อยใจเป็นจำนวนมาก เพียงเพราะพวกเธอขาดเสาหลัก ในการดำรงชีวิต เพียงแค่ 1ปี ที่หลงเซียนตัดขาดจากโลกภายนอก ทุกอย่างก็เปลี่ยนไปมาก
ในขณะที่กำลังจะเดินต่อไป ก็มีผู้หญิงคนหนึ่งใบหน้างามราวกับ พระจันทน์ เวลาเปล่งแสงนวล โดนพ่อผลักออกมา เธอมีนามว่า หนิงเอ๋อ
" ข้าจะเอาเจ้าไปขาย แลกข้าว หนิงเอ๋อ อย่าโทษพ่อเลยนะ "  หนิงลู่ ผุ้เป็นพ่อกล่าวทั้งน้ำตา แล้วพยายามลากเด็กสาวที่เพิ่งอายุครบ 18 ไปที่หอนางโลม หลงเซียนจึงกล่าวขัด หนิงลู่
" เจ้าจะลากลูกสาวตัวเอง ไปหอนางโลม ทำไม " หนิงลู่เมื่อได้ยินเช่นนั้น จึงว่า
" พี่ชายของหนิงเอ๋อสองคนไปเป็นทหารและตายในสนามรบ ทำให้ข้าไม่มีลูกชายไว้ดูแลยามแก่เถ้าชรา ข้าไม่มีเงิน จึงคิดจะขายลูกสาวกิน ข้าไม่อยากพูดหรอกนะ เมื่อก่อนข้าเป็นถึงรองแม่ทัพเชียวนะ"
เมื่อหลงเซียนได้ยินเช่นนั้น จึงเอาใบไม้ทองที่ฟีเรียให้มา ยกให้หนิงลู่ ทั้งหมด เพื่อแลกกับการซื้อหนิงเอ๋อ ไปเป็นทาส ซึ่งหนิงลู่ ก็พอใจ และดีใจเป็นอย่างมาก ที่สามารถขายลูกสาวแลกกับใบไม้ทองได้ถึง 50 ใบ
หลังจากนั้นหลงเซียน ก็พาหนิงเอ๋อ ออกนอกเมืองเพื่อไปหยั่งเมือง เรน่า ที่ๆเสวี่ยอู่ และบรรดาเมียๆ รอเขาอยู่
ตกกลางคืน ในขณะที่ หลงเวียนนอนหลับอยู่ จู่ๆก็รุ้สึกถึงไออุ่นของหญิงสาวที่เข้ามากอด เมื่อลืมตาขึ้นมา ก็พบว่า หนิงเอ่อ กำลังกอดเขาอยู่ และร้องไห้ ขอให้เขามีอะไรด้วยกัน
" ทำไมเจ้าถึงทำเช่นนี้ " หลงเซียนกล่าวถาม
" ข้าไร้พี่ คอยปกป้อง และไม่มีบ้านให้กลับไป ตอนนี้ยังมีสถานะแค่ ทาส อีก ชีวิตนี้ข้าคงไม่ต่างจากตายทั้งเป็น นายท่านได้โปรด รับข้าเป็น อนุภรรยาด้วย "
หลงเซียน เห็นเช่นนั้น จึงใจอ่อน ยอมมีอะไรด้วยกันกับหนิงเอ๋อ ในคืนนี้ และเขาก็สัญญา ว่าจะดูแลหนิงเอ๋อ เป็นอย่างดี รองจากเสวี่ยอู่
เช้าวันต่อมา...
" นายท่านตื่นได้แล้ว เช้าแล้วนะ " เสียงที่สดใสของหนิงเอ๋อ ปลุก หลงเซียน ให้ตื่นขึ้น เขายังคงหาว หวอดๆ และคิดถึงไออุ่น เมื่อคืน
" ยังเรียกข้าว่านายท่านอยู่อีกเหรอ ตอนนี้เจ้าต้องเรียกข้าว่าท่านพี่สิ " หลงเซียนกล่าว และต้อนรับภรรยาคนที่ 7 ด้วยการจูบลงที่หน้าผาก ก่อนจะเปลี่ยนเสื้อผ้า และเดินทางต่อไป
*****************************************************************************โปรดติดตามตอนต่อไป จ้ายเจี้ยน