"แม่ต๋า"
เด็กน้อยเรียกแม่ตนเองพร้อมกับเหวี่ยงแขนไปมา ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ ช่างเป็ภาพที่น่ารัก เหมาะสมกับวัยของเ้าตัวน้อยเหลือเกิน
"หือ! ว่าไงครับ หนูมีอะไรหรือเปล่า"
น้องก้องยังคงจ้องมารดาด้วยดวงตากลมโต พร้อมรอยยิ้มที่สดใส
"งื้อ หนู หนู ดีใจ ที่ ที่ได้มาเดินเย่นกับแม่ต๋า "
กมลได้ฟังน้องก้อง พูดออกมา รู้สึกไหววูบในใจ ลูกน้อยตรงหน้า โหยหาความรัก ความเอาใจใส่จากแม่ตนเอง แต่เ้าของร่างเก่าไม่เคยมีให้ลูกของตนเองเลย แม้สักครั้ง
กมลเอื้อมมือผอมแห้งของตน ลงบนแก้มน้อยๆ และตั้งปณิธานแล้วว่า เขาจะเป็แม่ที่ดี ถึงแม้จะรู้สึกแปลกๆ ไม่คุ้นชิน แต่เขาจะทำหน้าที่แม่ให้ดีที่สุด เขาตั้งใจแล้ว ต้องทำให้ได้
"ต่อไป ทุก ทุกวัน แม่จ๋า จะพาหนูออกมาเดินเล่นข้างนอกดีไหมครับ"
น้องก้องได้ฟังสิ่งที่แม่ตนได้พูดออกมา รู้สึกดีใจเป็อย่างมาก ะโขึ้นลง รอบๆตัวแม่ของตนอย่างมีความสุข
"เย้ๆๆๆ หนูจะได้เดินเย่นกับแม่ต๋าทุกวันเยย"
ทั้งคู่เดินจูงมือเข้ามาทางที่ลงสู่แม่น้ำ ตาของกมลแลเห็นใบตำลึง ยอดอวบอ้วนดูน่ากิน จึงชวนน้องก้องเก็บยอดตำลึงไปทำอาหารกลางวัน
"น้องก้องครับ เราไปที่แม่น้ำกันดีกว่า หนูเหนื่อยไหมครับ จะพักก่อนไหม"
น้องก้องสายหัวไปมาจนผมปลิว เขาไม่เหนื่อยเลย มีความสุขมากต่างหากละ อีกอย่างเขาได้เดินจับมือแม่จ๋าด้วย เขามีความสุขที่สุดเลย
เมื่อก่อนแม่จ๋า ไม่ให้เขาเข้าใกล้ตัวแม่จ๋าเลย บอกว่า รำคาญ ไม่ชอบ คิดถึงตอนนั้นแล้ว เขาไม่มีความสุขเลย เวลาถูกแม่จ๋าดุมากๆ เขาคิดถึงพ่อจ๋า อยากให้พ่อจ๋ากลับบ้านไวๆ
"หนู หนู ไม่เหนื่อยเยยกั๊บ"
"โอ้ว เย็นจังเลย ธรรมชาติสมบูรณ์จริงๆ เลยนะ"
เอ๊ะ! นั่นกุ้ง กุ้งแน่ๆ กุ้งแม่น้ำตัวใหญ่มาก เมื่อชีวิตก่อน น้อยครั้งนัก ที่เขาจะได้ลิ้มลองรสชาติของเ้ากุ้งแม่น้ำ ด้วยราคาที่แสนแพง เขาต้องประหยัด กว่าจะได้กิน ก็ตอนที่บริษัทมีงานเลี้ยงให้กับพนักงานเท่านั้น
แต่ดูนี่สิ มันแปลกๆ ไปนะ ทำไม เ้ากุ้งที่นี่ เหมือนมันกำลังบอกกับเขาว่า "มาสิ มาจับฉันสิ "กุ้งเวลาปรกติ มันจับง่ายขนาดนี้เลยเหรอ
ช่างมันเถอะ อย่าไปสงสัยเลย
หรือ์สงสารเขา เลยให้พร ให้เขาโชคดี มีเทพเ้าโชคลาภคุ้มครอง
แต่อะไรก็ช่างเถอะ จับก่อนละกัน ใกล้เที่ยงแล้วใกล้เวลาอาหารแล้ว รีบจับจะได้กลับไปทำอาหารให้ลูกชายตัวน้อยของเขา
"น้องก้อง รอแม่อยู่นี่ก่อนนะครับ เดี๋ยวแม่ไปจับกุ้งมาทำของอร่อยให้น้องก้องกิน เข้าใจไหมครับ"
"เข้าใจกั๊บ หนูรอแม่จ๋าตรงนี้ ไม่ดื้อ ไม่จน"
"ไม่มีอะไรใส่เลยทำยังไงดี อ๊ะ!ใบตอง"
กมลภูจัดการกุ้งตรงหน้าที่มีจำนวนมาก แต่ก็เอามาได้แค่สิบกว่าตัว เดี๋ยวค่อยกลับมาใหม่ แต่ก็อดแปลกใจไม่ได้ ทำไมมีกุ้งมากมาย แต่ชาวบ้านไม่เห็นมาจับกันเลย เค้นความจำเก่าของร่างเดิม ก็ไม่เคยรู้เลย แม่น้ำที่นี่มีกุ้งที่จับง่ายขนาดนี้
"แม่ต๋า ทำก้าวอาย่อยจังเยย"ก้อง
"อร่อยก็กินเยอะๆ นะ"กมล
"อยากให้พ่อต๋ากิงของอาย่อยด้วยจัง"ก้อง
"ได้สิครับ มีกุ้งเหลืออยู่หลายตัวเลย หรือว่าเราไปจับกุ้งอีกดีไหม มีใครจะไปกับแม่ไหมน๊า"กมล
กุ้งและตำลึงที่เก็บได้วันนี้เขานำมาทำต้มจืดตำลึง มีไข่อยู่ในครัว3 ใบกมลเลยนำมาทำไข่น้ำใส่ตำลึงลงไป
ส่วนกุ้งเขานำมาทอดกระเทียม น้องก้องกินกุ้งไป 2 ตัวใหญ่ ปากก็ชมว่าแม่จ๋า ทำอาหารอร่อยจัง
"อู๊ว! ไปกั๊บ ไปกั๊บ หนูไปด้วน"ก้อง
หือ อะไรด้วน อ่อคงจะด้วยใช่ไหม กมลนั่งคิดในสิ่งที่ต้องทำ การฝึกให้ลูกพูดชัด เป็อีกหนึ่งสิ่งที่เขาจะต้องสอนลูกหลังจากนี้ น้องก้องเป็เด็กฉลาดน่าจะพัฒนาได้ไม่ยาก
เขาลืมไปได้ยังไง บ้านนี้มีอีก 1 ชีวิตที่อาศัยอยู่ด้วย ก็สามีเ้าของร่างเก่านี่ไงละ นอกจากมีลูกแล้ว ยังมีสามีอีกด้วย มันรู้สึกแปลกๆ
แต่อยู่ด้วยกันทุกวัน เดี๋ยวน่าจะชินไปเอง ความเป็จริงแล้ว ถือว่าเ้าของร่างโชคดีมากนะ ได้แต่งงานกับคนที่รัก แต่รักเขาข้างเดียวนี่สิ เฮ้อ!
จากความทรงจำของร่างเก่า พ่อแม่เ้าตัวเสียไปได้ 5 ปี หลังจากนั้นก็ใช้ชีวิตอยู่คนเดียวเพราะไม่มีญาติที่ไหนเลย เ้าตัวก็เป็ลูกคนเดียว เกิดมาเป็เพศพิเศษ พ่อแม่จึงตามใจ
ไม่เคยต้องทำงานหนัก อยากได้อะไรแค่บอกความ้า พ่อแม่ก็จะรีบหามาให้ กมลภูร่างเดิมแอบชอบพ่อน้องก้องมาั้แ่ยังเด็ก
พ่อกับแม่ของทั้งคู่เป็เพื่อนสนิทกัน ไปมาหาสู่กันเสมอ ทำให้ทั้งคู่เจอกันบ่อยครั้ง แต่ทุกครั้งกมลภูจะเป็ฝ่ายเข้าหาศักดิ์หรือ ขจรศักดิ์ ไพรพนา ฝ่ายเดียว
ขจรศักดิ์ หรือเ้าตัวจะเรียกพี่ศักดิ์ มักจะอยู่เงียบๆ ถ้ากมลไม่ชวนคุย ก็จะเป็ฝ่ายนั่งฟังกมลพูดเสียมากกว่า ถาม3 คำ ตอบ 1 คำ
"แม่ต๋า หนูอิ่มแย้ว เราไปจับกุ้นกันเถอะ"ก้อง
"อืม ได้สิครับแต่ต้องรอให้หนูนอนหลับกลางวันก่อน ตื่นมาเราค่อยไปจับกุ้ง ดีกว่านะ"กมล
"เอ๋!ต้องนอนด้วยเหยอ ปกติไม่เกยนองเยย"ก้อง
"เมื่อก่อนไม่เคย แต่ตอนนี้ต้องนอนนะครับเพราะเด็กที่นอนกลางวันจะฉลาด แล้วโตไวด้วยนะ"กมล
"อู๊ว..หนูอยากโจไวไว"ก้อง
หลังทานอาหารเสร็จแล้ว กมลกล่อมน้องก้องให้นอนหลับ โดยเด็กน้อยไม่งอแงเลย นมก็ไม่มีให้ลูกได้กิน ลูกเขาจะสูงหรือเปล่า ร่างเก่าช่างไม่สมควรเป็แม่เลย
ไม่ได้การละ ถ้าได้เงินจากพ่อน้องก้อง สิ่งจำเป็ที่สุดคือนมของลูกเขานี่แหละ เขาจะให้ลูกเขาตัวสั้นเหมือนต้นมะเขือไม่ได้ ต้องบำรุงเยอะๆ
นึกถึงพ่อของน้องก้อง เ้าตัวเป็คนดี ขยัน เรียนจบแค่ชั้นมัธยมศึกษาปีที่6 และไม่ได้เรียนต่อ เพราะฐานะทางบ้านไม่ได้ดีมากนัก อีกอย่างถ้าจะเรียนต่อก็ต้องเข้าไปในเมืองหลวง
ค่าใช้จ่ายหลายอย่าง เ้าตัวจึงตัดสินใจออกมาทำงานกับลุงแท้ๆ ซึ่งเป็พี่ชายแม่ รับจ้างสร้างบ้าน และสิ่งปลูกสร้างต่างๆ ที่ถูกว่าจ้าง
ถึงไม่ได้ร่ำรวย แต่ก็พอจะทำให้ครอบครัวไม่ลำบาก เพราะเ้าตัวมีฝีมือในการออกแบบบ้าน หรือต่อเติมเพิ่ม เ้าของงานถูกใจผลงาน มักให้เงินพิเศษ
แต่ที่ลำบากขนาดนี้ไม่ใช่เพราะใครเลย เพราะเ้าของร่างที่ตนอาศัยอยู่นี่แหละ อบายมุขทุกชนิดเ้าตัวะโเข้าใส่แบบไม่คิด งานการไม่ทำโดยเอาลูกมาเป็ข้ออ้าง
ถ้าพ่อแม่ของทั้งคู่ไม่ได้เป็เพื่อนกัน กมลภูคงไม่ได้มีโอกาสแต่งกับคนที่รัก และด้วยความสงสารกมลภูที่เสียพ่อแม่ ครอบครัวของขจรศักดิ์จึงขอร้องลูกชายคนเล็กของบ้าน
ถ้าไม่รังเกียจกมล อยากให้แต่งงานกับเ้าตัว เพราะเห็นใจที่เป็ลูกของเพื่อนสนิท อยากจะช่วยดูแลแทนพ่อแม่ของกมลภูที่จากไป
และด้วยกมลภูเป็เพศพิเศษ ลูกที่เกิดจากเพศพิเศษล้วนเป็เด็กอัจฉริยะ ครอบครัวขจรศักดิ์อยากได้หลานมาก จึงมองข้ามนิสัยแย่ๆ ของกมลภู
ขจรศักดิ์เองก็ยังไม่พึงใจใคร ถึงไม่ได้รักแต่ก็ไม่รังเกียจจึงยอมแต่งงานด้วย หลังจากแต่งงานนิสัยที่เอาแต่ใจของกมลภู เริ่มเพิ่มมากขึ้น เพราะอยากให้สามีเอาใจตนเอง
ยิ่งพอมีน้องก้อง ก็เริ่มเดินทางลงสู่อบายมุขทุกอย่างที่รู้จัก คงจะประชดผัว เพื่อเรียกร้องความสนใจข้อดีข้อเดียวของกมลภูคงมีแค่เื่ศีลข้อ 3 ที่ไม่เคยทำผิด
เื่แย่ๆ ทุกอย่างเลยมาลงที่เด็กน้อยวัย 2 ขวบ 9 เดือน ต้องทนอยู่กับแม่ที่ไร้ความรับผิดชอบ
"อื้อ อื้อ แม่ แม่ต๋า"
เด็กน้อยที่นอนหลับสนิทมาสักพัก สะดุ้งตัวลุกขึ้น ร้องเรียกแม่เสียงดัง
กมลนอนคิดเื่ที่ผ่านมาเพลินไปหน่อย สะดุ้งตัวตื่นมากอดเด็กน้อยที่กอดตนเองเสียแน่น
"แม่จ๋าอยู่นี่ไง เป็อะไรครับเด็กดี ตื่นนอนแล้วไปล้างหน้ากันดีไหม"
เด็กน้อยช้อนตาขึ้นมองมารดา ก่อนจะค่อยๆ เล่าสิ่งที่ตนเองฝันถึง
"หนูฝันว่าแม่ต๋า ไป์แย้ว แม่ต๋าไม่อยู่กับหนูแน้า"ก้อง
กมลขยับร่างกายเข้าสวมกอดเด็กน้อย ตบหลังเบาๆ ปลอบโยนด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน
"แม่จ๋าไม่ได้ไปไหนเลย ยังอยู่กับหนูตรงนี้ นี่ไงครับ จะคอยอยู่กับหนู ดูหนูเติบโตขึ้นทุกวัน แม่จ๋าจะไม่ไปไหน แม่จ๋าสัญญานะคนเก่ง"กมล
หลังผ่าน่เวลาปลอบโยนน้องก้องไปสักพัก สองแม่ลูกรีบไปหากระป๋อง ภาชนะน่าจะใส่กุ้งได้เยอะ เดินตรงไปยังแม่น้ำ
"กุ้งจ๋ารอกมลด้วย กมลมาแล้ว"
กมลรู้สึกแปลกใจเล็กน้อยระหว่างเดินทางไปที่แม่น้ำ ทำไมไม่เห็นมีชาวบ้านเดินบริเวณนี้เลย พยายามใช้ความทรงจำเก่าๆ ก็ไม่ได้คำตอบ
แน่ละสิ ก็กมลคนเดิม วันๆ ไม่ไปรังสรรค์ร้านยาดอง ก็ไปเล่นตามบ่อนน้อยใหญ่ หรือสนามไก่ชน ไม่เคยผ่านมาทางนี้ด้วยซ้ำ รู้แค่ว่า มีแม่น้ำอยู่ใกล้ๆ บ้านตนและสามี
"อ๊ะ ถึงแย้ว"ก้อง
"น้องก้องรอแม่อยู่ตรงนี้นะครับ แม่จ๋าจะไปจับกุ้ง เอาไปทำอาหารให้พ่อจ๋ากับน้องก้องเย็นนี้ ดีไหมครับ"กมล
"ดีกั๊บ"
กมลเดินลงมาแค่ริมแม่น้ำก็มีกุ้งมากมาย แปลกมาก แปลกเกินไปแล้ว กุ้งเหมือนมีคนมาจัดวางไว้รอให้เขามาหยิบเอาไปได้เลย ช่างมันสิใครสน มีกุ้งแล้ว ถ้าเทพเ้าโชคลาภอำนวยพรให้เขาจริงๆ พรุ่งนี้ขอปูด้วยสิ
"ฮ่า ฮ่า ฮ่า เราก็คิดเพ้อเจ้อไปเรื่อย"
โดยที่กมลไม่คิดไม่ถึงเลยว่า ต่อจากนี้ไป์จะอำนวย ความสุขมาให้เขา ทดแทนในชาติที่ผ่านมา
223
