เขตเมืองเก่ากำลังเริ่มลุกเป็นไฟจากผลกระทบของฝนอุกกาบาตแสงสว่างจากเปลวเพลิงสะท้อนบนตึกสูงเสียงแตกหักของกระจกและเสียงระเบิดดังขึ้นเป็นระยะสภาพของเมืองเหมือนกับถูกทิ้งให้อยู่ในสภาวะอับปาง
“นายกลับมาอีกทำไมฟะ!”
อีกฝ่ายถามกลับอย่างไม่สบอารมณ์เมื่อเห็นเรย์และยูกิมิย้อนกลับมา
“สภาพคุณจุนเปย์ตอนนี้ยังกล้าพูดแบบนี้กับผมอีกหรือครับ”
“เออๆ ถือว่าเจ๊ากันแล้วนะ”
ทางจุนเปย์ได้แต่ยิ้มให้ในสีหน้าเหมือนอยากพูดว่า‘ก็คงช่วยไม่ได้’ พร้อมกับหันไปเผชิญหน้ากับราชาอีกครั้งในท่วงท่าเตรียมพร้อม
เรย์ยิ้มมุมปากภายใต้หน้ากากสีทอง
เพราะว่าไม่เห็นพวกเขาอยู่ในสายตาหรือเหตุผลอื่นใดราชาจึงไม่ขยับเขยื้อน ราวกับต้องการให้เวลาพวกเขาได้เตรียมพร้อมตั้งหลัก
เรย์ จุนเปย์ ยูกิมิ บวกกับไอริที่แอบซัปพอร์ตจากวงนอกอีกคน สี่คนรวมพลัง ยังไม่พูดถึงเรื่องจะรับมือไหวหรือเปล่าเอาแค่เรื่องตรงเข้าสกัดด้วยจำนวนคนเพียงเท่านี้ก็เป็นความกล้าอันประเสริฐแล้ว
แต่เชื่อเถอะว่าหากเลือกที่จะวิ่งหนีมันคงลงมือจัดการพวกเขาในพริบตาเมื่อหันหลัง
“ดูถูกกันจริง ๆเลยนะไอ้สัตว์ประหลาดเอ๊ย”
จุนเปย์ส่งเสียงดังเหอะให้กับท่าทีหยิ่งทะนงของศัตรู
เรย์ใช้เนตรมารกวาดมองอีกฝ่ายเขาเห็นพลังอันเปี่ยมล้นไหลเวียนอยู่ในกายแต่ทิศทางการไหลของมันกลับสวนทางอย่างแปลกตา แตกต่างจากที่ตนเคยพานพบ
เมื่อเห็นว่าพวกเขาพร้อมราชายกนิ้วชี้ตรงมาทางพวกเขา ลำแสงสีแดงเข้มถูกชาร์จรวมกันที่ปลายนิ้ว
“ประสานงานให้ดี ฉันซ้าย นายขวา วงนอกสอดประสาน”
จุนเปย์บัญชาการ
ยูกิมิสร้างเสาน้ำแข็งขึ้นตรงหน้าของมันเพื่อบดบังทัศนวิสัย ราชายิงลำแสงจากปลายนิ้วเจาะทะลุเสาน้ำแข็ง หวังกวาดศัตรูไปพร้อมกัน
ทว่าเรย์และจุนเปย์ไม่ได้อยู่ในตำแหน่งเดิมอีกแล้วพวกเขาทั้งสองคนแวบโผล่มาทางฝั่งซ้ายและขวาของราชา
เรย์ซัดดาบวายุกระซิบด้วยการฟันออกไปสามจังหวะ
ฉั๊วะ ฉั๊วะ ฉั๊วะ
จุนเปย์ปั้นออร่าปราณเป็นลูกวงกลมกลางฝ่ามือเขวี้ยงใส่ตามหลังประกบการโจมตีของเรย์มาติด ๆ
ราชาไม่ขยับจากจุดเดิมมันยกแขนสองข้างซึ่งกำลังส่องแสงเป็นลายอักขระสีแดงปัดการโจมตีที่พุ่งเข้ามาอย่างไม่ยากเย็น
พวกเขารุมโจมตีขนาบข้างพร้อมกันเรย์รู้สึกได้ว่าตนกำลังได้รับการเสริมพลังเข้ามาในตัวดาบจากลูกทีมของจุนเปย์ที่ชื่อไอริ
เรย์ร่ายรำเพลงดาบจุนเปย์จู่โจมด้วยกระบวนท่าหมัดกิเลน ยูกิมิเสกแท่งน้ำแข็งยิงใส่ผสานจังหวะคอยอุดรอยโหว่
แขนทั้งสองข้างของราชากวัดแกว่งปัดป้องการโจมตีตามจังหวะของพวกเขา โดยที่ขาของมันแทบไม่ขยับก้าวออกจากจุดเดิม
มันคอยรับมืออย่างเฉยเมยโดยแทบไม่ขยับเขยื้อนผิดกับจุนเปย์และเรย์ ที่คล้ายเต้นระบำอยู่บนใบมีดด้วยความระมัดระวังทว่าบ้าบิ่น
ถูกบีบให้หลบหลีกชนิดที่แค่มองก็รู้สึกหวาดเสียวไปถึงช่องท้อง
เรียกว่าสูสีกันไม่ได้เลยการต่อสู้คล้ายเดินไต่เชือกจะอยู่ได้อีกสักเท่าไหร่กัน
ทุกคนเข้าควบคุมโดยอาศัยประสบการณ์และการเชื่อมต่อวิชาเพียงอย่างเดียวย่อมไม่สามารถไร้รอยต่อเสียทีเดียว ท้ายที่สุดตรงรอยต่อที่เชื่อมไม่ทันราชาก็เล็งเห็นอย่างแม่นยำ มันยื่นมืหมายเตรียมคว้าคอของจุนเปย์
ทว่าปฏิกิริยาของยูกิมิก็ว่องไวจริง ๆ
ราชาถูกตีขัดด้วยเสาน้ำแข็งที่พุ่งขึ้นมาจากพื้นอย่างกะทันหันเสียก่อนทำให้จุนเปย์สามารถตีลังกาหลบออกมาวงนอกได้อย่างปลอดภัย มันเลยเปลี่ยนเป้าหมายชาร์จลำแสงที่ปลายนิ้วยิงใส่นักเวทย์น้ำแข็งประจำทีม
เรย์เห็นเช่นนั้นรีบฟันเสยใต้วงแขนของมันจนทิศทางของลำแสงถูกเบี่ยงเบนขึ้นกลางอากาศ
เรย์สะบัดดาบด้วยความว่องไวปานสายฟ้าจู่โจมติดต่อกันอย่างกระชั้นชิด พริบตาเดียวก็ใช้ออกไปกว่าสามสิบกระบวนดาบ
ทว่ากับคู่ต่อสู้ที่มีระดับความต่างชั้นเหนือกว่าไม่รู้ตั้งกี่ขั้นต่อให้เขามีเพลงดาบที่ลึกล้ำพิสดารปานใดหรือพบช่องโหว่กี่ร้อยกี่พันในกระบวนท่าของมันล้วนไม่สลักสำคัญเมื่อไม่อาจฟันเจาะทะลวงผ่านออร่าป้องกันอันแข็งแกร่งนี้
เรย์รู้สึกได้ว่าราชาพุ่งความสนใจมาหาจึงรีบกระโดดถอยโดยอัตโนมัติ ทันใดนั้นเสาเพลิงได้พวยพุ่งจากจุดที่เขาเคยยืนอยู่
เขาถอยไปด้านหลังพลางหลบหลีกลูกบอลเพลิงซึ่งยิงตามมาเป็นระลอกที่สองและสาม ทิ้งระยะห่างออกมาอีกครั้ง
ความหวาดกลัวสั่นสะท้านไปทั่วร่างแต่มุมปากกลับยังคงเหยียดรอยยิ้ม
—ก็แล้วไง
เรื่องนี้ไม่ทำให้ใจสู้ของเขาฝ่อลงได้เรย์นั้นไม่ได้มีนิสัยเสียอย่างที่จะชอบเสาะแสวงหาศัตรูคู่มือร้ายกาจแต่ยิ่งคู่ต่อสู้เก่งกาจ แทนที่จะหวั่นไหว กลับมีแนวโน้มจะเลือดเดือดแทน
นี่อาจเป็นผลลัพธ์จากการถูกจิตสำนึกอันบ้าคลั่งของราชาตนนั้นหล่อหลอมก็เป็นได้
แบบนี้ก็ยังดีกว่าจะแพ้ใจไปก่อนที่จะได้ต่อสู้ตั้งมากมายขืนใจเสียละก็ แม้จะหนีก็ยังทำไม่ได้
ยูกิมิอาศัยจังหวะพุ่งออกจากมุมตึกแล้วโผล่ออกมายิงแท่งน้ำแข็งจากด้านข้างแต่ราชากลับปัดมันทิ้งอย่างไม่ยี่หระ จุนเปย์ที่เห็นราชากำลังหันหลังให้ง้างหมัดชกไปที่แผ่นหลังของมันผ่านออร่าจู่โจมอันเข้มข้น
ร่างของราชาเปล่งอักขระยืนเกร็งกายรับไม่สะทกสะท้าน
จุนเปย์กระโดดถอยไปด้านหลังเมื่อวงล้อมน้ำแข็งของยูกิมิลอยขึ้นเหนือผืนดินเกล็ดน้ำแข็งละเอียดยิบกำลังพุ่งตรงเข้าใส่ราชาตรงกลางวง
มันยืนนิ่งหยิ่งผยองทั่วทั้งร่างของราชาปรากฏอักขระสีแดงมันระเบิดออร่าความร้อนออกมาเผาไหม้บรรยากาศโดยรอบ น้ำแข็งระเหิดกลายเป็นไอแบบทันทีทันใด
“สัตว์ประหลาดชัด ๆ แข็งแกร่งอะไรขนาดนี้!”
ยูกิมิกัดฟันกรอดสีหน้าคร่ำเคร่งอาคมเวทย์ของเธอระคายเคีองผิวหนังของมันไม่ได้เลยสักนิด
แม้เผชิญกับศัตรูที่ไม่อาจสั่นคลอนใด ๆ อย่างซึ่งหน้า พวกเขาก็ไม่ถอดใจและในช่วงเวลาที่มองไม่เห็นหนทางวิธีเอาชนะนั้น จุนเปย์ก็ได้เผยรอยยิ้มออกมาเมื่อเขาได้ยินเสียงฟ้าร้องคำรามดังกระหึ่มกึกก้องเหนือศีรษะดูเหมือนว่าความพยายามที่ผ่านมา ก็ไม่ถึงกับเป็นเอาตะกร้าตักน้ำไปเสียหมด
“ออกไปให้ไกลจากตรงนี้... เดี๋ยวนี้!!”
จุนเปย์ไม่มีเวลาอธิบายเพียงใช้วลีสั้น ๆ อย่างเร่งรีบทั้งเรย์และยูกิมิต่างก็ทิ้งความสงสัย ตอบสนองต่อสถานการณ์อย่างรวดเร็ว
บนอากาศปรากฏแสงสว่างจากสายฟ้าประดุจกระจกเงาแสงนั้นขยายวงใหญ่ขึ้น ๆ พุ่งลงมาครอบลงบนตัวราชาอย่างแม่นยำ
เปรี้ยง!
เสียงกัมปนาทดังกระหึ่มเมื่อลำแสงสายฟ้าขนาดใหญ่ฟาดลงมาอย่างรุนแรง แผ่นดินสะเทือนเลือนลั่น
เรย์พร้อมกับคนอื่น ๆที่ถอยหนีจากรัศมีการโจมตีพ้น พาตัวเองขึ้นไปสังเกตการณ์บนที่สูงเขามองเห็นราชาถูกการโจมตีจนเข่าทรุดลงกับพื้นเป็นครั้งแรก
คลื่นกระแสแม่เหล็กไฟฟ้าที่แปลบปลาบไหลลงพื้นยังไม่ทันสงบก็มีชายสวมสูทดำค่อนข้างสูงอายุคนหนึ่ง แวบปรากฏขึ้นเบื้องหน้าของราชา
ชายแก่ใช้แขนสองข้างที่สวมเกราะแขนเกล็ดมังกรเหนี่ยวรั้งหัวของราชาลงมา ก่อนแทงเข่าใส่เบ้าหน้าของมันแรงปะทะทรงพลังหนักหน่วงระเบิดออกมาเป็นคลื่น ส่งร่างของราชากระเด็นไปชนกับรูปปั้นหินกลางจัตุรัส
บัดนี้ฮันเตอร์ระดับโอริฮาลก้อนสองคนได้เร่งรุดมาถึงแล้ว