Episode
| 4 |
ใครดีใครได้
ผ..ผู้ชายคนนั้น.. เขาเป็คนที่ช่วยเราไว้นี่หน่า
นี่เขาเรียนอยู่ที่นี่งั้นเหรอ!?
อาจารย์สาวที่ยืนตัวแข็งทื่อจ้องมองไปยังเด็กหนุ่มด้วยความประหลาดใจ ไม่ใช่เพียงแค่เธอคนเดียวที่มีสีหน้านี้ แต่ธาร์มเองก็ไม่แพ้กัน จู่ๆใบหน้าหล่อของเขาก็แดงฉานอย่างไร้เหตุผล ดวงตาคมเอาแต่จ้องมองอาจารย์คนสวยที่ยืนอยู่หน้ากระดาน
“เดี๋ยวนะพี่ธาร์ม ทำไมผู้หญิงคนนั้นหน้าคุ้นๆวะพี่ เหมือนผมเคยเห็นที่ไหน..”
“นั่นดิ ทรงผมแบบนี้ หน้าแบบนี้ มันคุ้นๆว่ะ”
ลูกน้องหน้าโหดที่นั่งข้างกายยื่นหน้ามาถามธาร์ม เขาจ้องมองใบหน้าหล่อสลับไปมากับหญิงสาวที่ยืนเบิกตาโพลง
“ก็ผู้หญิงคนนี้แหละที่กูไปช่วยเธอไว้ คุณขนมผิงน่ะ”
“เชี้ยยยย จริงป๊ะพี่!!”
“เออ”
“นั่นมัน.. รักแรกพบของพี่เลยนี่หว่า.. กิ๊วๆๆ”
“เชรดดดดด พรหมลิขิตสัดๆอะ คุณขนมผิงเขากลับมาเจอพี่อีกครั้งแบบบังเอิญ ผมว่าพี่กับอาจารย์เขาเกิดมาเพื่อคู่กันแน่นอน!”
โน่กับฟีฟ่าต่างก็สมทบกันด้วยรอยยิ้มกรุ้มกริ่ม สีหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มมีเลศนัยจ้องมองใบหน้าอารมณ์ดีของลูกพี่ ตอนนี้ธาร์มเอาแต่อมยิ้มหวาน เขาจ้องมองไปยังขนมผิงไม่วางตา
ั้แ่เกิดเหตุการณ์ครั้งนั้นธาร์มก็เอาแต่พูดถึงเธอไม่ยอมหยุด พยายามจะหาช่องทางการติดต่อ เอาชื่อของเธอไปค้นหาในเฟสบุ๊กก็แล้ว แต่ทุกอย่างมันก็สูญเปล่า เพราะธาร์มค้นหาเธอไม่เจอเลย ราวกับว่าเธอไม่มีตัวตนอยู่ในโลกออนไลน์
“หึ.. เออ! ต่อจากนี้อาจารย์ขนมผิงเป็ของกูคนเดียวเท่านั้น พวกมึงอย่ามายุ่งกับผู้หญิงของกูเด็ดขาด ไม่ว่าใครหน้าไหนก็ตาม กูไม่เอามันไว้แน่”
ธาร์มประกาศเสียงแข็งกร้าวพลางหันไปมองแก๊งตัวเอง ซึ่งผู้ชายที่นั่งขนาบข้างนับสิบคนต่างก็พยักหน้าตอบรับ ไม่มีใครกล้าขัดคำสั่งลูกพี่หุ่นล่ำได้ รอยยิ้มพึงพอใจจึงปรากฏบนใบหน้าของลูกน้องทั้งหลาย เขาอยากจะเห็นลูกพี่สุดหล่อมีหวานใจจะตายอยู่แล้ว
“รับทราบครับลูกพี่!!!”
ครึ่งชั่วโมงต่อมา..
ตึกๆๆๆ!!!
“รอผมก่อนสิครับ!!”
หนุ่มหล่อที่วิ่งออกจากนอกห้องเรียนะโเรียกอีกฝ่ายเสียงดัง เพียงไม่นานหนุ่มร่างสูงโปร่งก็เดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าของเธอ ผู้หญิงที่เป็รักแรกพบเพียงหนึ่งเดียวของเขา ใบหน้าหวานของขนมผิงดูจะประหม่าไม่แพ้กับธาร์ม
“มีอะไรหรือเปล่าคะนักศึกษา”
เธอยังคงเอ่ยประโยคเป็ทางการออกมา เพียงเพราะไม่อยากให้คนอื่นในสถาบันนี้รู้เื่ในวันนั้น แถมตอนที่ขนมผิงสอนอยู่ในห้องเรียน ธาร์มก็เอาแต่จ้องมองเธอตาไม่กะพริบ แม้จะรู้อยู่ตลอดเวลาแต่เธอก็ต้องแกล้งทำเป็มองไม่เห็น
“ผมชื่อธาร์มครับ ต่อไปนี้ให้พี่ขนมผิงเรียกผมว่าธาร์มนะครับ”
“เอ่อ ค่ะ..”
ขนมผิงกะพริบตาปริบๆจ้องมองเด็กหนุ่มที่ฉีกยิ้มหวานให้กับเธอ ด้วยรอยยิ้มอบอุ่นแบบนี้อีกแล้ว..
“คือผมแค่อยากจะมาทำความรู้จักกับพี่ครับ เพราะครั้งที่แล้วผมยังไม่ได้ถามอะไรเลย พี่ก็หนีผมกลับไปก่อน หึๆ แล้วนี่..พี่ขนมผิงเลิกกับไอ้สารเลวนั่นหรือยังครับ”
“หมายถึงแฟนเก่าของฉันที่เธอต่อยหน้าน่ะเหรอ?”
“ครับ ไอ้นั่นแหละ”
ธาร์มยักคิ้วด้วยรอยยิ้ม เขาดูจะภูมิใจไม่น้อยที่สามารถเอาแฟนของอาจารย์อยู่ใต้ตีนได้
“ฉันเลิกกับเขาแล้วล่ะ แต่เขาก็มีส่งข้อความมาบ้าง โทรมาบ้าง แต่ฉันก็เลือกที่จะไม่รับ อยากตัดขาดเลยน่ะ”
“ดีแล้วครับ ไม่ต้องไปสนใจเลยนะ ถ้ามันมาตามตอแยพี่ขนมผิงอีก พี่ต้องรีบบอกผมนะครับ เดี๋ยวผมจะจัดการมันเอง”
“เอ่อ..”
“ผมดีใจนะที่เราสองคนได้มีโอกาสกลับมาเจอกันอีก”
“…..”
เสียงทุ้มกับประโยคที่แฝงไปด้วยความหมายถูกเอ่ยออกมา พร้อมกับรอยยิ้มอันแสนอบอุ่นผ่านแววตา สิ่งนี้มันก็ยิ่งทำให้ขนมผิงถึงกับไปต่อไม่เป็ หัวใจของอาจารย์สาวเต้นระรัวแทบบ้า
“ค่ะ.. ฉันก็.. ดีใจเหมือนกัน”
ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าเด็กผู้ชายตรงหน้าถูกใจเธอมากแค่ไหน ทั้งรูปร่างหน้าตา กิริยามารยาท คำพูดคำจา มันทำให้ขนมผิงยอมพ่ายแพ้ต่อเขาโดยไม่รู้ตัว
“เดี๋ยวผมช่วยถือไปห้องพักอาจารย์นะครับ”
“ม..ไม่ต้องหรอกธาร์ม!”
แต่ยังไม่ทันที่ขนมผิงจะปฏิเสธอะไรเขาได้ กองหนังสือในอ้อมอกก็ถูกชายหุ่นล่ำแย่งชิงไปดื้อๆ จังหวะที่ใบหน้าหล่อโน้มเข้ามาใกล้ก็ทำให้หญิงสาวแน่นิ่งชั่วขณะ
“ไปกันเถอะครับ เดี๋ยวผมไปส่งที่ห้องพักอาจารย์” เขากระตุกยิ้มพลางยักคิ้วราวกับบริหารเสน่ห์
“ธาร์ม..”
“เย็นนี้ผมกลับด้วยนะ”
“ว..ว่าไงนะคะ!?”
เหมือนกับว่าการกระทำที่ล้ำเส้นจะทำให้อาจารย์สาวเสียอาการ เธอถอยหลังหนีแต่ก็ถูกหนุ่มล่ำโน้มตัวเข้ามาใกล้มากยิ่งขึ้น
“ใอะไรขนาดนี้ครับ ผมก็แค่..”
“…..”
“อยากรู้จักพี่ขนมผิงให้มากขึ้น”
“…..”
“ไม่ใช่ในฐานะอาจารย์กับนักศึกษา แต่ในฐานะเด็กผู้ชายกับรุ่นพี่ผู้หญิงไงครับ พี่ขนมผิง..”
ตกเย็น..
“อาจารย์ครับบบบบ!!!”
“อาจารย์ขนมผิงครับบบบ รอลูกพี่ผมด้วยสิครับ!!”
“รีบวิ่งตามไปเลยเว้ยพี่ธาร์ม! ผมเชื่อว่าพี่ทำได้ โฮะๆๆ”
เหล่าลูกสมุนที่อยากให้ลูกพี่ได้สมหวังในความรักเอ่ยด้วยรอยยิ้มกว้าง โดยพวกฟีฟ่า อิฐ โน่ และคนอื่นๆอีกเป็โขยงก็ได้วิ่งตามมา โดยคนที่วิ่งนำหน้าก็คือหนุ่มหล่ออย่างธาร์ม เขาวิ่งหน้าตั้งมายังลานจอดรถหน้าตึกใหญ่
“พี่ขนมผิง!”
“ธ..ธาร์ม!?”
หญิงสาวที่เพิ่งเก็บของหลังรถคันหรูหันมาตอบรับด้วยสีหน้าใ เธอค่อนข้างที่จะไม่ค่อยสบายใจกับคำเรียกนั้นเท่าไหร่ เธอเป็ถึงอาจารย์ มีลูกศิษย์มาเรียกว่าพี่แบบสนิทสนมมันก็ดูยังไงอยู่
“แฮ่กๆๆ คือว่าผมอยากจะขอติดรถไปด้วยน่ะครับ พอดีว่าวันนี้เพื่อนผมไม่มีใครว่างเลย พวกมันจะไปเตะบอลกัน ส่วนผมอยากจะแวะไปซื้อขนมให้ยายน่ะครับ”
คำอธิบายที่เต็มไปด้วยความโกหกหน้าตายเอ่ยออกมา ซึ่งทางแก๊งนักเลงด้านหลังก็เอาแต่ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ พวกเขาจ้องมองใบหน้าสวยหวานของขนมผิงที่เริ่มแดงฉาน เห็นทีแผนขอติดรถไปด้วยของลูกพี่จะได้ผล
“ธาร์ม.. เธอรู้จักกับอาจารย์แค่วันเดียวเองนะ ทำไมถึงได้ขอติดรถมาด้วยแบบนี้ มันไม่สมควรนะรู้ไหม” ขนมผิงพูดเสียงแ่เบาราวกับไม่อยากให้แก๊งลูกน้องของเขาได้ยิน
“ผมไม่ถือเลยครับ ไม่มีใครถือทั้งนั้น”
“แต่ฉันถือไง”
“งั้นก็เอามาฝากผมไว้สิครับ เดี๋ยวผมถือให้เอง”
“…..”
ผ่าง!
มุกตลกที่ค่อนข้างออกไปทางเสี่ยวถูกเอ่ยด้วยรอยยิ้มเ้าเล่ห์ ก่อนเสียงหัวเราะคิกคักจะดังออกมาจากทางด้านหลัง บรรดาลูกน้องของธาร์มต่างก็หันมามองหน้ากันอย่างรู้งาน ลูกพี่ของพวกเขารุกจีบสาวไม่พักยกเลยเว้ย!
“เฮ้อ.. ทำไมถึงดื้อขนาดนี้เนี่ย เธอเป็เด็กเป็เล็กนะธาร์ม วันนี้ทั้งวันก็เอาแต่ตามติดฉันอยู่ได้”
“ก็ผมบอกแล้วไงครับว่าผมอยากรู้จักพี่ให้มากขึ้น”
“น..นี่..”
“ตอนนี้ผมกำลังจีบพี่ขนมผิงอยู่ไงครับ ทีนี้พี่เข้าใจหรือยัง”
16K
