พิภพเทพเจ้า

ระหว่างที่สงครามการกวาดล้างหมูบ้านกำลังจะเริ่มขึ้นกับมีบุคลผู้หนึ่งไม่ได้เดือดร้อนกับเหตุการครั้งนี้เขายังคงหาปลาเหมือนชาวประมงธรรมดาทั่วไป
ขณะนั้นมีกองทหารเคลื่อนพลผ่านเข้าไปด้านข้างแม่น้ำเมื่อทหารเคลือนพลผ่านจ้าวหลง มีพลทหารสั่งเกตุเห็นเขานึกว่าเป็นชาวบ้านที่อยู่แถบชานเมืองมาหาปลาแถวนี้ จึงร้องเตืนเขา
"เจ้าหนุ่ม เดี่ยวข้างหน้าจะมีการลบเกิดขึ้นข้าว่าเจ้ารีบกลับบ้านไปดีกว่านะ ข้างหน้ากำลังจะมีการจับกุ่มพวกโจร ข้าเตื่อนด้วยควมหวังดี เมื่อถึงเวลานั้น เดียวทหารจะคิดว่าเจ้าเป็นพวกเดียวกับโจรเจ้าอาจจะเดือดร้อนได้ รีบกลับไปซะตอนนี้จะดีกว่า " ทหารเตื่อนเขาเสร็จก็วิ่งกลับแถวขบวนทัพ
" อีกแล้วหรอ คราวก่อนก็แบบนี้แต่ก็ไม่ได้เกี่ยวออะไรกับข้าและหมู่บ้านสักหน่อย พวกโจรที่อยู่ลอบป่านี้ก็ไม่มีที่จะอยู่แล้วหรืองัยถึงต้องมาซ่อนบริเวณป่ารอบนอกกันนะ"
จ้าวหลงไม่ได้สนใจกองทหารกลุ่มนั้นเลย เพราะก่อนหน้านี้ก็เคยเกิดเหตุการทหารเคยไรล่าโจรกลุ่มเล็กๆนอกป่ามาแล้ว เขายังเคยแม้กระทั้งถูกโจรเหลานั้นจับตัวไปแต่ด้วยเหตุได้ไม่ทราบแน่หลังเขาโดนจับตัวไป เขากับพบว่าตัวเองกับมาอยู่ที่เตียงในบ้านโดยดานข้างมีแม่เฒ่าไป๋หลิงนั่งมองเขา ด้วยใบหน้ายิมแย้ม
กองทัพทิศใต้เป็นกองทัพใหญ่ที่นำทัพโดย ม่าเป่าเฉิ่น
"ซ่งจือ ข้าเคยให้เจ้าหาความลับของป่าแห่งนี้เจ้าได้อะไรมาบ้าง "หม่าเป่าเฉิ่น ยืนมองเข้าไปในป่าโดยมีแม่ทัพยืนเรียงรายอยู่ด้านหลัง
"ข้าได้ข้อมูลความลับมาว่าจริงๆแล้วป่านี้เป็นป่าค่ายกลที่ถูกสร้างมาจากสมัยโบราณ ข้าได้แผนผังมาเพียงแปดส่วนขาดหายไปสองสวน"
"ข้ารู้ว่ากว่าเจ้าจะได้แผนผังนี้มาคงลงแรงไปไม่น้อยไม่ต้องหวงเมื่อภาระกิจครั้งนี้เสร็จสิ้นข้าจะเสนอตำแหน่งอ๋องกับทางจักรรวดิ ให้กับเจ้า เพราะเดิมที่ต้นตระกูลเจ้าก็เคยเป็นอ๋องมาก่อน " หม่าเป่าเฉินเดินไปตบที่บ่าของ ซ่งจือ แม่ทัพแห่งเมืองมังกรทอง
"ข้าจะทำให้เต็มที่ไม่ให้ท่านต้องผิดหวัง"
ภายในใจของซ่งจือเบิกบาน ทั้งเปียมสุขเดิมที่หวังแค่ล้างแค้นนี้เลือดให้กับบิดา กับไม่คิดว่าจะได้ยศถาบรรดาศักดิ์ติดมาด้วย เขารีบส่งจี้หยกที่ภายในขัดลอกแผนผังแปดสวนส่งให้ หม่าเป่าเฉิน จี้หยกนี้เขาได้มาจากกลุ่มลูกน้องฝีมือดีที่เขาส่งเข้าไปภายในหมู่บ้านเสือป่า ที่ต้องใช้เวลานับแรมปีในการแซกซึมเข้าไปภายในหมู่บ้าน ลูกน้องฝีมือดีหลายคนต้องตายภายใต้ค่ายกล ที่เขาส่งเข้าไปมีหลายสิบคนกับเหลือลอดมาเพียงคนเดียวและยังต้องเสียแขนไปหนึ่งข้างถึงจะหนีลอดออกมาได้
"ข่งยู่ เจ้ารับนี้ไปแล้วสร้างเรียนแบบจี้หยกนี้ส่งต่อไปให้เหล่าแม่ทัพ" หม่าเป่าเฉิ่นส่งจี้หยกให้แม่ทัพหญิงสาวแต่งตัวลัดรูปด้วยชุดรูปเปลวเพิงสีเขียวข้างกายมีแส้เพลิงมังกรเขียวคาดอยู่ที่เอวหนึ่งเส้น
จากที่กองทัพต้องใช้เวลาและอันตรายเป็นอันมากแต่ด้วยการนำทัพของแม่ทัพที่มีพลังวิญญาณพื้นฐานขั้นห้าและมีจี้หยกแผนผังค่ายกลทำให้การเดินทัพในการที่จะฝ่าเข้าไปในป่า ใช้เวลาไม่นาน
ภายในป่าทิศเหนือ
" หยุด "
เหลาเฮ่ยสังหยุดกองทัพ เขาหยิบจี้หยกที่พึ่งจะได้มา ขึ้นมาแล้วส่งสัมผัสเข้าไปภายในจี้หยก ภาพที่เขาเห็นในหยกเป็นทางเดินข้ามหน้าผ่ามีสะพานข้าม
แต่ภาพด้านหน้าที่เขาเห็นกับเป็นภาพต้นไม้ธรรมดาเข้ามองสำรวจแผนผังในหยก จะมีค่ายกลตั่งอยู่จุดสำคัญของค่ายกลคือต้นไม้สี่ต้น และโขดหินที่อยู่ทั้งสองฝังของแนวขอบ เพียงทำลายต้นไม้และโขดหิน ค่ายกลก็จะหายไป
ฉึบๆฉึบๆ
เหลาเฮ่ยสะบัดปลายดาปไปเบ่าๆสีครั้ง ต้นไม้และก้อนหินพังทลายลงภาพที่ปรากฏตรงหน้าทำให้สีหน้าของเหลาทหารซีดเผือดไปตามๆกันเพราะอีกเพียงก้าวเดียวพวกเขาก็จะตกลงไปในเหวแล้ว
แม้แต่ภายในใจเหลาเฮ่ยยังอดรู้สึกตกใจไม่ได้หากไม่ได้แผนผังนี้แม้แต่เขาหากตกลงไปก็ไม่แน่ว่าจะรอด
" นั้นมันอะไร พวก... พวกมันรู้ตำแหน่งค่ายกล แบบนี้แย่แน่รีบส่งข่าวนี้กลับไปให้ท่านผู้นำหาทางแกไข่สวนพวกเจ้าตามข้ามาพวกเราจะทำลายสะพาน"
อีกฝังของหน้าผ่า มีกลุ่มของโจรเสือป่าเป็นผู้เฝ้าพิทักษ์ค่ายกลแต่ระจุดเฝ่าสังเกตุการ กลุมผู้พิทักษ์ลุกขึ้นตรงไปที่สะพาน
ข่าวของกองทหารที่รู้ถึงค่ายกลก็ถูกส่งกลับไปยังหมูบ้านทำให้ผู้อาวุโสมีสีหน้าเคร่งเครียดขึ้นทันที
"เป็นแบบนี้ได้อย่างไร ข้อมูลของค่ายกลถูกเก็บเป็นความลับ มีแต่ผู้อาวุโสและหัวหน้าค่ายทั้งแปดเท่านั้นถึงรู้รายระเอียดของค่ายกล แม้แต่หัวหน้ากลุ่มผู้พิทักษ์ของหมู่บ้านยังไม่รู้ถึงรายระเอียดของแผนผัง แล้วทหารพวกนั้นได้มันไปได้อย่างไร" ไป๋หยงมีสีหน้าเคร่งเครียดหนักกว่าเดิมผู้อาวุโสอื่นๆก็มีสีหน้าไม่ต่างกันนัก
"จะต้องเป็นฝีมือเจ้า เก่าเฉียงแน่ ข้าไม่หน้าช้วยชีวิตมันเลย ข้า... ข้าผิดเอง ข้าขอโทษพี่น้องทุกคนด้วยที่ข้าทำให้หมู่บ้านต้องพบกับภัยพิบัติในครั่งนี้" เทียนจงหนึ่งในแปดหัวหน้าค่ายกลคุกเข่าลงพร้อมด้วยน้ำตาไหลลงเป็นสาย
"โทษเจ้าไม่ได้หลอก เจ้าไม่ทันเล่เหลี่ยมของคนภายนอกนั้นหลอก ข้าว่าแล้วว่ามันแปลกๆบาดแผลพวกนั้นในตอนที่ท่านช้วยชีวิตมันข้าว่าแล้วมันจะต้องเกิดจากค่ายกลไม่ใช้เกิดจากการตามล่าของทหาร ตามที่มันเล่าให้ฝัง แต่ข้าก็ไม่ได้เอะใจว่ามันจะลอบเข้ามาเพื่อสืบหาความลับของแผนผัง "
หนึ่งในแปดผู้พิทักษ์กลาวขึ้น
ในอดีตเคยมีผู้ลักลอบเข้ามาแล้วได้รับบาดเจ็บจากค่ายกล แล้วเทียนจงไปพบเข้าโดยบังเอิญแล้วได้ช้วยชีวิตเก่าเฉียง และพามารักษาตัวที่หมูบ้าน ทำให้ เก่าเฉียง ใช้เวลานั้นแอบสืบความลับของหมู่บ้านและรู้ถึงความลับเรื่องค่ายกล แต่ด้วยการเก็บเป็นความลับสุดยอดของหมูบ้านทำให้ เก่าเฉียงได้เผนที่ไปเพียง แปดส่วนและหลบหนีหายออกไปจากหมูบ้านเมื่อครึ่งปีก่อน
"ไป๋หู่ เจ้าจงไปพาเด็กในหมู่บ้านหนีออกไปทางลับ หากหมู่บ้านไม่อาจรอดจากภัยในครั้งนี้อย่างน้อยยังมีต้นอ่อนให้โตได้ในอนาคต "ชายหนุ่มหน้าตาหลอเหลาอายุยี่สิบต้นๆเดินออกจากที่ประชุมตรงไปยังที่หลบภัย
หลังไป๋หู่เดินออกไปจากที่ประชุม ไป๋หยุนลุกขึ้นพร้อมแก้วเหล้าในมือ
"ในอดีตพวกเรา ตระกูลไป๋ถูกใส่ร้ายจากพวกขุณนางกังฉิน จนต้องถูกกวาดล้างตระกูลหลบหนีมาถึงเมืองมังกรทองไม่คิดว่าวันนี้ พวกชั่วช้ายังไม่เลิกไร่ล่าพวกเราตระกูลไป๋ และยังลากพี่น้องอย่างพวกท่านต้องเดือดร้อนหลบหนีมาด้วยเช่นนี้ ความแค้นเก่าก่อนยังไม่ทันได้คิดบัญชี วันนี้กับต้องมาเจอภัยเยี่ยงนี้ ข้าไป๋หยุน จะไม่โทษพวกท่านหากต้องการจะหลบหนีออกจากหมู่บ้าน ขอให้ท่านออกไปได้เลย แค่พวกท่านติดตามพวกเราตระกูลไป๋มาถึงนี้ข้าก็ตอบแทนบุญคุณไม่หมดในชาตินี้แล้วหากชาติหน้ามีจริงข้าขอชดใช้นี้ในครั่งนี้ ในชาติหน้า"
ทุกคนเงียบขรึมไม่มีใครลุกเดินออกไปจากสถานที่ประชุมของหมูบ้านเลย
เมื่อครั้งตระกูลไป๋ ในอดีตเป็นหนึ่งในตระกูลผู้กล้าปกป้องโลกใบนี้รวมกับจักรววดิอื่น ในมหาสงครามฆ้าล้างเผ่าพันธุ์ในนามของจักรววดิปิงฉิน จากการลุกลามของผู้บุกรุกจากต่างมิติ รวมไปถึงจากอสูรจากต่างมิติทำให้วีระชนผู้กล้าต้องพลีชีพไปมากมาย แต่ถึงกระนั้นกับไม่สามารถป้องกันการลุกลามจากต่างมิติได้ พลังของผู้บุกรุกต่างกับของผู้ฝึกยุทธของโลกนี้ราวฟ้ากับเหว ไม่ต่างจากกองทัพมดหานกล้าต่อกรกับกองทัพช้างก็ไม่ป่าน ในตอนนั้นมวลมนุษย์หมดสิ้นควมหวังที่จะอยู่รอดจากการลุกลาม แต่เนื่องด้วยสาเหตุใดไม่มีผู้ใดรู้แน่ชัด ผู้ลุกลามกับถอนกำลังกลับไปจนหมดสิ้น เมื่อสงครามยุติผู้บุกรุกจากต่างมิติถ่อยกลับ
ไฟสงครามด้านนอกควันไฟยังไม่หายกับมีสงครามภายในจักรวรรดิ เกิดขึ้นตามมาทันที เหล่าขุนนางกังฉิน รวมทั้งแม่ทัพที่รักตัวกลัวตายไม่ได้เข้าสู่มหาสงครามในครั้งนั้น แอบหลบซ้่อนอยู่หลังกำแพงเมือง เมื่อรู้ว่าสงครามสงบลงแล้ว กับรวมหัวกันวางแผนกำจัดเหล่ายอดขุนพลผู้กล้า เพื่อกันไม่ให้พวกตนต้องเสียอำนาจการปกครองไป ตระกูลไป๋จึงต้องเผชิญกับการสูญเสียในครั่งนั้นโดนตามฆ้าล้างตระกูลโทษฐานก่อกบฏต่อจักรวรรดิ
ทำให้เกิดการต่อต้านขยายวงกว่างแต่เนื่องด้วยว่าตระกูลไป๋ไม่ต้องการให้ประชาชนต้องถูกฆ้า ชาวยุทธต้องโดนล่า จึงต้องหลบหนีออกนอกจักรวรรดิ หายสาปสูญไปเพื่อรอวันกลับไปทวงคื่นนี้เลือดในครั้งนั้น
" ข้าถึงไม่ใช้คนของตระกูลไป๋ แต่ก็อยู่มาจนถึงทุกวันนี้ก็ไม่ต่างจากคนของตระกูลไป๋ ข้ามังกรตาเดียว จิ่วจงแม่นไม่ได้เกิดในตระกูลไป๋แต่ข้าขอตายพร้อมตระกูลไป๋"
" ข้าเฒ่าพิศดารมิ่งเก๋อ แม่นไม่ได้เกิดในตระกูลไป๋แต่ข้าขอตายพร้อมตระกูลไป๋"
ชาวยุทธคนแล้วคนเล่าลุกขึ้นพร้อมขานชื่อตนเองและกระดกแก้วเหล้าหมดในจอกเดียว คนตระกูลไป๋กระดกแก้วในจอกเดียวหมดตามกันแล้วพากันเดินออกจากสถานที่ประชุมของหมูบ้านในใบหน้าถมึงทึงเตรียมพร้อมลบเต็มที่

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ทะเลเลือดตอนที่ 11

นิยายแนะนำ

พิภพเทพเจ้า

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ทะเลเลือดตอนที่ 11

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้