ตอนที่ 16 เลี้ยงหนูนะง่ายจะตายไป!
หลังออกบ้านของอวี่หนานเฉิงเกาย่าเหวินก็ขึ้นรถของสาวใช้
“ไป”
รถขับออกจากเขตของบ้านหรูและเสียงกระวนกระวายของคนขับก็ดัง
“พี่สาวเหวินตอนแรกสถานการณ์นั้นปกติดี ใครจะไปคิดว่าผู้จัดการโรงแรมคนใหม่จะเข้ามาแส่”
“ไม่เป็ไร”เกาย่าเหวินพูดด้วยน้ำเสียงมุ่งร้าย
“ถ้ามันโดนโคมระย้าตกใส่จนตายจริงปัญหาคงจัดการได้ยาก แบบนี้แหละ หนานเฉิงจะได้รู้สึกกลัวและเขาจะต้องพิจารณาเื่การแต่งงานแน่”
“เด็กนั่น”
“อย่าเพิ่งทำอะไรตอนนี้จะมีโอกาสอีกในอนาคต”
เกาย่าเหวินลดหัวลงมองเล็บแวววาวบนนิ้วเธอ
“่นี้ฉันจะไปโรงแรมบ่อยหน่อยบอกผู้ช่วยคนใหม่ให้เตรียมของที่เด็กชอบและฉันจะเอามันไปกับฉัน”
“ค่ะ”
“…”
---
เซิ่งอั้นหรานตื่นมาด้วยอาการระบมเธอขยับแขนชาด้านเล็กน้อย แต่ก็เจ็บจนทนไม่ได้ เธอนอนเหงื่อไหลและลืมตาขึ้น
พอเธอลืมตาขึ้นเธอก็เห็นดวงตาคู่โตแสนบริสุทธิ์
‘แม่! แม่ตื่นแล้วเหรอ?”
เสียงใสแสนคุ้นหูดังขึ้นเซิ่งเสี่ยวซิงนอนอยู่ข้างเตียง กุมมือที่ไม่าเ็ของเธอไว้ดวงตาของสาวน้อยแดงก่ำ” แม่ หนูกลัวแทบตายแหนะ”
เซิ่งอั้นหรานตกตะลึงพยายามคิดสักพัก จากนั้นก็จำได้ว่าเธอาเ็หลังช่วยคน นี่ควรเป็โรงพยาบาลสินะ
แต่ทำไมลูกสาวเธอถึงอยู่ที่นี่ด้วย?
“เสี่ยวซิงซิงทำไมลูกถึงมาอยู่ที่นี่ได้? แม่หลับไปนานแค่ไหน?”
“ไม่ต้องพูดเลย!”เสี่ยวซิงซิงเช็ดน้ำตา ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่พอใจ” หนูอยากไปหาแม่ที่โรงแรมเพื่อเซอร์ไพรซ์แต่พอหนูไปถึง หนูได้ยินว่าแม่เข้าโรงพยาบาลและก็กลัวมาก”
หลังได้ยินเซิ่งอั้นหรานก็ประทับใจและขอโทษ” ลูกรัก แม่ขอโทษที่ทำให้ลูกเป็ห่วง”
“หนูจะไม่ห่วงได้ไง?แม่มักสอนหนูให้ดูแลตัวเองก่อนดูแลคนอื่นแต่แม่กลับเลือกช่วยคนอื่น จะเป็ไงถ้ามันตกใส่หัวแม่?”
เสี่ยวซิงซิงหน้ามุ่ย”หนูยังอยากอยู่ดูแลแม่! หนูจะไปทำอะไรได้ถ้าแม่ทิ้งหนูไป?”
เดิมเซิ่งอั้นหรานประทับใจแต่หลังได้ยินประโยคสุดท้าย เธอก็สำลัก จ้องสาวน้อยคนนี้ทนความเ็ปและยกมือขึ้นบีบจมูกเธอ
“เ้าตัวดีแม่รู้วิธีเลี้ยงลูก และการเลี้ยงลูกก็ลำบากมาก”
“เลี้ยงหนูนะง่ายจะตายไป!”เสี่ยวซิงซิงสะบัดหน้า และกอดอกเหมือนผู้ใหญ่” แม่จะไปหาลูกสาวอย่างหนูได้จากไหนทั้งทำอาหาร ทั้งซักผ้าและทำงานบ้านได้ั้แ่อายุห้าขวบ?”
“ใช่ ใช่ ลูกสุดยอดแม่ต้องพึ่งพาลูกจริง ๆ” เซิ่งอั้นหรานี้เีเกินจะเถียง
เด็กสาวคนนี้มีฝีปากคมคายั้แ่เด็กเธอจะมีแต่ปวดหัวถ้าต้องเถียงกับลูก
จากนั้นก็มีคนมาเคาะประตู
“เชิญค่ะ”เซิ่งอั้นหรานมองประตูอย่างสงสัย
“คุณเซิ่ง”ผู้มาเยือนคือชายวัยกลางคน เซิ่งอั้นหรานจำได้ว่าเขาดูเหมือนจะเป็พ่อบ้านที่ดูแลเด็กชายตัวน้อยตอนนี้ เขาถือยาเสริมสร้างกระดูกมาด้วยสองกล่อง”นายท่านของครอบครัวผมขอให้ผมมาขอบคุณคุณเซิ่งเขาไม่สามารถรอให้คุณเซิ่งตื่นได้เพราะเขาต้องส่งนายน้อยกลับบ้านก่อน”
3K
