สลับร้าย กลายเป็นรัก

     แมกซ์กับไมค์ผลัดกันเดินสลับไปมาหน้าห้องฉุกเฉิน เพราะอดที่จะเป็นห่วงอาทิตย์กับเมษาไม่ได้ ในระหว่างที่พวกเขากำลังยืนมองประตูห้องฉุกเฉินด้วยสีหน้าที่เคร่งเครียดอยู่นั้น ทันใดนั้นเองก็มีร่างผู้ชายปรากฏตัวขึ้นเขาวิ่งเข้ามาหาเเมกซ์กับไมค์

      "เมย์เป็นไงบ้างครับ เอ่อ ผมหมายถึงเมย์ตัวจริงน่ะครับ"

      "นายเป็นใคร? ทำไมรู้จักน้องเมย์ด้วย"

      "ผมแบงค์ครับเป็นแฟนเมย์ สรุปเมย์เป็นไงบ้างครับ"

      "แล้วนี่นายรู้ได้ยังไงว่า น้องเมย์อยู่ที่นี่?"

      "ผมแอบตามตัวเธอมา ก็เลยรู้ว่าแฟนผมกับนายของคุณสลับตัวกัน ทีนี้จะตอบได้หรือยัง ว่าแฟนผมเป็นไงบ้าง?"

      "ตอนนี้ก็ยังอยู่ในห้องฉุกเฉินนั่นแหละ..เดี๋ยวยังไงหมอก็ค่อยออกมาแจ้งทีหลังละมั้ง"

      "ขอถามอะไรหน่อย คนที่ไปโรงเรียนทุกวันและคนที่ไปหาเรื่องพ่อผมถึงที่บ้านคือนายของพวกคุณใช่ไหม?"

      "ไปหาเรื่องพ่อนายงั้นหรอ นายของพวกฉันไม่เคยหาเรื่องใครก่อนเพราะนายเป็นใคร?"

      "เสี่ยอัด เจ้าของอสังหาริมทรัพย์อันดับ 2 ของประเทศ"

      "ว้าว...โลกกลมเชียวแฮะ นี่นายเป็นลูกของเสี่ยอัดหรอเนี่ย ฉันเพิ่งรู้ว่าเสี่ยอัดมีลูกโตขนาดนี้ด้วย สงสัยว่านายพวกฉันจะเข้าใจผิดว่า พ่อนายเป็นคนเอาตัวน้องเมย์ไปนั่นแหละ แล้วเป็นไงเจ็บหนักไหมล่ะ"

      "ปากแตก กระดูกแขนร้าว ตอนนี้ใส่เฝือกนอนอยู่ที่บ้าน"

      "ก็ยังถือว่าไม่หนัก เพราะถ้านายพวกเอาจริงและเล่นหนัก ป่านนี้พ่อของนายคงลงไปนอนเฝ้ารากต้นมะเขือแล้ว"

      "พวกเขาสลับตัวกันนานแค่ไหนแล้ว"

      "ก็เกือบ 2 เดือนแล้วนะ.."

      "แล้วระหว่างนั้นเมย์อยู่ที่ไหน?"

      "นายของพวกฉันไม่ไว้ใจ ก็เลยย้ายเธอเข้าไปอยู่ในบ้านด้วย ทำไมนายมีปัญหาอะไร?"

      "มีสิ..ที่บ้านของพวกนายมีแต่ผู้ชายทั้งนั้นแล้วแฟนฉันเป็นผู้หญิงเข้าไปอยู่ในบ้านหลังนั้นกับผู้ชายเป็นเดือนๆแบบนี้..คนอื่นเขาจะมองยังไง"

     "จะมองยังไงก็ช่างเขาสิ ในเมื่อพวกฉันไม่ได้สนใจอะไรอยู่แล้ว น้องเมย์อยู่ในบ้านหลังนั้นในฐานะน้องของพวกฉันและเพื่อนสนิทของนายไม่มีอะไรเกินเลยไปมากกว่านี้ และอีกอย่างฉันจะบอกอะไรให้นะคนในบ้านของเจ้านายฉันไม่มีใครคิดอกุศลแบบไหนเลยสักคน"

     "พูดอะไรก็พูดได้สิ พวกนายไม่ได้เสียหายอะไรนี่"

     "เเล้วนายเสียหายอะไรตรงไหนล่ะ จะได้ซ่อมให้..หรือว่าสมองที่เสียหายเพราะดูท่าจะคิดดีๆเหมือนคนอื่นไม่เป็นเลย"

     "พูดแบบนี้แกอยากต่อยกับฉันใช่ไหม ฮ้ะ!! เอาแฟนคนอื่นไปนอนกกอยู่ที่บ้าน ไม่มีปัญญาหาแฟนเองหรือไง"

     "อ้าว!!ไอ้บ้านี่ ชักจะไม่มีเหตุผลแล้วสิ จะต่อยมาสิฉันพร้อมนะ ขอบอกไว้ก่อนว่าฉันน่ะเรียนมวยไทยมานะเว้ย ถ้าอยากตาเขียวก็เข้ามา" แบงค์กับเเม็กซ์ทำท่าเหมือนจะต่อยกัน แต่ด้วยความที่ไมค์เป็นคนขี้เกรงใจและเห็นว่าตอนนี้เขาอยู่ที่โรงพยาบาลซึ่งเป็นสถานที่ที่ต้องรักษาความสงบให้มากๆ เขาจึงรีบยื่นมือเข้าไปห้ามทันที

     "พอกันทั้งสองคนนั่นแหละ แม็กซ์คุณอาทิตย์ไม่เคยสอนให้เราทำร้ายใครก่อนนอกจากว่าคนคนนั้นจะเป็นศัตรูของเรา จำได้ไหม อยากโดนด่าว่าไม่มีสมองอีกหรือไง?...ส่วนนาย..สิ่งที่นายคิดมาทั้งหมดมันผิด พวกเราไม่ได้ทำอะไรน้องเมย์ทั้งนั้นแหละและที่บ้านของคุณอาทิตย์ ก็ไม่ได้มีแค่พวกเราสามคน ยังมีคนใช้ที่เป็นผู้หญิงอีกนับสิบคนเข้าใจใหม่ซะด้วยนะ ที่นี่โรงพยาบาล อย่ามากัดกันให้ขายหน้าตรงนี้ได้ไหม แม็กซ์นั่งลง..ส่วนนายถ้าจะมาเยี่ยมน้องเมย์ก็นั่งอยู่เฉยๆแต่ถ้าจะหาเรื่องกัน ก็ออกไปข้างนอกโน่น สนามหญ้ากว้างพอที่จะให้เลือดของพวกนายได้สาดเล่นอยู่ ไปสิ!!" แม็กซ์เชื่อฟังคำของไมค์และนั่งลงแต่โดยดี ส่วนเเบงค์ก็เดินไปนั่งอีกมุมแต่ก็ยังจ้องหน้าแมกซ์อย่างไม่ละสายตา ดูเหมือนว่าไมค์จะเคลียร์สถานการณ์ลงได้ ทั้งคู่เงียบไปจนกระทั่งหมอเดินออกมา…

      "หมอครับ แฟนผมเป็นไงบ้างครับถ้าฟื้นแล้วหรือยัง?"

      "ญาติของคุณจิตรีใช่ไหมครับ?"

      "ไม่ใช่ค่ะหมอพวกผมเป็นญาติของคุณอาทิตย์กับคุณเมษาครับ"

      "ขอ 2 รายนั้นยังอยู่ในการรักษานะครับ มีญาติของคุณจิตรีอยู่แถวนี้บ้างไหมครับ!!" สักพักญาติของผู้ป่วยที่หมอเรียกก็เดินเข้ามาหาทำให้ทั้งสามคนถึงกับชักสีหน้าเศร้าและเดินคอตกกลับไปนั่งที่เดิม ครั้งแล้วครั้งเล่าเมื่อหมอเดินออกมาทั้งสามคนก็จะลุกไปถามอาการพร้อมกันแต่ก็ยังไม่ถึงคิวของอาทิตย์และเมษาเลยสักครั้ง

      "เจ้าพระคุณ!!ขอให้นายกับน้องเมย์ปลอดภัยด้วยเถิด สาธุ!!"

      "เพราะนายของพวกนายนั่นแหละ ที่ทำให้แฟนของฉันต้องมาเจอกับวิบากกรรมแบบนี้"

      "อ้าว!!!พูดให้มันดีๆนะ ถ้าจะเรียงลำดับให้ถูก แฟนนายนั่นแหละที่เป็นคน ขับรถมาชนนายของพวกฉันก่อน ไม่งั้นความวุ่นวายพวกนี้มันก็ไม่มีทางเกิดขึ้นหรอก"

      "เจ้านายของพวกนายนั่นแหละผิด"

      "อ้าว!!..พูดแบบนี้อยากมีเรื่องใช่ไหม"

      "ก็มาดิวะ!!..อย่าคิดว่าเป็นนักเลงเเล้วฉันจะกลัวนะเว้ย!!"

      "อ้าว..พร้อมก็เข้ามาเลยซิ มาสิ!!" ไมค์เริ่มสังเกตเห็นว่าทั้งสองคนจะทะเลาะกันอีกแล้ว แต่ครั้งนี้เขาไม่ได้เตือนด้วยปากเปล่า เเต่เค้าใช้ เปรี้ยงๆๆ สามนัดลงที่พื้นจนเป็นรูพรุน พยาบาลและเจ้าหน้าทั่แถวนั้นรีบวิ่งเข้ามาดูทันที

      "เกิดอะไรขึ้นคะ รู้สึกว่าได้ยินเสียงปืนมาจากทางนี้น่ะค่ะ"

      "ไม่มีอะไรหรอกครับผมแค่ขู่ยิงหมาที่มันกำลังจะกัดกันน่ะครับ ส่วนค่าซ่อมพื้นออกบิลมาให้ผมได้เลยนะครับ เดี๋ยวผมจะจัดการค่าใช้จ่ายให้เอง"

      "ในโรงพยาบาลมีสุนัขด้วยหรอคะ"

      "มีสิครับ ก็เมื่อกี้พวกมันกำลังจะกัดกันอยู่เลย แต่ตอนนี้ไม่มีอะไรแล้วล่ะครับ ผมเคลียร์แล้ว"

      "อ๋อค่ะ ที่นี่โรงพยาบาลโปรดรักษาความสงบด้วยนะคะ ดิฉันขอตัวก่อนค่ะ" ไมค์เก็บปืนเข้าที่ก่อนจะใช้สายตาดุหันไปมองทั้งสองให้เเยกออกจากกัน

     "พวกนายสองคนยังไม่เลิกเห่า นัดต่อไปมันจะเจาะเข้าไปในกะโหลกของพวกนายสองคน เข้าใจไหม?"

     "ก็ไอ้บ้านั่นมันหาเรื่องฉันก่อนนี่นา แถมมันยังมาว่านายของเราด้วยนะเว้ย แกยอมได้หรอ?"

     "ตราบใดที่มันยังใช้ปากพูดได้ มันก็พูดไปเรื่อยแหละ ตั้งสติสิมันก็เเค่คำพูด นายเราไม่ได้เป็นแบบนั้นสักหน่อยแกจะเดือดร้อนทำไม ไปนั่งเงียบตรงโน้นไป" แม็กซ์ไม่เคยเห็นท่าทางเอาจริงเอาจังของไมค์แบบนี้มาก่อน มันทำให้เขาขนลุกซู่และยอมเดินไปนั่งเงียบๆเเต่โดยดี

     "โธ่เอ๊ย!!นึกว่าจะแน่ที่แท้ก็กลัว ชิ นักเลงกระจอก"

     "นายของพวกท่านสอนว่าไม่ให้ยิงผู้บริสุทธิ์ก็จริง แต่ถ้าผู้บริสุทธิ์มันปากหมาและไม่ยอมหยุดเห่า ฉันก็สามารถระเบิดสมองของมันได้เหมือนกัน นายอยากลองไหมล่ะ" ไมค์ทำท่าจะล้วงคุยกันออกมา แต่วินาทีนั้นแบงค์รีบสาวเท้าเดินไปนั่งให้ห่างจากไมค์แล้ว ในตอนนี้ไม่มีการปะทะกันใดๆอีก มีเพียงแค่ผู้ชาย 3 คนที่นั่งอยู่คนละมุมเพื่อรอดูอาการของอาทิตย์กับเมษา หน้าห้องฉุกเฉินเท่านั้น เรื่องราวจะเป็นยังไงต่อไป ติดตามได้ใน EP หน้านะคะ