บทที่ 63
“ฉันก็คิดว่าแกหาญกล้าแล้วซะอีก.. ฉันอยากจะเห็นหน้าของแกสักหน่อย ตอนนี้ฉันอยู่นาโน คอนโด ฉันจะให้เวลาแกแค่ 5 นาทีเท่านั้น ถ้าแกมาช้ากว่านี้ ฉันก็จะถือว่าแกไร้ประโยชน์ และฉันจะเรียกใช้งานคนอื่นแทน” โอ๊ตกล่าวพร้อมกับตัดสายไปอย่างรวดเร็ว ภาคภูมิที่ได้ยินอย่างนั้นก็ถึงกลับช็อกไปเลยทีเดียว“คุณชายท่านว่ายังไงบ้าง..” เสรีที่รู้ดีว่าเจ้าน้องชายตัวดีกำลังคุยกับใคร เขาก็เลยเอ่ยถามขึ้นทันที“เออ.. คือคุณชายต้องการพบผมใน 5 นาทีนี้ที่นาโนคอนโดนะครับพี่!.. ฟังจากน้ำเสียงของคุณชาย ท่านน่าจะกำลังโมโหเรื่องอะไรบางอย่างอยู่” ภาคภูมิกล่าวตอบ“คุณชายโมโห?.. มันก็เป็นสัญญาณที่ดีแล้วที่เขามาขอให้เราช่วยอย่างนี้ แล้วแกมัวรออะไรอยู่ รีบไปได้แล้ว..” เสรีกล่าว ก่อนที่ภาคภูมิจะรีบลุกขึ้นจากเก้าอี้ และม้วนตัวออกจากคฤหาสน์อย่างรวดเร็ว จนตอนนี้เหลือเพียงแค่เสรีคนเดียวที่อยู่ในห้อง เหมือนว่าเขากำลังคิดอะไรบางอย่างอยู่“อื้มม นาโน คอนโดอย่างนั้นเหรอ หวังว่าจะไม่มีอะไรเกิดขึ้นล่ะนะ..” เสรีกล่าวก่อนจะหันมาสนใจเรื่องงานต่อ ถึงเขาจะเป็นผู้บัญชาการทหารบก แต่มีส่วนน้อยที่จะต้องเข้ากรมด้วยตัวเอง ส่วนใหญ่ก็จะทำงานอยู่ที่บ้าน ในระหว่างนั้นเองมนต์หลานสาวของเขาก็เข้ามาสอบถามสถานการณ์กับปู่ของเธอ“คุณปู่คะ คุณปู่ภาคภูมิเขาเข้าใจหรือเปล่าคะ.. คงไม่มีเรื่องอะไรไม่ดีเกิดขึ้นนะคะ” มนต์กล่าวถาม“ไม่มีอะไรหรอกหลานรัก.. คุณปู่ภาคภูมิของหนู เขาเข้าใจดี หนูไม่จำเป็นต้องเป็นห่วง ลุยได้เต็มที่เลยนะ” เสรีกล่าวอย่างอารมณ์ดี มนต์ก็พยักหน้าเล็กน้อยก่อนจะออกจากห้องไป เธอเห็นว่าคุณปู่ภาคภูมิรีบร้อนออกไปไหนสักที่หลังจากคุยเรื่องของโอ๊ตกับปู่ใหญ่ ใจคอก็รู้สึกไม่ดีเลย แต่ก็ต้องเชื่อตามที่คุณปู่ใหญ่บอก“หวังว่าโอ๊ตเขาจะไม่เป็นอะไรนะ..” มนต์กล่าวก่อนจะกลับขึ้นห้องไปเพื่อที่จะอ่านหนังสือต่อ แม้ว่าจะมีเรื่องให้คิดมากมาย แต่การเรียนก็เป็นสิ่งสำคัญ อาทิตย์หน้าก็เริ่มสอบจบกันแล้ว เธอจึงต้องตั้งใจเป็นพิเศษ ผิดกับโอ๊ตที่ตอนนี้กำลังยกเท้าขึ้นมาวางบนโต๊ะก่อนจะผิวปากอย่างชิลๆ“ฉันไม่รู้หรอกนะว่าแกมีลูกไม้อะไร หรือเรียกใครมาช่วย.. แต่มันก็คงจะเป็นพวกกระจอกเหมือนกับแกแน่ๆ ฮ่าๆ..” อดัมกล่าวอย่างสะใจ เขากำลังรอดูเจ้าหนุ่มนี่เละเป็นโจ๊กอยู่ แต่ดูเหมือนว่าโอ๊ตจะไม่ได้สนใจเท่าไร อาทิตย์ที่เห็นทางท่าอวดดีของไอ้เด็กเวรคนนี้แล้ว มันก็ได้แต่สบถออกมาอย่างไม่สบอารมณ์“แกกระดิกเท้ารอไปเถอะ! อีกเดี๋ยวแกจะไม่มีเท้าให้กระดิกอีกต่อไป หึหึ..” อาทิตย์กล่าวขึ้น และมันเป็นเวลาเดียวกันกับที่เสียงของหญิงสาวคนหนึ่ง วิ่งเข้ามาด้วยความเร็วที่เรียกได้ว่าสุดชีวิตของเธอแล้ว“ฉะ..ฉันมาถึงแล้วค่ะ..ท่านชาย” ใช่แล้วเธอคนนี้คือผู้จัดการกิ๊กนั่นเอง และในที่สุดผู้จัดการกิ๊กก็มาถึงตามเวลาที่กำหนดอย่างเฉียดฉิว เธอปรับลมหายใจเล็กน้อยก่อนจะเดินเข้าไปหาท่านชายที่นั่งอยู่ตรงโซฟารับแขกของคอนโด แม้ว่าจะมีพนักงานจำนวนหนึ่งขวางประตูเอาไว้ให้เธอสงสัยเล่นก็ตาม แต่เธอก็ยังไม่รู้ว่าตอนนี้เธอกำลังอยู่ในสถานการณ์ใดอยู่ดี“โอ้.. ในที่สุดคุณผู้จัดการก็มาได้สักที.. คุณเกือบจะมาไม่ทันแล้วรู้ไหม” โอ๊ตกล่าวอย่างชื่นใจ เพราะในที่สุดภาพยนตร์เรื่องนี้ก็กำลังจะฉายให้ได้รับชมแล้ว เขาโบกมือเรียกผู้จัดการด้วยความอารมณ์ดีเป็นพิเศษ“สวัสดีเจ้าค่ะท่านชาย.. ไม่ทราบว่าเกิดปัญหาใดกับท่านชายเจ้าคะ” กิ๊กก้มหัวเคารพกับโอ๊ตอย่างเกร็งๆ เธอนั้นรู้ดีว่าคุณชายตรงหน้านั้นเป็นบุคคลระดับไหน ตระกูลของท่านเป็นสหายสนิทของราชวงศ์ปัจจุบัน ก่อนที่เธอจะเข้าใจผิด และคุยกับโอ๊ตเสมือนหม่อมราชวงศ์ก็ไม่แปลกอะไร“ก็คุณน่ะ.. หลอกขายคอนโดนี้ให้กับผม เพื่อให้ผมมาพบเจอกับผู้จัดการเฮงซวยนี่ เขากดดันให้ผมขายคอนโดต่อให้กับผู้ชายคนนั้นในราคาที่ต่ำกว่าท้องตลาดมากนะ..คุณจะรับผิดชอบยังไงดีล่ะ” โอ๊ตกล่าวถามกับผู้จัดการกิ๊กในทันทีที่เธอพร้อม น้ำเสียงของโอ๊ตดูจะกดดันไม่น้อยเลยทีเดียว“เออ.. คุณผู้จัดการ เรื่องนี้มันหมายความว่ายังไงคะ ทำไมคุณถึงมากดดันลูกค้าของทางธนาคารเช่นนี้ คุณพอจะบอกเหตุผลอะไรสักอย่างให้ฉันได้เข้าใจได้บ้างไหมคะ” ผู้จัดการกิ๊กที่ได้ยินอย่างนั้นก็หันกลับไปหาผู้จัดการอาทิตย์ที่กำลังอ้ำๆอึ้งๆอยู่“เออคือ...เออ..” อาทิตย์ที่ได้ยินคำถามนั้น เขาถึงกับไปไม่เป็นเลยทีเดียว ถ้าเธอเป็นตัวแทนของธนาคารโฮมแบงก์จริงๆก็นับว่ามันค่อนข้างเป็นเรื่องใหญ่แล้ว การลงทุนคอนโดแห่งนี้ส่วนหนึ่งก็เป็นกรรมสิทธิ์ของทางธนาคาร หรือก็คือส่วนหนึ่งนั้นทางธนาคารเป็นเจ้าของนั่นเอง และดูเหมือนว่าเขากำลังจะเดือดร้อน“นี่คุณผู้จัดการธนาคาร ฉันจะบอกเอาไว้เลยนะ ว่าพวกคุณทำงานกันได้ห่วยแตกมาก คุณคิดได้ยังไงที่ขายห้องคิงนั้นให้กับไอ้หนุ่มที่ไม่รู้ที่มาที่ไปนี่.. ทำอย่างนี้ธนาคารก็ไม่ให้เกียรติฉันเลยนี่หว่า..” อดัมกล่าวกับกิ๊ก และแน่นอนว่าอาทิตย์ที่เห็นว่าคุณชายเอ่ยออกหน้าออกตาขนาดนี้แล้ว เขาก็เอ่ยเกทัพไปอีกหน่อย“ใช่ๆ คุณชายท่านเป็นถึงบอร์ดผู้บริหารของคิงแดรี่ฟูดส์ คุณชายอดัม ทางคอนโดก็ต้องเลือกรับใช้คนที่มีระดับเช่นนี้เป็นเรื่องที่ถูกต้องแล้ว ทางธนาคารเองก็ควรจะกระทำเช่นกัน ไม่ใช่ไปรับใช้ไอ้คนไม่มีหัวนอนปลายเท้าอย่างไอ้เด็กเหลือขอนี่ ผมพูดถูกไหมครับคุณชายอดัม” อาทิตย์กล่าวพร้อมกับหันไปเลียแข่งเลียขาของอดัมที่กำลังยืดอกอย่างภาคภูมิใจ“คิงแดรี่ฟูดส์?..คุณชายอดัม?” ผู้จัดการกิ๊กกล่าวอย่างสงสัย ทั้งๆที่เธออุตส่าห์หวังเอาไว้มากเลยแท้ๆ รุ่นพี่ที่ธนาคารหลายคนมักจะเล่าประสบการณ์แปลกๆให้กับเธอฟังเสมอ เรื่องนี้มันเกี่ยวกับคุณชายสองตระกูลต่อสู้กันในเรื่องทรัพย์สินของตัวเอง และชื่อเสียงของวงศ์ตระกูล หลังจากประเมินสถานการณ์คร่าวๆ เธอก็รู้ได้ในทันทีว่าสิ่งที่รุ่นพี่ของเธอกล่าวถึงกำลังเกิดขึ้นกับตัวเธอ ทั้งๆที่อุตส่าห์ดีใจ เพราะคนที่เรียกเธอมาเป็นถึงคุณชายใหญ่แห่งตระกูล ณ สุวรรณภูมิ แต่คู่ต่อสู้ของท่านกับเป็นอีแค่คุณชายหน้าโง่ที่วันๆเอาแต่พลาญเงินเล่น เขาคงคิดว่าบ้านตัวเองนั้นมีทรัพย์สินมากล่ะสิท่า แต่เขาไม่รู้เลยว่าครอบครัวของเขานั้นเป็นหนี้กับทางธนาคารเอาไว้เยอะเช่นกัน“ใช่แล้ว! บริษัทที่มีเงินหมุนเวียนต่อปีมากกว่า 1,000 ล้านบาท บริษัทคิงเเดรี่ฟูดส์ และคุณชายอดัมคือผู้สืบทอดตำแหน่งประธานคนต่อไปยังไงล่ะ.. ทีนี้คุณเข้าใจหรือยัง ว่าทำไมเราต้องบริการเขาให้ดีน่ะ..” ผู้จัดการอาทิตย์กล่าวชื่นชมอย่างออกหน้าออกตา“เฮ้ออ.. ฉันไม่คิดว่าเขาจะได้ขึ้นเป็นประธานคนต่อไปหรอกนะคะ หรือถ้าเขาได้ขึ้นไปตำแหน่งนั้นจริงๆ ฉันก็คิดว่าทางธนาคารคงจะไม่สนับสนุนคิงแดรี่ฟูดส์ในอนาคตแล้ว.. ไม่สิ! ฉันคิดว่าควรจะหยุดสนับสนุนเลยจะเป็นการดีที่สุด ไม่อย่างนั้นทางธนาคารคงจะไม่ได้เงินคืนแน่นอน” ผู้จัดการกิ๊กกล่าว“ฮะ ฮ่า พูดได้ดีกว่าที่คาดไว้อีกนะครับเนี่ย..” โอ๊ตที่เงียบฟังมานานก็เอ่ยชมผู้จัดการสักหน่อย แม้ว่าเธอจะกล่าวอย่างสุภาพ แต่ทว่ามันเหมือนเป็นการด่าอ้อมๆว่า ‘ว่าที่ประธานคนใหม่’ นั้นไร้ประสิทธิภาพ อาทิตย์ที่เพิ่งจะกล่าวชมคุณชายไปหมาดๆก็ถึงกับชะงัก ส่วนอดัมก็มีใบหน้าบูดเบี้ยวไปเลยหลังจากที่ได้ยิน“แกกล้ามากที่ดูฉันอย่างนี้.. ฉันให้เกียรติแก เพราะคิดว่าแกจะเป็นคนของธนาคารเสียอีก ที่แท้ก็เป็นพวกเดียวกันกับไอ้เด็กเวรนี่อย่างนั้นสินะ.. บริษัทของครอบครัวฉันนั้นประสบผลสำเร็จดี ใครๆก็รู้ แกกล่าวหาฉันลอยๆอย่างนี้มันทำให้ฉันเสียหาย รวมถึงบริษัทด้วย นอกจากฉันจะฟ้องแกแล้ว วันนี้ฉันจะยืนดูแกถูกกระทืบพร้อมกับไอ้เด็กเวรนี่..” อดัมกล่าวด้วยน้ำเสียงกดต่ำ เพราะตอนนี้เขาโกรธมากที่โดนดูถูกเช่นนี้“ดิฉัน ฐาริกา เจริญสุข ผู้จัดการธนาคาร โฮมแบงก์ สาขาเมืองเชียงใหม่ เลขบัตรประจำตัวพนักงาน 999-457-21-3 หากคุณโทรไปตรวจสอบกับทางธนาคารสาขาหลักก็จะทราบเองว่าดิฉันเป็นคนของธนาคารจริงๆ.. แล้วอีกอย่างนะคะ คุณอย่าได้มั่นใจนักว่าบริษัทของคุณนั้นประสบผลสำเร็จไปได้ด้วยดี หรือถ้าคุณจะลองล่ะก็.. ดิฉันจะจัดให้ชมได้เป็นขวัญตา..” ผู้จัดการกิ๊กเอ่ยกล่าว“เห่อ! หน้าอย่างคุณเนี่ยนะ ผู้จัดการ.. ไปหลอกคนอื่นเขาเถอะไป พวกแอบอ้าง.. คิดว่าจะทำได้จริงๆอย่างที่พูดเหรอ ฉันก็อยากเห็นเหมือนกัน..” อดัมกล่าวพร้อมกับเบะปากเหยียดผู้จัดการกิ๊กไป แน่นอนว่ามีเหรอที่ผู้จัดการจะยอมให้อีกฝ่ายเหยียดตัวเอง เธอยิ้มออกมาก่อนจะเลื่อนมือไปหยิบโทรศัพท์ของเธอ แต่ทว่าโอ๊ตก็พูดดักเอาไว้ก่อน“ทำไมคุณถึงดูรีบร้อนอย่างนั้นล่ะครับ.. หมากที่ผมเตรียมเอาไว้ก็กร่อยกันพอดีสิ!..เฮ้อ” โอ๊ตที่อยู่ ณ เหตุการณ์ด้วยก็เริ่มรู้สึกหมดสนุก เพราะเขาไม่คิดว่าผู้จัดการคนนี้จะเล่นอีกฝ่ายซะอยู่หมัดขนาดนี้“ขออภัยที่ขัดความบันเทิงของท่านชายค่ะ..” ผู้จัดการกิ๊กกล่าว“ช่างเถอะๆ.. อีกเดี๋ยวพวกนั้นก็คงจะมากันแล้วล่ะมั้ง..รอดูฉากต่อไปชิลๆดีกว่านะคุณผู้จัดการ” โอ๊ตกล่าวอย่างสบายๆเหมือนไม่ใช่เรื่องที่เดือดร้อนอะไรเลย อดัมกับอาทิตย์ที่เห็นอย่างนั้นก็ยิ่งหมั่นไส้เข้าไปอีก และแล้วเวลาที่รอคอยก็มาถึง เสียงของเหล่านักเลงที่เดินปี่เข้ามาภายในคอนโด 4-5 คน แต่ละคนเรียกได้ว่าพร้อมจะทุบตีคนที่หมายตาเอาไว้แล้ว อาทิตย์ที่เห็นว่าคนที่เขาจ้างเดินทางมาถึงแล้วก็ดีใจเอามากๆ ก่อนจะทำท่าเชือดคอไปทางโอ๊ต ราวกับว่าแกนั้นตายแน่ โดยมีอดัมยกยิ้มอย่างพอใจอยู่ใกล้ๆ“ใครกันวะที่มาสร้างปัญหาที่นี่.. ใช่แกหรือเปล่าวะ..” หัวหน้ากลุ่มเอ่ยถามกับทุกคน และมองหน้าถามคนอื่นไปทั่ว เรียกได้ว่ากร่างสุดๆ อาทิตย์ที่ได้ยินอย่างนั้นกำลังจะเอ่ยกล่าวกับกลุ่มนักเลง และชี้ไปทางโอ๊ต แต่ทว่าโอ๊ตนั้นชิงพูดออกมาก่อนใครเพื่อน..“ฉันเองที่มีปัญหาที่นี่ พวกแกเองเหรอที่จะมาจัดการกับฉันน่ะ มาช้าจังนะ.. รู้ไหมว่าฉันนั่งรอจนตูดเปียกล่ะเนี่ย”