เวทยุทธ์สะท้านปฐพี

ในตำหนักไผ่หยกฮ่องเต้กับฮองเฮานั่งอยู่บนบัลลังก์ขาวกลางห้องโถงใหญ่ โม่ฟ่านและซ่งกวงพาเหล่าศิษย์คุกเข่าคารวะผู้เป็นใหญ่ทั้งสอง“ลุกขึ้นได้” ฮ่องเต้เอ่ยอนุญาต“ขอบพระทัยพ่ะย่ะค่ะ/เพคะ” ทุกคนกล่าวขอบคุณพร้อมกัน“เป็นอย่างไรกันบ้างกับการล่าในปีนี้” ฮ่องเต้เอ่ยถาม พลางชี้นิ้วไปที่กลุ่มศิษย์สำนักตะวันเดือดก่อน“พวกกระหม่อมทั้งสี่ล่าสมุนไพรมาได้แปดสิบสองต้นพ่ะย่ะค่ะ” ศิษย์เอกของซ่งกวงเป็นผู้ตอบ“ยอดเยี่ยม! สมกับเป็นเหล่าศิษย์เอกของสำนักยุทธ์อันดับหนึ่ง” ฮ่องเต้เอ่ยชม“แล้วพวกเจ้าล่ะ ยายตุ๊กตาน้อย ได้อะไรกลับมาบ้าง” ฮ่องเต้เอ่ยถามกลุ่มซู่มิน“หม่อมฉันกับพวกพี่ ๆ ล่าสมุนไพรมาได้หนึ่งร้อยต้นเพคะ” ซู่มินตอบเสียงใสฮ่องเต้กำลังจะเอ่ยปากชม แต่เสียงเยียบเย็นของฮองเฮาก็ดังแทรกขึ้นมาก่อน “อี้หานกับถานฟงมีประสบการณ์ในการล่ามาแล้วสองครั้ง ย่อมต้องพาเจ้ากอบโกยสมุนไพรของราชวงศ์ไปได้ไม่น้อย พวกเจ้ากับศิษย์ต่างสำนักล่าสมุนไพรกันอย่างมีความสุข แต่เฟิ่งหรูกับซ่านมัวที่มีฐานะเป็นศิษย์พี่ศิษย์น้องเกือบเสียชีวิตในดงสัตว์อสูร ในฐานะศิษย์สำนักเดียวกันพวกเจ้านึกละอายใจกันบ้างไหม”“เรื่องเฟิ่งหรูบาดเจ็บไม่ใช่ความผิดของพวกเขา เจ้าเองก็เห็นกับตาว่าเฟิ่งหรูกับซ่านมัวเป็นฝ่ายเดินแยกตัวไปหากลุ่มลูกขุนนางเอง” ฮ่องเต้เอ่ยขัดคำตำหนิของฮองเฮา“ที่เฟิ่งหรูกับซ่านมัวแยกตัวจากศิษย์พี่ผู้มีฝีมือดีที่สุดของสำนักไปร่วมกลุ่มกับคนอื่น เพราะทนความลำเอียงไม่ไหว เป็นศิษย์น้องหญิงเหมือนกันแต่ได้รับการดูแลต่างกัน เฟิ่งหรูเป็นเด็กสาวที่อ่อนไหวกับเรื่องความรู้สึกของคนรอบข้างย่อมต้องน้อยใจเป็นธรรมดา หม่อมฉันแค่ถามถึงความละอายใจในฐานะศิษย์ร่วมสำนักที่ไม่ดูแลกันให้ดีจนมีคนบาดเจ็บสาหัส ไม่ได้ถามถึงความละอายใจในความละโมบ ห่วงแต่กอบโกยสมบัติของราชวงศ์ จนละเลยการดูแลองค์หญิง”ฮองเฮาเอ่ยเถียงเสียงเย็น ดวงตาพญาหงส์จ้องมองกลุ่มซู่มินอย่างโกรธแค้น นางตั้งใจหาเรื่องพวกซู่มินอย่างไร้เหตุผล เพราะธิดาคนโปรดเล่าทุกเรื่องที่เกิดขึ้นในหุบเขาให้ฟัง นางจึงรู้เรื่องที่สองพี่น้องด่าบุตรสาวและทำร้ายคนจนบาดเจ็บ“ถ้าฮองเฮาทรงคิดว่าพวกเรามีความผิด พวกเราทุกคนยินดีมอบสมุนไพรที่ล่าได้ทั้งหมดคืนให้ราชวงศ์เพคะ”เสียงสั่นเครือของเด็กน้อยที่กล่าวยอมรับความผิดที่ตนไม่ได้ก่อ ชวนให้ทุกคนรู้สึกเวทนาสงสารเป็นอย่างมาก แม้ซู่มินจะเตรียมตัวเตรียมใจมาก่อนแล้ว แต่ก็ยังรู้สึกเศร้าใจที่ตัวเองและพวกพี่ ๆ โดนรังแกอย่างไร้ทางสู้“ตึง..ตึง..ตึง” เสียงฝีเท้าที่วิ่งหนัก ๆ มาทางห้องโถง ทำให้ฮ่องเต้ที่กำลังอารมณ์เสีย มีสีหน้าดำคล้ำมากยิ่งขึ้น“เสด็จแม่ สั่งฆ่าพวกนางเด็กปีศาจให้หมดทุกคนเลยเพคะ ฆ่าไอ้แก่โม่ฟ่านด้วย พวกคนชั้นต่ำเหล่านี้ไม่เคยเห็นข้าเป็นองค์หญิง ตอนอยู่ในสำนักพวกมันเห็นข้าเป็นแค่ศิษย์ธรรมดาเหมือนกับคนอื่น ๆ ฆ่าพวกมัน..ฆ่าพวกมันให้ข้า!”เฟิ่งหรูที่วิ่งเข้ามาในห้องโถงร้องตะโกนอย่างบ้าคลั่ง นางกำนัลที่วิ่งตามมาได้แต่คุกเข่าหมอบอยู่กับพื้นเมื่อได้ยินคำพูดราวกับคนเสียสติขององค์หญิง“เฟิ่งหรู! หยุดพูดจาเหลวไหลเดี๋ยวนี้ รีบคุกเข่าขออภัยเสด็จพ่อกับท่านอาจารย์โม่ฟ่านเร็วเข้า”ฮองเฮารีบเดินมาจับตัวบุตรสาวแล้วสั่งให้เอ่ยคำขอโทษอย่างร้อนรน“ไม่! เสด็จแม่..สั่งองครักษ์ลับของท่านฆ่าพวกมันเลย ฆ่าพวกมันเหมือนที่ฆ่าพวกนางสนมปากเสียกับพวกลูกขุนนางอวดดีที่นินทาข้า..ฆ่ามันเลย..ฆ่ามัน..ข้าเกลียดนางเด็กปีศาจกับพี่ชายชั้นต่ำของมันมากที่สุด..สับมันเป็นหมื่น ๆ ชิ้นเลยเสด็จแม่ ฮ่า ๆ ๆ” เฟิ่งหรูที่สะบัดตัวหลุดจากมือของฮองเฮาวิ่งร้องตะโกนไปทั่วห้องเมื่อบุตรสาวกล่าวความลับที่ชั่วร้ายของตนต่อหน้าฮ่องเต้และคนจากสองสำนักใหญ่ ฮองเฮาก็หน้าซีดตัวสั่น ขาอ่อนลงไปนั่งกับพื้นทันที นางรีบคลานเข้าไปหาฮ่องเต้ แล้วเอ่ยแก้ตัวด้วยน้ำตานองหน้า“ฝ่าบาท ลูกต้องโดนเวทคำสาปเพิ่มอีกบทแน่ ๆ ถึงได้พูดจาชั่วร้ายราวกับคนเสียสติเช่นนี้ สิ่งที่ลูกพูดไม่เป็นความจริงเพคะ”“ข้าพูดความจริง ท่านฆ่าทุกคนที่ข้าฟ้องว่ามันรังแกข้า ท่านบอกว่าข้าเป็นองค์หญิงที่สูงศักดิ์ ใครไม่เคารพข้ามันต้องตาย..ข้านึกได้แล้ว..ในห้องลับใต้ตำหนักของท่านมีคุกมืดไว้ทรมานพวกคนชั้นต่ำ..ไปดูสิ..ไปดู..ข้าพูดความจริงนะ..ท่านยังสัญญากับข้าว่า ถ้าพวกนางเด็กผีออกมาจากป่า ท่านจะฆ่าพวกมันทิ้งทั้งครอบครัว ฮ่า ๆ ๆ”สิ้นเสียงตะโกนอย่างคลุ้มคลั่งของเฟิ่งหรู ซู่มินน้อยก็ร้องไห้โฮเสียงดัง ซู่หลันรีบวิ่งเข้าไปกอดปลอบใจน้องน้อย“ฮองเฮาจะฆ่าพวกเรากับท่านตาท่านยาย ข้าไม่อยากอยู่ในเมืองแล้ว ข้าอยากกลับบ้านหลังเขา ข้ากลัว ฮือ ๆ”“เด็กดีอย่าร้องไห้ พี่จะปกป้องเจ้ากับท่านตาท่านยายเอง ไม่ต้องกลัว” ซู่หลันเอ่ยปลอบใจน้องสาวในห้องโถงมีเสียงหัวเราะและเสียงด่าทออย่างบ้าคลั่งของเฟิ่งหรู เสียงร้องไห้โฮของเด็กน้อย และเสียงสะอื้นของฮองเฮา ทำให้บรรยากาศภายในห้องตึงเครียดเป็นอย่างมาก“แม่ทัพใหญ่! นำตัวองค์หญิงเจ็ดกับฮองเฮาไปขังในคุกหลวง รอการสืบคดีสั่งฆ่าคนโดยพลการจากหน่วยองครักษ์เสื้อแพร”ฮ่องเต้จินเลี่ยงหรงออกคำสั่งด้วยเสียงทรงอำนาจดังก้องตำหนักไผ่หยก“ไม่! ทรงทำเช่นนี้ไม่ได้นะเพคะฝ่าบาท หม่อมฉันเป็นฮองเฮาเป็นมารดาของแผ่นดิน เฟิ่งหรูเป็นองค์หญิงที่มีสายเลือดอันสูงส่งของพระองค์ จะอยู่ในคุกหลวงที่โสโครกไม่ได้ คนที่หม่อมฉันสั่งฆ่าคือคนชั้นต่ำที่หมิ่นเกียรติแห่งราชวงศ์ หม่อมฉันกับลูกไม่มีความผิดเพคะ”ฮองเฮารู้ดีว่าถ้าหน่วยองครักษ์เสื้อแพรลงมือสืบคดี นางจะหนีความผิดไม่พ้น จึงอ้างว่าทำเพื่อรักษาเกียรติแห่งราชวงศ์“ขังฮองเฮากับองค์หญิงไม่ได้งั้นรึ?” ฮ่องเต้หรี่ตามองฮองเฮาอย่างน่ากลัว“ปลดเหม่ยเจินจูออกจากตำแหน่งฮองเฮา ปลดเฟิ่งหรูจากฐานะองค์หญิงเป็นสามัญชน นำตัวทั้งคู่ไปขังคุกหลวงเดี๋ยวนี้”“กรี๊ดดดดด!! ฝ่าบาท! ทรงทำเช่นนี้กับหม่อมฉันไม่ได้นะเพคะ..ปล่อยข้านะไอ้ทหารเลวชั้นต่ำ..ปล่อยข้า!!”เมื่อสองแม่ลูกผู้ชั่วร้ายถูกลากตัวออกไป บรรยากาศในห้องโถงใหญ่ก็กลับสู่ความเงียบสงบ ฮ่องเต้กวักมือเรียกซู่มินน้อยให้เดินมาหา สองมือที่สูงส่งอุ้มเด็กน้อยขึ้นมานั่งบนตัก“ถ้าเรายังเป็นฮ่องเต้ผู้ปกครองแคว้นซิงอยู่ ไม่ว่าจะเป็นคนจากชนชั้นไหน เราจะให้ความเป็นธรรมอย่างเท่าเทียมกัน ถ้าต่อไปเจ้าโดนใครรังแกก็ส่งนกพลังจิตมาบอกเราได้ เราไม่ชอบเห็นตุ๊กตาน่ารักร้องไห้”“หม่อมฉันจะพยายามไม่ร้องไห้ เพราะไม่อยากเห็นใบหน้าหล่อ ๆ ขององค์ฮ่องเต้ทำคิ้วขมวดเพคะ”“ฮ่า ๆ ยายตุ๊กตาน้อยปากหวาน เราชักจะชอบเจ้า จนไม่อยากปล่อยตัวกลับสำนักนภากาฬแล้ว”“หม่อมฉันก็ชอบองค์ฮ่องเต้ ทั้งหล่อและใจดีม๊ากมากเพคะ”“ฮ่า ๆ ๆ ยายตุ๊กตาน้อยช่างประจบ”โม่ฟ่านกับซ่งกวงมองใบหน้าลูกศิษย์ชายที่ออกอาการหวงเด็กน้อยใส่ฮ่องเต้แล้วพากันถอนหายใจยาว ดูท่าวันนี้พวกเขาคงจะโดนฮ่องเต้หนุ่มที่หลงตุ๊กตาน้อยรั้งให้อยู่ร่วมโต๊ะอาหารด้วยแน่ ๆ

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 31 เด็ดปีกพญาหงส์ (100%)

คล้ายกับเรื่องเวทยุทธ์สะท้านปฐพี ที่คุณอ่าน

เวทยุทธ์สะท้านปฐพี

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 31 เด็ดปีกพญาหงส์ (100%)

คล้ายกับเรื่องเวทยุทธ์สะท้านปฐพี ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้