ติ๊ด ติ๊ด ติ๊ด ติ๊ด......
เสียงนาฬิกาปลุกทำให้ผมตื่นขึ้น ผมรีบไปอาบน้ำแต่งตัวเพราะวันนี้เป็วันเปิดภาคเรียนปี2 ของผมครับ อ่อผมลืมแนะนำตัวผม นายปราชญ์ตะวัน เอี่ยมพ่วง ชื่อเล่นว่า ตะวัน ครับ ผมเป็นักศึกษาปี2 คณะIT ครับ คงสงสัยให้ไหมครับว่าทำไมผมถึงพูดเพราะก็แม่ผมสอนมาดีไงครับ หลังจากที่พูดแนะนำตัวเสร็จแล้วผมขอไปมหาวิทยาลัยก่อนนะครับ หอผมอยูไม่ไกล ม.ผมจึงเลือกที่เดินไป แล้วผมก็เอาโทรศัพท์ก็กดหาชื่อเพื่อนรัก นัท เพื่อนรักเพียงหนึ่งเดียวของผม
"ฮัลโหลนัทตื่นได้แล้ว เดี๋ยวจะมาไม่ทันเช็คชื่อ"
"มึงเลิกพูดเพราะๆได้ไหมวะ มันจั๊กกะจี้วะ"
"ก็แม่เราสอนให้พูดแบบนี้อะ ทำไมมีปัญหาหรอ"
"เออๆ วันนี้กูเข้าสายหน่อยฝากเช็คชื่อด้วยแล้วกัน"
"อืม ได้...โอ้ย"
"เห้ยมึง เป็ไรวะ"
ระหว่างที่ผมคุยกับนัทก็เดินไปชนกับคนๆหนึ่งเข้า
"ผมขอโทษครับ"ผทรับขอโทษโดยไม่ได้เลยว่าชนใคร พอแหงนหน้าขึ้นผมถึงได้รู้ว่าเดินชนใคร รุ่นพี่ชาร์ลี เขาเป็คนที่ดังในมหาลัยขึ้นชื่อว่าแรร์ไอเทม หล่อ รวย ลูกครึ่ง แต่เท่าที่ฟังมาพี่แกเป็เงียบ ลึกลับ และหาตัวค่อยไม่เจอ
"ไม่เป็ไรครับน้อง น้องเนี่ยมีกลิ่นแปลกนะครับ"
"เอ๊ะ ผมว่าผมก็ไม่ได้เหม็นนะครับ"ผมดมตัวเองดู ก็ไม่เหม็นนี่
"มันเป็กลิ่นของพลังเวทย์ พวกเราเอาตัวน้องคนนี้ไปดิ"
อยู่ๆพวกเขาก็มาจับตัวผม
"พวกพี่จะทำอะไร ปล่อยผมนะ ปล่อย"ผมพยายามดิ้นหนีแต่ก็ไม่หลุด อยู่มหาลัยมาปี่กว่าจะสองปีไม่เคยไปกวนบาทาใครแต่ทำไมวันนี้ผมถึงโดนหิ้วละ
สถานที่แห่งหนึ่ง
"พี่ๆจะทำอะไรผม ปล่อยผมเถอะนะ ผมไม่เคยทำอะไรพี่เลยอย่าทำอะไรผมเลยนะครับ"ผมพยายามพูดกับพวกเขาแต่พวกเขากับไม่สนใจในสิ่งที่ผมพูดเลย
"มึงจะเอายังไงกับน้องเขาวะ น้องดูไม่มีพิษภัยอะไรเลยนะ"B1
"นั่นสิ ก็แค่มนุษย์ธรรมดา"B2
"แต่กูได้กลิ่นพลังเวทย์จริงนะเว้ย กูไม่ได้เป็ไข้เพราะจมูกกูได้กลิ่นไม่ผิด"
อยู่ๆพี่ชาร์ลีก็เดินมาทางผม พี่แกทำหน้าน่ากลัวมากอย่างกับจะฆ่าใครอย่างั้นแหละ
"น้อง น้องเป็พวกไหนบอกมา"
"ผมไม่ได้เป็พวกใคร ปล่อยผมเถอะเถอะนะพี่"
"แต่กูได้กลิ่นพลังเวทย์จากมึง"
"ห๊า พลังเวทย์พวกพี่เป็เด็กกันรึไงถึงเชื่อเื่เวทย์มนต์กันอยู่"อยู่ๆพี่แกก็ยกยิ้มแบบชั่วร้ายออกมา แล้วก็มีแสงออกจากมือพี่แกมา ทุกอย่างสว่างจ้าแล้วผมก็ไปอยู่ที่ไหนก็ไม่รู้พร้อมกับพวกพี่แกที่นี่มันสวยมาก แต่ทำไมมันถึงเหมือนกับหนังสือภาพที่แม่เคยเอาให้ผมดูเลยละ
7K
