ตอนที่4 กำเนิดัทอง
เช้าที่สดใสอากาศดีเป็พิเศษวันนี้ตัวข้าและเหล่าภูติทั้งหลายกำลังหล่อเลี้ยงภูติตัวน้อยให้ผลิบานอยู่ในสวนข้ารู้สึกมีอาการมึนหัว น่าจะมาจากการที่ใช้พลังต้นจิตมากเกินไป
“ท่านเทพเป็อะไรไปเ้าคะสีหน้าท่านไม่ดีเลย” หนี่ชิงรีบมาประคองอย่างเร่งรีบ
“ไม่รู้สิ่นี้ข้ามีอาการเวียนหัวอาเจียนบ่อยๆ”
“ให้ท่านหลงชิงมาดูหน่อยเถอะเ้าค่ะจะได้สบายใจ” หลงชิงคือภูติโอสถประจำหุบเขา หลังจากหนี่ชิงกำลังพยุงข้าขึ้นข้าก็หมดสติไป ในหัวของข้าได้ยินแต่เสียงของหนี่ชินและภูติทั้งหลายร้องเรียกและหลับไป
ไม่รู้ว่าหลับไปนานเท่าใดข้าลืมตาตื่นขึ้นมาก็พบว่าสามีมานั่งอยู่ข้างๆเตียงแล้ว
“ท่านพี่มาเมื่อไหร่เ้าคะ” ข้าพยายามลุกขึ้นนั่ง แต่ก็ถูกสามีห้ามไว้
“พักผ่อนเถอะน้องหญิงพักผ่อนเยอะๆตอนนี้เ้าไม่ได้ตัวคนเดียวนะ ดูแลสุขภาพด้วย”ชิงเต๋อส่งยิ้มให้พร้อมกับใช้มือลูบที่ท้องข้าเบาๆ
“ข้าตั้งครรภ์หรือเ้าคะ”
“ใช่เ้ากำลังมีอีกชีวิตหนึ่งเติบโตอยู่ในตัวของเ้า”ชิงเต๋อจับมือของข้าไว้แล้วประทับริมฝีปากที่หน้าผากก่อนที่น้ำตาแห่งความยินดีจะไหลรินจากตาของข้า ข้ากำลังจะกลายเป็แม่แล้วสินะ
หลายร้อยปีผ่านไปที่ครรภ์ของข้าค่อยๆเติบโตขึ้นทีละนิดๆซึ่งก็ไม่น่าแปลกใจเพราะชิงเต๋อมีสายเืของเชื้อพระวงศ์ ต้นจิตคือัเช่นกันลูกของเราก็คงจะมีต้นจิตเป็ัเช่นเดียวกับชิงเต๋อสินะถึงใช้เวลาเติบโตที่นานขนาดนี้
“อืมมมนี่มันก็ปาเข้าไป 800 กว่าปีแล้วนะ ครรภ์ของเ้าเติบโตมาได้แค่นิดเดียวเองโดยปกติแล้วหากเป็ัถ้าตั้งครรภ์มานานขนาดนี้ก็ต้องใกล้ถึงเวลากำเนิดออกมาแล้วสิแต่ตัวเ้าข้าว่าผิดปกตินะไปหาท่านพ่อกับข้าเถอะ”ชิงเต๋อที่นั่งลูบท้องของข้าไปมาเอ่ยขึ้นเพราะท้องของข้าไม่ค่อยต่างจากตอน 500ปีเลย จริงอย่างที่ชิงเต๋อพูดหากเป็ภูติก็ใช้เวลาเพียงแค่ 300 ปีก็ถือกำเนิดออกมาเป็ดอกไม้ และใช้เวลาหล่อเลี้ยงอีก 200 ปี ก็กำเนิดเป็ภูติแล้วถ้าเป็ัก็ใช้เวลาถือกำเนิดไม่เกิน 900- 1000 ปีหลังจากที่รู้ว่าข้าตั้งครรภ์ชิงเต๋อก็มาอยู่กับข้าถี่ขึ้นเพราะเป็กังวลว่าข้าจะไม่สบายตรงไหน ส่วนงานก็มีทหารคนสนิทคอยดูแลช่วยเหลือ
“ข้าก็คิดเช่นนั้นข้ากลัวว่าลูกของเราจะเป็อันตราย” เราสองคนได้เดินทางมาพบท่านพ่อของชิงเต๋อเพื่อปรึกษาหารือเมื่อเราเดินทางมาถึงท่านลุงก็ได้เชิญท่านผู้เฒ่าแห่งเผ่าัมารออยู่แล้ว
“ฮืมมม ข้าได้ตรวจดูชีพจรอย่างถีถ้วนแล้วไม่มีอะไรผิดแปลกเป็เื่น่ายินดีที่ท่านกำลังจะให้เกิดเนิดัทองซึ่งนานมากแล้วที่ไม่มีัทองถือกำเนิดขึ้นมา”
“โอ้วจริงหรือขอรับท่านผู้เฒ่า ัทองจริงหรือนี่” ท่านลูงพูดด้วยความตื่นเต้น
“น่ายินดียิ่งนักขอบคุณมากนะน้องหญิง” ชิงเต๋อโอบกอดข้าไว้อย่างแ่เบาตามที่เล่าขานกันมาัทองถือเป็ัศักดิ์สิทธิ์ที่ไม่ได้กำเนิดมานานมากแล้วหากมีัทองกำเนิดขึ้นมาถือเป็เื่มงคลอย่างยิ่งและไม่มีผู้ใดกำหนดได้ว่าัทองจะถือกำเนิดขึ้นเมื่อใด ต้องคอยดูแลอย่างดีอาจจะใช้เวลาเกิน 1000 ปี หรือนานมากกว่านั้นก็เป็ได้
เวลาผ่านไปแล้วผ่านไปเล่าจนตอนนี้จวบครบรอบ2000 ปี ที่ข้าตั้งครรภ์ัทองน้อยตนนี้ ที่แสนจะดื้อไม่ยอมออกมาเสียทีแต่ตอนนี้ท้องของข้าก็โตมากแล้ว
“โอ๊ยท่านพี่ ข้ารู้สึกหน่วงที่ท้อง”ข้าที่นอนพักผ่อนอยู่ในห้องสะดุ้งตื่นเพราะความเจ็บเริ่มถาโถมเข้ามา
“น้องหญิงเดี๋ยวข้าจะไปตามหลงชิงมาให้เ้ารอก่อนนะ หายใจเข้าลึกๆรอข้าซักครู่”ข้าพยักหน้าพร้อมกับเอามือกุมที่ท้อง ชิงเต๋อรีบออกไปตามหลงชิง
ใช้เวลานานกว่า7 วัน เพื่อที่จะให้กำเนิดลูกของเราทั้งสองในที่สุดดอกบัวหิมะดอกน้อยส่องแสงสีทองเป็ประกายงดงามได้ปรากฏออกมาจากตัวข้า
“ท่านเทพคลอดแล้วเ้าค่ะบุตรของท่านได้คลอดออกมาแล้ว” หลงชิงพูดด้วยความตื่นเต้นกอดจะส่งดอกบัวหิมะมาให้ข้า
“ลูกแม่ข้ารอคอยเ้ามานานมากรู้มั้ย” ข้าโอบกอดดอกบัวด้วยความรัก
“คลอดแล้วหรือัน้อยของข้าคลอดแล้วใช่มั้ย”ชิงเต๋อรีบวิ่งเข้ามาในห้องด้วยความตื่นเต้น
“เ้าตัวเล็กยังอยู่ในดอกบัวเ้าค่ะคงเพราะมีสายเืของข้าจึงทำให้คลอดออกมาเป็ดอกบัวหิมะ”ชิงเต๋อนั่งลงข้างเตียงมองดูดอกบัวน้อยอย่างสุขใจ
“ใจร้ายเสียจริงนะเ้าตัวเล็กจะยังคงแอบอยู่ในนั้นต่ออีกหรือนี่ พ่อลุ้นใจแทบขาดอยากเจอเ้าแล้วรู้หรือไม่”ชิงเต๋อโอบดอกบัวน้อยแล้วก็ข้าไปพร้อมกัน น้ำตาไหลรินลงอาบไหล่บ่งบอกถึงความปลาบปลื้มใจมากแค่ไหนของคนเป็พ่อ
ข้าและชิงเต๋อช่วยกันหล่อเลี้ยงดอกบัวหิมะดอกน้อยด้วยความรักจนผ่านไป 500 ปี ดอกบัวดอกน้อยจึงเริ่มผลิบาน เราทั้งสองเฝ้ามองดอกบัวหิมะผลิบานทีละชั้นจนมองเห็นเด็กน้อยน่ารักน่าชังนอนหลับปุ๋ยอยู่ในดอกบัวข้าค่อยๆโอบอุ้มเด็กน้อยเอาไว้
“นางเป็หญิงข้าจะให้นางชื่อว่า หลี่อัน”
“นางงดงามเหมือนกับเ้าน้องหญิงของพี่ พ่อสัญญาว่าจะปกป้องแม่ของเ้าและเ้าด้วยชีวิตหลี่อันของพ่อ”ชิงเต๋อโอบกอดเราทั้งสองไว้ แม่หวังให้เ้าเติบโตอย่างแข็งแรง มีความสุขเป็ที่รักของทุกๆคนหลี่อัน