แสงยามเช้าสะท้อนมาที่ร่างของหวังลี่เหยาเกิดเป็ภาพที่งดงาม ผิวของนางยามนี้เปล่งประกายระยิบระยับ ราวกับว่านางไม่ใช่มนุษย์าแในร่างกายค่อยๆ สมานจนหายดีแทบไม่น่าเชื่อว่า เมื่อวานนี้เคยเป็แผลขนาดใหญ่
หวังลี่เหยาค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาช้าดวงตาคู่งามกระพริบถี่ๆ เพื่อปรับสายตาเมื่อคืนนางฝัน ฝันว่าได้เจอเ้าของร่าง ฝันว่านางกับหวังลี่เหยาคือคนคนเดียวกัน แล้วในฝันนางกำลังหลอมรวมจิติญญาของหวังลี่เหยากับนางเข้าด้วยกัน นางฝันเห็นภาพอดีตของนาง ทำไมนางถึงรู้สึกว่าความเ็ปในใจ มันเป็ความจริงนางก้มลงสำรวจร่างกายตัวเองตาโตเบิกกว้างขึ้นทันทีนางไม่ได้ฝันไปมันเกิดขึ้นแล้วจริงๆ าแที่เคยมีหายไปแล้วคงเหลือแต่เศษฝุ่นผงบางอย่าง นางก็ไม่แน่ใจนักติดอยู่บนชุดของนาง
"นี่เรานอนดิ้นขนาดนี้เลยเรอะ! นอนกวาดเอาดินเศษใบไม้มาทั้งตัว ชุดก็หลุดหลุ่ยไม่หมด”
นางส่ายหัวกับความไม่เรียบร้อยของตัวเองไม่ว่าจะชาติไหน นิสัยการนอนของตัวเองก็ไม่เปลี่ยนแปลงไปเลยสักนิด
"ไหนลองวิชาหน่อยสิว่าใช้ได้ไหม?”
นางหลับตากำหนดจิตคิดถึงกล้วยหอมลูกใหญ่ ไม่กี่จิบชากล้วยหอมก็มาวางเรียงตรงหน้าเรียบร้อย ลี่เหยานั่งอึ้งนี่มัน….ทำได้จริงๆ ชีวิตนี้ไม่เคยคิดเลยว่าของแบบนี้จะมีอยู่ในโลก
'นางรอดแล้ว!'
ลี่เหยาสูดหายใจระงับความตื่นเต้น หลับตาสั่งผลไม้มาเพิ่มอีก2-3อย่าง กองทัพต้องเดินด้วยท้อง วันนี้นางคิดว่าจะเดินสำรวจรอบๆ นางยังไม่มั่นใจว่าพลังนี้ทำอะไรได้แค่ไหน ก็พอรู้คร่าวๆ ว่าสั่งหรือรักษาสิ่งของที่เกิดจากธรรมชาติเท่านั้น
หวังลี่เหยาหยิบชุดในห่อผ้าออกมาเพื่อจะไปอาบน้ำ อากาศเริ่มเย็นขึ้น สงสัยจะเข้าฤดูหนาวแล้ว แต่นางเคยชินชาติก่อนอยู่เมืองร้อนอาบน้ำมากกว่า2รอบอยู่แล้ว ถึงมาอยู่ที่นี่นางก็ชอบอาบน้ำเหมือนเดิมอยู่ดี
หวังลี่เหยาเดินไปถึงแม่น้ำก็นึกขึ้นได้จะลองทำห้องน้ำดีไหมนะ? ตอนลงไปอาบในแม่น้ำเอาจริงๆ ก็กลัวนิดๆ พื้นข้างล่างยิ่งแหยะ กลัวเหยียบอะไรแปลกๆ เข้าไปนะสิ
จึงหลับตานึกถึงใบมะพร้าวสาน แล้วก็นึกถึงเชือกกล้วย นึกถึงหินกรวด เมื่อทุกอย่างมากองตรงหน้านางก็เริ่มคิดหนัก แล้วนางจะต้องสร้างด้วยตัวเองหรือเปล่าเนี่ย
"แล้วยังไงต่อดี เราต้องประกอบเองหรือว่าลองคิดเป็ภาพออกมาไม่มีคนให้ถามด้วยสิ เอาล่ะ มาลองดูกันว่าทำแบบนี้จะได้ไหม?”
นางลองหลับตาลงก่อนที่จะนึกภาพที่เคยเห็นในหนังสือโลกก่อน ห้องน้ำที่ทำจากวัสดุธรรมชาติตามรีสอร์ทที่เคยได้ไปพักเมื่อครั้งยังเรียนมหาวิทยาลัย
เมื่อนางลืมตาขึ้นก็เห็นสิ่งของประกอบเข้าด้วยกันจนเกิดเป็รูปทรงอย่างที่คิดไว้ทุกประการนางยิ้มกว้างอย่างมีความสุขถ้ามีตัวช่วยแบบนี้ชีวิตนางต่อไปคงจะไม่ลำบากนักกระมัง
หวังลี่เหยาเข้าไปในห้องน้ำที่สร้างเสร็จทันทีนางรีบถอดชุดเพื่อที่จะอาบน้ำ ตอนนี้ตื่นเต้นอยากไปสำรวจแล้วทดสอบพลังนี้เร็วๆแล้ว เรียกว่ากำลังอยู่ใน่เห่อของใหม่ นางกำหนดจิตอีกครั้งให้สายน้ำไหลลงมาให้เหมือนฟักบัวรู้สึกสดชื่นที่สุดั้แ่มาที่นี่
“อยากแปรงฟันจัง ที่นี่เค้าใช้แปรงฟันแบบไหนกันนะ ลองแบบไทยก็ได้ ใบข่อยกับเกลือก็ไม่มี เอาใบฝรั่งมาเคี้ยวแทนไปก่อนก็แล้วกัน ถ้าได้มาแล้วรีบแปรงฟันสักทีทนมาหลายวันแล้ว ดีนะไม่ได้ไปจุ๊บกับใครเข้าไม่งั้นคู่กรณีต้องสลบแน่นอน”
นางหัวเราะเอิ้กอ๊ากในความคิดตัวเองไม่หยุดเมื่ออาบน้ำเสร็จแล้วนางก็เดินกลับไปที่กระท่อมภาพที่เห็นทันทีที่หวังลี่เหยาก้าวเท้าเข้ามาในบ้านนางยืนนิ่งทำตัวแข็งทื่ออย่างใ เพราะตอนนี้ข้างเตียงของนางมีร่างสูงของผู้ชายคนหนึ่งยืนอยู่ข้างๆเตียงที่นางนอนเมื่อคืนนี้
นางกลั้นหายใจกลัวว่าสิ่งที่เห็นจะไม่ใช่คนไม่สิ! ลองหลับตาแล้วลืมตาขึ้นมาภาพที่เห็นก็ไม่หายไป ถ้าเป็คนตัวเป็ๆก็น่ากลัวหญิงไทยใจงามจะมาอยู่ป่าอยู่เขากับผู้ชายสองต่อสองได้อย่างไรกัน? แต่เค้าช่าง….ไม่รู้จะบรรยายอย่างไรดีถึงจะเหมาะสม
มันคือส่วนผสมที่ลงตัวสุดๆ ชาติที่แล้วเห็นดารามามาก ก็ยังไม่รู้สึกอยากจะกรี๊ดเท่านี้มาก่อนเลย ผู้ชายผมยาวชาติก่อนนางไม่เคยคิดที่จะชอบ เพราะเรามันไม่ชอบแนวเซอร์ แต่สิ่งที่เห็นตรงหน้ายามนี้คือเทวดาแปลงกายมาใช่ไหม?
ผมยาวเงางามดำขลับ คิ้วหนาได้รูปดวงตาคมมีแววระยิบระยับอยู่ภายใต้ขนตาที่ทั้งหนาทั้งยาว หน้าขาวใสจนเห็นเส้นเื เหมือนแขกขาวไล่มาที่จมูกโด่งรับกันดี กับ ริมฝีปากสีแดงระเรื่อน่าจุ๊บ เอ แต่ทำไมปากถึงเห็นชัดจริง
หวังลี่เหยากระพริบตาปริบปริบ จะไม่ชัดได้อย่างไร ในเมื่อตอนนี้ร่างสูงที่เห็นยืนไกลๆก้าวมายืนตรงหน้านางตอนไหนก็ไม่รู้จนหน้าผากแนบหน้าผาก จมูกแนบจมูก
ปากแนบ……ยังก่อนนนน!!
นางผลักกำแพงหน้าอกตรงหน้า ให้ถอยออกไปอย่างสุดแรง แต่กลับกลายเป็ว่าร่างของนางเสียการทรงตัวเกือบล้มไปเสียเอง ในขณะที่เค้าแทบไม่สะดุ้งะเืเลยสักนิด ท่อนแขนแกร่งโอบกอดเอวบางของนางดึงรั้งเข้ามา เพื่อหวังจะช่วยพยุงนางขึ้นมา หลังจากนางยืนมั่นคงแล้วเขาก็ก้มลงช้อนร่างของนางขึ้นมาทั้งตัวเขาอุ้มนางไปนอนที่เตียง หวังลี่เหยามองเขาด้วยความมึนงง
"ท่านเป็ใครปล่อยข้าเดี๋ยวนี้นะ!!”
อะไรเนี่ย? คนคนนี้ เจอครั้งแรกก็ถึงเนื้อถึงตัวขนาดนี้เลย นางรู้สึกไม่พอใจขึ้นมาทันที ถึงจะหล่อแต่เจ้ก็ไม่ง่ายนะไม่งั้นไม่เวอร์จิ้นมาสองชาติแบบนี้หรอก
“ข้ามาหาเ้า มาใส่ยาให้เ้า ไม่อย่างนั้นแผลของเ้าจะไม่หาย อย่าดิ้นสิ”
หวังลี่เหยาพยายามดิ้นออกจากอ้อมแขนคนตรงหน้าอย่างแรง แต่ดิ้นยังไงก็ดิ้นไม่หลุด จนเหนื่อยจึงได้ยอมนั่งนิ่งๆ พยายามคิดหาวิธีหนีจากสถานการณ์แบบนี้อย่างไรดี ในใจก็คิดว่าเราเป็ผู้หญิงเพียงคนเดียวที่อยู่ที่นี่ คงจะไม่มีใครมาช่วยเราได้ เราต้องตั้งสติให้ดี เราต้องไม่ทำให้เค้าโกรธ ไม่รู้เค้ามีสามารถทำอะไรได้แค่ไหน
“ข้าหายแล้วไม่มีแผลแล้ว ท่านปล่อยข้าไปเถิดนะ”
“เมื่อวานข้ายังเห็นแผลเต็มตัวเ้าอยู่เลย”
เว่ยหานฟงขมวดคิ้วทำหน้าไม่เชื่อ คิดว่านางคงปิดบังเพราะไม่อยากให้เขาทายาให้
“นี่! นี่นายแอบแก้ผ้าฉันอย่างนั้นเรอะ ไอ้บ้าเอ้ย! หน้าตาก็ดีแต่เป็โรคจิตหรือไงยะ!!”
หวังลี่เหยาพยายามดิ้นรนทั้งหยิกทั้งทุบทั้งเหยียบเท้า นางทำทุกอย่างที่ทำได้เพื่อให้ร่างสูงตรงหน้าปล่อยตัวนางไป ตอนนี้นางสติแตกจนกู่ไม่กลับแล้ว โมโหที่คนตรงหน้าแอบมาล่วงเกินนางยามที่นางไม่ได้สติ ไม่รู้ว่าเขาทำอะไรไปแค่ไหนนี่แหละ
"เ้าอย่าดิ้นเดี๋ยวเป็แผล”
เว่ยหานฟงตัดสินใจ ใช้อ้อมแขนกักร่างของนางไว้ในอกแกร่งของเขาโดยที่พยายามไม่ใช้มือเพราะเขากลัวว่านางจะาเ็ได้หากเขาจับนางแรงไปสักนิด นางตัวเล็กนิดเดียว บอบบางเหมือนจะแตกหักง่ายออกอย่างนั้น
พอนางดิ้นเยอะขึ้นมากกว่าเดิม เขาก็เอาขาเกี่ยวนางเอาไว้ทั้งตัว ก่อนพลิกร่างของนางลงบนเตียงแล้วใช้ร่างกายหนาหนักของตัวเองกักนางไม่ให้ดิ้น
“ปล่อยสิ! ปล่อย! ไอ้บ้า! ไอ้เลว! รังแกผู้หญิง ปล่อยสิโว้ย! อืมม อ่อยย”
เว่ยหานฟงทำตัวไม่ถูก เขาไม่เคยถูกผู้หญิงโกรธหรือโวยวายใส่ เพราะทุกครั้งพวกนางต่างพยายามหาทางมาใกล้ชิดเขาเองทั้งนั้น เพียงแค่พวกนางมาเข้าใกล้ทำให้เขารำคาญ เขาก็ขับรังสีสังหารออกมาให้กระอักเืแล้ว แต่กับสตรีที่อยู่ตรงหน้าเขาไม่รู้จะทำอย่างไรกับนางดี เมื่ออยู่ๆนางก็ด่าว่าเขาไม่หยุดลงสักที เขา้าให้นางหยุดฟังเขาบ้าง เว่ยหายฟงแทบไม่รู้ตัวในสิ่งที่ตัวเองได้ทำลงไป
เขาใช้ริมฝีปากปิดปากนางที่กำลังเอ่ยคำต่อว่า เวลาต่อมาเค้ารู้สึกว่าทุกอย่างมันนิ่งเงียบไปหมด ได้ยินเพียงเสียงลมหายใจของนางและของตัวเอง หัวใจของเขาเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมาข้างนอกได้ เขาลองขยับริมฝีปากไปมา รู้สึกถึงลมหายใจของนางเมื่อเห็นนางนิ่งไปแล้ว เขาก็ยิ่งได้ใจลองใช้ลิ้นแตะัั บริเวณริมฝีปากบางที่นุ่มละมุนอย่างแ่เบา เขาสูดหายใจเข้าปอดลึกขึ้น เมื่อนางเผยอริมฝีปากขึ้นมา จึงรีบสอดลิ้นเข้าไปควานหาความหวานข้างในทันที
ด้านหวังลี่เหยานางกำลังโกรธคิดหาคำด่าที่ชาติที่แล้วไม่เคยได้ใช้ มาใช้กับคนตัวโตให้หมดนางกำลังอ้าปากด่า เขาก็เอาปากมาปิดปากนางเอาไว้ ใจนางกระตุกวูบ หลังจากนั้นก็เต้นแรงไม่หยุด นางทำตัวไม่ถูกเกิดมายังไม่เคยถึงเนื้อถึงตัวผู้ชายคนไหนขนาดนี้มาก่อนเลย ครั้นตั้งสติได้ก็กำลังอ้าปากจะพูด เขาดันสอดลิ้นเข้ามาเหมือนกำลังควานหาอะไรบ้างอย่าง ตอนนี้หวังลี่เหยาอาการเหมือนิญญาออกจากร่างไปแล้ว ไม่มีสติรับรู้อะไรทั้งสิ้นเลยตอนนี้ ไม่รู้ว่าที่ตัวเองได้สลบไปหลังจากที่โดนปล้นครั้งจูบแรกหรือเพราะอดอาหารมาหลายวันกันแน่
424
