[ห้องพักปกรณ์]
ปกรณ์พยายามใช้สมาธิเพื่อตั้งสติได้ของตัวเองให้มั่นคงก่อนที่เขาจะรีบเคาะประตูเรียกเหมันต์
น๊อค น๊อค
ปกรณ์โบกมือสะบัดไปมาเพื่อส่งสัญญาณให้เหมันต์เปิดประตูให้เมื่อเขาเห็นว่าเหมันต์หันกลับมาสนใจเขาแล้ว
“เหมันต์?ช่วยเปิดประตูให้ผมด้วยครับ”
เหมันต์ยอมเดินกลับมาเปิดประตูระเบียงให้กับปกรณ์ตามที่เ้าตัวขอร้อง
แกร็ก
และทันทีที่ประตูแง้มเปิดออกปกรณ์ก็รีบคว้าท่อนแขนของเหมันต์ พร้อมกับฉุดเข้ามาด้านในห้องอย่างรีบร้อนก่อนจะซักไซ้ไล่เลียงถึงเหตุการณ์ที่เพิ่งจะเกิดขึ้น
"เหมันต์? คุณนี่ไม่ธรรมดาจริง ๆ เลยนะครับ ถ้าผมช่างสังเกตสักหน่อยผมน่าจะรู้ั้แ่แรกแล้วว่าคุณเป็คนมีของ”
เด็กหนุ่มเอ่ยปากชมเหมันต์เปราะก่อนที่เขาจะจ้องมองเหมันต์ั้แ่หัวจดเท้าอย่างชื่นชม
“คุณรู้ไหมว่าโชว์เมื่อกี้ของคุณน่ะมันเยี่ยมมากเลยละครับ”
เสียงเจี้ยวแจ้วยังคงชื่นชมเหมันต์ไม่ขาดปากจากนั้นหนุ่มปกรณ์ก็ผละออกห่างเหมันต์ และเดินออกไปยืนชมจันทร์อยู่ที่ริมหน้าต่างห้องอย่างใช้ความคิดก่อนที่เขาจะหันขวับกลับไปจ้องหน้าเหมันต์อีกครั้ง
“จะว่าไปแล้ว...ปลายเดือนนี้ที่ท้ายตลาดเขาจะจัดงานฉลองครบร้อยปีพอดีผมว่า...บางทีผมน่าจะพาคุณไปเปิดหมวกโชว์มายากลที่นั่นบ้างนะครับ ไม่แน่นะ...คุณอาจจะมีรายได้จากการโชว์พิเศษอย่างเป็กอบเป็กำเลยก็ได้นะครับ”
ปกรณ์เสนอแนะแนวทางให้กับเหมันต์ด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นทว่า...เหมันต์กลับยังคงยืนนิ่งเงียบเหมือนกับไม่รู้สึกรู้สาอะไรเลยกับข้อเสนอของปกรณ์
“สรุปว่า...คุณสนใจที่จะไปเปิดหมวกกับผมไหมครับ?”
ปกรณ์ถาม พร้อมกับเดินกลับเข้าไปรอฟังคำตอบจากเหมันต์ในระยะประชิดตัวอย่างมีความหวัง
"ข้าไม่สนใจ"
เหมันต์ตัดรอนน้ำใจของปกรณ์ออกมาเสียงเรียบและเต็มไปด้วยความเ็าโดยไม่ถนอมน้ำใจอีกฝ่ายเลย
“เอิ่ม...หน้าแตกแล้วไหมล่ะกู”
ปกรณ์บ่นพึมพำกับตัวเองพร้อมกับยกมือขึ้นมาปาดเหงื่อออกจากหน้าผากของตัวเอง ก่อนที่เขาจะยิ้มกว้างและเออออเห็นดีเห็นงามตามเหมันต์ไปอย่างแเี
“เอ่อ...ถ้าคุณไม่สนใจก็ไม่เป็ไรนะครับเพราะที่จริงมันก็ไม่น่าสนใจเท่าไหร่หรอก ก็แค่งานบุญงานวัดทั่วไป”
ปกรณ์ยิ้มเจื่อนลงเล็กน้อยเมื่อเหมันต์ยังจ้องมองเขาด้วยแววตาที่อ่านยาก แต่ในจังหวะนั้นปกรณ์กลับได้กลิ่นคาวเืโชยมาแตะจมูกของเขาเข้า
“นั่นเสื้อคุณเปื้อนเืนี่ครับ”
ปกรณ์เอ่ยทักท้วงขึ้นเมื่อเขาสังเกตเห็นว่าเสื้อคลุมของเหมันต์มีคราบเืเปื้อนอยู่เป็วงใหญ่หลายจุด
“เดี๋ยวผมจะเช็ดเืออกให้คุณดีกว่านะครับ"
ปกรณ์บอกเหมันต์พร้อมกับคว้าผ้าขนหนูที่พับอยู่บนชั้นมาถือไว้ในมือก่อนที่เขาจะขยับเข้าไปหาเหมันต์เพื่อที่จะช่วยเช็ดคราบเืที่เปื้อนอยู่บนเสื้อออกให้แต่ปกรณ์ยังไม่ทันได้ช่วยอะไรเลย เหมันต์ก็ยกมือขึ้นห้ามไว้ก่อน
“ไม่ต้อง”
เหมันต์ปฏิเสธความช่วยเหลือจากปกรณ์พร้อมกับถอยห่างออกไปเล็กน้อย ส่วนปกรณ์นั้นยังยกผ้าขนหนูในมือค้างกลางอากาศเก้อเมื่อเขาโดนปฏิเสธ
“เอ่อ!”
“เื่เล็กน้อยข้าจัดการเองได้”
เหมันต์บอกปกรณ์เสียงเรียบ ก่อนที่เขาจะใช้มือเพียงข้างเดียวของเขายกขึ้นมาอังไปตามแนวตะเข็บเสื้อที่เปื้อนคราบเืและตามจุดต่างๆ จนกระทั่งคราบเืเ่าั้หายไปในพริบตาต่อหน้าของปกรณ์
“เชี่ย! คราวที่แล้วจัดว่าเด็ดแล้ว แต่คราวนี้ยังเด็ดกว่าอีก”
ปกรณ์อุทานออกมาอย่างไม่อยากจะเชื่อก่อนที่เขาจะขยับเข้าไปประชิดตัวเหมันต์อย่างลืมตัว พร้อมกับจับเหมันหันซ้ายหันขวาเพื่อมองหาคราบเืตามจุดต่างๆ ว่ามีจุดไหนหลงเหลืออยู่หรือไม่
“โห! ไม่เหลือร่องรอยอีกแล้ว เทพว่ะ”
เมื่อปกรณ์หาคราบเืบนเสื้อของเหมันต์ไม่เจออีกแล้วปกรณ์ก็เดินวนไปรอบ ๆ ตัวของเหมันต์ ก่อนที่เขาจะอ้อมมาหยุดมองสบตากับดวงตาคู่คมกริบนั้นและถามเหมันต์ว่า
“คราวหน้าคุณเหมันต์ช่วยสอนผมบ้างได้ไหมครับ?"
เหมันต์พยักหน้าขึ้นลงเบา ๆเป็เชิงรับปากและแทนคำตอบของเขาแล้วเหมันต์ก็จ้องมองตามเรือนร่างของเด็กหนุ่มต่อไปโดยไม่ยอมละสายตาไปไหนเลยก่อนที่เหมันต์จะเอ่ยประโยคบอกลาออกมา
"คืนนี้ข้าคงต้องไปแล้ว ลาก่อน"
เหมันต์บอกปกรณ์เพียงสั้น ๆแล้วเขาก็หันหลังเดินออกไปทางระเบียงห้องพักของปกรณ์ทันที
"อ้าว! เดี๋ยวก่อนสิครับคุณเหมันต์!"
ปกรณ์วิ่งตามเหมันต์ออกมาจนถึงด้านนอกระเบียงห้องเพื่อเหนี่ยวรั้งอีกฝ่ายเอาไว้ซึ่งเหมันต์เองก็หยุดนิ่งพร้อมกับหันกลับมาจ้องมองปกรณ์ด้วยสีหน้าเรียบเฉยอย่างเคย
"พรุ่งนี้...คุณจะมาหาผมอีกไหมครับ?"
"หึ! แล้วเ้าอยากให้ข้ามาหาไหม?"
"อยากให้มาครับ ถ้าเป็ไปได้ ผมอยากให้คุณมาหาทุกคืนเลยครับ"
ปกรณ์ก้มหน้ายอมรับออกมาอย่างตรงไปตรงมาตามประสาคนซื่อซึ่งหลังจากนั้นเหมันต์ก็ให้คำมั่นสัญญากับปกรณ์
"ทุกครั้งที่เ้า้าข้า ข้าจะรีบมาหาเ้า ไม่ว่าจะกี่โมงกี่ยามข้าก็จะมาหาเ้า"
"ถ้างั้น...คืนพรุ่งนี้ผมจะรอคุณอยู่ที่นี่... เวลาเดิมนะครับ"
หลังจากที่ปกรณ์นัดแนะกับเหมันต์จนเข้าใจกันดีแล้วเหมันต์ก็ะโลงจากทางระเบียงห้องนอน และหายวับไปกับความมืดต่อหน้าของปกรณ์
"โห...โคตรเทพเลยว่ะ คอยดูนะ...ผมจะพาคุณไปเปิดหมวกที่ท้ายตลาดให้ได้"
ปกรณ์คิดพลางกระหยิ่มยิ้มย่องอยู่ในใจ ก่อนที่เขาจะเดินกลับเข้าห้องไปปิดไฟแล้วเขาก็เดินไปล้มตัวนอนลงบนเตียงและหลับไปอย่างง่ายดายโดยมีสายตาอันคมกริบของเหมันต์คอยเฝ้ามองอยู่ไม่ห่าง...
[ตอนเช้า]
หลังจากที่ชานนท์ตื่นนอน เขาก็ลุกขึ้นมาทำภารกิจยามเช้าเหมือนทุกเช้าเป็ต้นว่าจัดเตรียมแพ็คอาหารกล่องไว้สำหรับมื้อเที่ยงให้เพื่อนรักก่อนที่เขาจะหอบหิ้วอาหารการกินทุกอย่างเดินออกจากห้องพักของตัวเองเพื่อไปหาปกรณ์
“หายเหม็นยังนะ”
ชานนท์บ่นพึมพำพร้อมกับก้มลงสูดดมกลิ่นตามเสื้อผ้าของตัวเองเพื่อพิสูจน์กลิ่น
ฟุ๊ดฟิด ฟุ๊ดฟิด
“ก่อนจะเคาะประตูกูต้องหล่อและดูดีกว่าไอ้เหมันต์ไม่งั้นมีหวังกูจบเห่แน่”
เขาล้วงเอามือถือขึ้นมาส่องเพื่อเรียกความมั่นใจจนเขามั่นใจว่าตัวเองไม่มีความบกพร่องทางด้านความหล่อแล้วเขาจึงตัดสินใจเก็บมือถือลงและยกมือขึ้นไปเคาะประตูห้องของปกรณ์
น๊อค น๊อค
"กรณ์ เปิดประตูให้พี่ชานนท์หน่อย "
ชานนท์ะโเรียกปกรณ์จากด้านนอกของห้องเพื่อบอกเ้าของห้องมาช่วยให้เปิดประตูให้ แต่ปรากฏว่าทุกอย่างยังคงเงียบและไม่มีเสียงตอบรับจากปกรณ์เหมือนเคย
“เมื่อคืนก่อนกูจะออกจากห้องไป ไอ้กรณ์มันอยู่กับเหมันต์สองต่อสอนนี่หว่า กูหวังว่ามึงคงจะไม่โดนไอ้เหมันต์มันปี้จนเดี้ยงไปแล้วหรอกนะ”
ชานนท์ถามตัวเองเบา ๆก่อนที่เขาจะยกมือขึ้นเคาะประตูรัวต่อเนื่อง พร้อมกับะโเรียกเ้าของห้องเสียงดังโหวกเหวก
น๊อค น๊อค
"ไอ้กรณ์เว้ย เปิดประตูให้หน่อย ไอ้กรณ์ มึงได้ยินไหมวะ"
แกร็ก!
ในที่สุดความพยายามของชานนท์ก็สำเร็จผลเมื่อปกรณ์ยอมเปิดประตู
"มึงมาปลุกกูแต่เช้าอีกแล้วนะไอ้นนท์ คราวหลังมึงไม่ต้องมาปลุกกูทุกเช้าก็ได้นะเว้ย...เฮ้อทำตัวเป็นาฬิกาปลุกไปได้"
ปกรณ์หาวหวอด ๆพร้อมกับชายหางตามองชานนท์ด้วยความไม่พอใจเล็กน้อยก่อนที่เขาขมวดคิ้วมองชานนท์ด้วยความตลึงงัน
"แล้วนี่จะไปไหนแต่เช้าวะ วันนี้วันเสาร์ไม่ใช่เหรอ?"
ปกรณ์ถามชานนท์ด้วยความสงสัยพร้อมกับมองชานนท์ั้แ่จดปลายเท้าอย่างไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเองเพราะวันนี้ชานนท์แต่งตัวเนี๊ยบเรียบร้อยมากจนดูแปลกไปกว่าทุกวันมาก
"วันเสาร์แหละ แต่บังเอิญว่าธุระส่วนตัวต้องไปทำ"
"ติดกระดุมยันถึงคอเรียบร้อยกว่าหมออีกนะมึง"
ปกรณ์พูดเหน็บเพื่อนพร้อมกับเหลือบมองลักษณะการติดกระดุมที่แสนเรียบร้อยของนนท์อย่างครุ่นคิด
"ตกลงมึงจะไปไหนวะ? ไหนลองบอกมาดีดีดิ อย่าให้กูต้องถามย้ำ"
"เฮ้...ไม่มีใครเคยบอกนายเหรอว่าถ้าเขาตอบว่าจะไปธุระก็ไม่ต้องไปซักถามอะไรเขาต่อน่ะ?ห๊ะ?"
"ไม่เคยว่ะ"
ปกรณ์บอกชานนท์เสียงเรียบพร้อมกับมองชานนท์อย่างคาดคั้นเอาคำตอบจนชานนท์ยอมพูดออกมานิดหน่อยและยังแทงกั๊กเหมือนเดิม
“ก็จะไปธุระอ่ะแหละ แต่มึงอย่าถามกูมากเลย เดี๋ยวถ้ากูอยากจะบอกกูก็จะบอกมึงเองนั่นแหละ”
ชานนท์ทำหน้าเลิ่กลั่กอย่างมีพิรุธจนปกรณ์รู้สึกผิดสังเกตแต่ชานนท์ก็ไม่ปล่อยโอกาสให้ปกรณ์ได้ซักถามอะไรเพิ่มเติมได้อีก
“อ้อ...นี่มึง เวลากูไม่อยู่ มึงก็อย่าออกไปเดินเพ่นพ่านนอกหอ ให้อยู่แต่ห้องถ้าอยากได้อะไรก็โทรบอกกู เดี๋ยวขากลับกูจะแวะซื้อมาให้”
ชานนท์กำชับปกรณ์สีหน้าเครียดเพื่อแกล้งข่มขู่ให้ปกรณ์กลัวเพราะเขาไม่อยากให้ปกรณ์ออกไปเดินเล่นข้างนอกให้ชายอื่นเห็น
“แล้วก็นี่...ข้าวกล่องครับ กูอุตส่าห์แหกตาตื่นขึ้นมาทำไว้ให้คุณกรณ์ั้แ่ไก่โฮ่เลยนะครับ"
ชานนท์ยื่นถุงข้าวปลาอาหารที่เขาจัดการไว้ให้ปกรณ์ด้วยรอยยิ้มและปกรณ์ก็รับเอาถุงนั้นมาถือไว้
"อืม...ขอบใจนะ งั้นรีบไปเถอะจะได้รีบกลับ”
ปกรณ์สะบัดมือไล่ให้ชานนท์รีบไปจะได้รีบกลับพร้อมกับกำชับให้ชานนท์ซื้อของสำคัญที่เขาต้องมีติดห้องไว้ตลอดด้วย
“นนท์? ขากลับมึงช่วยแวะซื้อต้มเืหมูมาให้กูหน่อยได้ไหมวะ? เดี๋ยวกลับมากูเอาตังค์ให้"
ชานนท์พยักหน้าตอบรับเพื่อนของเขาก่อนที่เขาจะหันหลังเดินตัวปลิวออกจากหอพักไปทันทีด้วยท่าทางรีบร้อน โดยมีปกรณ์ยืนมองตามแผ่นหลังนั้นไปจนลับตาก่อนที่ปกรณ์จะหิ้วถุงอาหารกล่องกลับเข้ามานั่งทานอยู่ภายในห้องพักอย่างอารมณ์ดี...
--------------------------------
ซันด๊อก
4
