ตอนที่หนึ่งร้อยยี่สิบเจ็ด เจ็ดเทพโจรสลัด
ไม่มีใครบอกสักคำว่าคนชั่วจะกลับตัวเป็นคนดีไม่ได้
ศาสนาหลายศาสนานั้นเลยให้ความสำคัญกับการกลับใจและให้โทษแก่คนที่ทำให้ศาสนานั้นแตกแยก
การกลับใจได้รับการยอมรับอยู่ในความดีระดับสูง
การทรยศเปลี่ยนศาสนาได้รับการยอมรับว่าอยู่ตกนรกเบื้องลึกที่สุดระดับซาตานกับพระเทวทัต
ตามตำนานของดันเต้อินเฟอร์โนเราก็จะพบว่าซาตานอยู่ใต้บึ้งลึกสุดของนรก
นั่นทำให้พระเอกจีนมองว่าการฆ่าคนไปเลยจะดีกว่าหากเราต้องมาปวดศีรษะมารดามันกับการที่มันจะทรยศเราในภายหลัง
แต่เราอยู่ในโลกที่การสาปแช่งและเวรกรรมที่มีจริง
โดยเฉพาะเวทย์มีจริงที่ทำให้เราลำบากมากกว่าเดิมว่าความสามารถสแตนด์ยังทำงานต่อไปได้แม้คนสาปแช่งเราจะตายไปแล้ว
เมื่ออยู่ในโลกบ้าๆอย่างนี้ทำให้เราต้องระมัดระวังตัวสูงมากขึ้น
โดยเฉพาะความแรงของคาถาไม่ได้ตรงตามสามัญสำนึกที่ควรจะเป็น
อย่างการนอนกับผีสามารถทำได้สบายเด็กเกรียนที่ไหนก็ทำได้
แต่การเสกน้ำเสกไฟกลับทำได้ยากกว่าทั้งที่เป็นพลังพื้นฐานในแนวแฟนตาซี
การควบคุมสแตนด์กลับทำได้ง่ายดายกว่ามากเพราะผีเอ๊ย สแตนด์จะทำงานเองโดยอัตโนมัติเพราะเป็นสแตนด์ที่มีความคิดของตนเอง
ข้อเสียคือสแตนด์ที่คิดได้ด้วยตนเองนั้นอาจจะทำเรื่องที่ไม่มีประโยชน์หรือประสงค์ร้ายต่อเราก็ได้
นั่นล่ะคือข้อเสียของสแตนด์ล่ะ
เราเน้นการต่อสู้แบบผู้ใช้สแตนด์มากกว่าการสู้กันด้วยกำลังโดยตรง
ทำให้ผมเกลียดการต่อสู้แบบผู้ใช้สแตนด์อย่างมากแต่อย่างน้อยก็สบายใจได้ในระดับหนึ่งว่าการโจมตีด้วยพลังที่แข็งแกร่งแบบเกมส์ดราก้อนเควสต์นั้นทำได้ยากด้วยระบบผู้ใช้สแตนด์เช่นนี้
เวทย์ยังเป็นสิ่งที่ลึกลับยากที่จะเข้าใจอยู่เช่นนี้
ผมถึงได้ยิ่งมองว่าฮอกวอร์ตคือระบบการศึกษาที่ดีที่สุดที่พ่อมดเคยได้คิดค้นขึ้นมานั่นเอง
“มาช่วยกันทำความดีให้หมู่บ้านของเรากันเถอะ”
ผมกล่าวปลอบประโลมเสือดำและลุกน้องที่ทำท่าหวาดกลัวอยู่
เท่าที่ผมจำได้
มีพวกนายตำรวจเคยบอกประมาณว่า
จะปราบพวกเสือก็ได้แต่ไม่ปราบเพราะอยากให้พวกเสือปราบกันเอง
ทำท่าว่าตนเองฉลาดแต่ความจริงแล้วแค่ต้องการเลี้ยงคนชั่วเอาไว้เป็นลูกน้องตนเองนั่นล่ะ
คำตอบเดียวกันกับวันพีซว่าทำไมท่านห้าผู้เฒ่าเก่งขนาดนั้น
ถึงยังอุตส่าห์จ้างเจ็ดเทพโจรสลัดเอาไว้เป็นลูกน้องเพราะพวกนั้นมันก็แค่พวกกี๊กี๊เท่านั้นล่ะตามสายตาของเผ่ามังกรฟ้า