อภินิหารศาสตราวุธ

ตอนที่​ 165 หนอนบ่อนไส้

"ข้าขอจองเจ้านั้นละ"

"ข้ายังต่อสู้​กับมันไม่รู้ผลเลย"

"ครั้งนี้ข้าขอต่อสู้​ตัดสิน​ไปเลย ไม่งั้นมันค้างคาใจ"

โครงกระดูก​ที่ถือดาบไม้เป็นศาสตราวุธ​ของตนเอง ชี้ไปยังเต้าซื่อในทันที

"ชิ ข้าอุตส่าห์​เล็งเจ้านั่นไว้"

โครงกระดูก​ตนอื่น บ่นอย่างเสียดาย เมื่อทุกตนต่างมองว่า เต้าซื่อ จะเป็นคนแข็งแกร่ง​สุดในบรรดาเจ้าสำนักทั้งสามคนนี้

"งั้นเหลือแต่เจ้านี้แล้วสินะ"

โครงกระดูก​ที่ใช้ศาสตราวุธ​เป็น ไม้เท้า ที่ตอนนี้กำลังใช้มาพยุงตัวเองอยู่ มองซือฟางที่อยู่ด้านหลังของเสี่ยหาย กับ เต้าซื่อ จ้องมองขึ้นมา

"หึ คิดว่าข้าจะเป็นหมูให้เชือดนิ่มๆงั้นสินะ"

ซือฟาง เมื่อเห็นว่าคนอื่นวุ่นวาย​กับศัตรู​ของตนเอง จึงจำเป็นต้องเข้าร่วมต่อสู้​ในที่สุด

"เฮ้ พวกเจ้าอย่าเมินพวกข้านะเว้ย"

"คิดจะท้าสู้กับเจ้าสำนักผ่านพวกข้าไปก่อน"

คนของสำนักนอกรีต​ ที่ยืนเป็นหัวหลักหัวตอ​กันถ้วนหน้า กล่าวอย่างไม่พอใจ​ เมื่อพวกตนโดนเมินข้ามหน้าข้ามตา​อย่างหน้าตาเฉย

บึ้ม

เกิดแผ่นดินไหวอย่างรุนแรง​ขึ้นมาอีกครั้ง โดยคราวนี้ไม่ได้เกิดจากฝีมือ​ ม่อเสีย แต่เป็นโครงกระดูก​อีกคนนึงที่ถือลูกตุ้มเอาไว้จัดการทุบพื้นดินขึ้นมา

"พวกนี้ข้าอาสาเก็บกวาดเอง"

โครงกระดูก​ ที่ถือตุ้มเหล็กเอ่ยออกมาอย่างเรียบง่าย

จนคนของสามสำนักนอกรีต​ร่วงลงสู่พื้นดิน

เว้นเสียแต่เจ้าสำนักนอกรีต​ทั้งสามที่กระโดดหลบออกมาได้

ตอนนี้ต่างคนต่างกระจัดกระจาย​ไปสถานที่​อื่น เมื่อพื้นที่​ตรงนี้เละตุ้มเป๊ะ​ไปเรียบร้อย​ จนยากจะต่อสู้​กันได้ถนัดนัก

"เจ้าพวกบ้านี้ มีแต่ใช้แรงรึไงกัน"

อาวุโส​จิ้น ที่ยังขาดคู่ต่อสู้​จ้องมองไปยังส่วนนึงของสถานที่​พักที่ไม่ได้รับความเสียหาย​ใดๆ

"ไม่คิดจะโผล่หัวออกมาหน่อยหรอ"

"หัวหน้า​พรรคฉวนเจินเต้า ไม่สิต้องเรียกว่าเจ้าสำนักสินะ"

ิอาวุโส​จิ้น กล่าวออกมาอย่างเลื่อนลอย​ แต่จู่ๆก็มีคนปรากฏตัว​ต่อหน้าอาวุโส​จิ้นในพริบตา

"รู้ได้ไงว่า ข้าอยู่ที่นี้"

หัวหน้า​สำนักฉวนเจินเต้า มั่นใจ​ว่าตัวเองซ่อนตัวอย่างมิดชิด​แล้วเชียว แต่กับถูกอีกฝ่ายจับได้เสียอย่างงั้น

"ฉวนฟ่ง ไม่นึกเลยว่าเจ้ายังไม่ตาย"

อาวุโส​จิ้น พูดคุยออกมาราวกับรู้จักอีกฝ่ายมาก่อนหน้านี้แล้ว

"เจ้าก่อตั้งพรรคฉวนเจินเต้า เพื่อปกปิดตัวตนของตัวเองสินะ"

"แล้วยังให้คนอื่นมาเป็นหัวหน้า​พรรคอยออกคำสั่งอยู่เบื้องหน้า แล้วตัวเองคอยสั่งการเบื้องหลัง"

อาวุโส​จิ้น เข้าใจเรื่องราวหมดทุกอย่าง เมื่อตนเองไม่คิดว่า สำนักนอกรีต​ จะแกร่งพอโค่นพรรค สำนักจำนวนมากได้ด้วยเวลาอันรวดเร็ว​เช่นนี้แน่

สาเหตุ​ที่พรรค สำนักต่างล่มสลายเพราะมีหนอนบ่อนไส้อยู่ในพวกเดียวกันเอง

พรรคฉวนเจินเต้า ที่ได้เลื่อนกลายเป็น​สำนักเรียบร้อย​ แล้วยังคงเป็นสำนักอันดับสามของทวีปด้วย จึงทำให้เกิดชื่อเสียง​ ความไว้เนื้อเชื่อใจ​จากพรรค สำนักอื่นอย่างมาก

ทำให้ไม่คาดคิดว่าสำนักฉวนเจินเต้าจะกลายมาเป็นศัตรู​ของตัวเองเสียได้ แล้วยังร่วมมือกับสำนักนอกรีต​อีกด้วย

"ข้าว่าแล้วในสงครามทวีป เจ้ายังไม่ตาย"

อาวุโส​จิ้น ที่อยู่รอดเป็นคนสุดท้าย​ในสงครามใหญ่ ได้ออกตามหาตัวการใหญ่ของสงครามทวีปครั้งนั้น แต่กับไม่พบศพใดๆเลย จนคิดว่าอีกฝ่ายหนีกลับไปแล้ว แต่ไม่นึกว่าจะยังซ่อนตัวมีชีวิต​อยู่มาจนถึงทุกวันนี้ได้

"วิชาของทวีปนี้ก็ไม่เลวเลย"

"คนของทวีปนี้ก็เช่นกันช่างให้ข้าหลอกใช้ง่ายเหลือเกิน"

ฉวนฟ่ง กล่าวอย่างชั่วร้าย เมื่อทุกคนต่างเป็นหมากให้ตัวเองคอยบงการมาตลอด

"คางหมิง ก็เป็นหมากของเจ้าด้วยสินะ"

อาวุโส​จิ้น เอ่ยถามขึ้นมา เมื่อคางหมิงกับฉวนฟ่ง ต่างมาจากทวีปเดียวกัน​

"เจ้าคางหมิงรึ มันเคลื่อนไหว​ด้วยตัวมันเอง"

"แต่ก็ดีแล้ว อย่างน้อยเจ้านั่นก็พอมีประโยชน์​ก่อนตาย เมื่อช่วยสร้างความปั่นป่วน​ วุ่นวาย​ขึ้นมาให้ข้า ช่วยทุ่นแรงในการกำจัดมดปลวก​ลงไปได้มากเลย"

ฉวนฟ่ง ตอบอย่างสะใจออกมา

"จริงสิ ลูกศิษย์​มันที่ยังคงมีชีวิต​อยู่ ป่านนี้คงกำลังอิ่มเอมอยู่ในบังลังค์​กษัตริย์​ คงถึงเวลาเขี่ยมันทิ้งเสียที"

ฉวนฟ่ง รับรู้​เรื่องนี้ หลังจาก​หลิวหรงโผล่มายังที่ซ่อนตัวของคนสำนักนอกรีตเอง ซึ่งคางหมิงก็ยังแอบติดต่อ​กับคนเหล่านี้อย่างลับๆ

ทำให้หลิวหรงรู้ที่ซ่อนตัวของสำนักนอกรีต​ด้วย

"หมายความว่า กษัตริย์​เสียชีวิต​แล้วสินะ"

อาวุโส​จิ้น ได้ยินเช่นนั้นก็ไม่คิดเลยว่า กษัตริย์​ที่ปกครองทวีปแล้วคอยควบคุม​สำนักไม่ให้เกิดขึ้น​มากจนเกินไปเสียชีวิต​ลงแล้ว

"ไม่เห็นต้องไปสนใจมันเลย เจ้าตัวอ่อนแอที่ไม่มีพลัง มีแต่อำนาจปกครอง​เพียงอย่างเดียว อยู่ไปก็รกโลกเปล่าๆ"

ฉวนฟ่ง ที่มองเหล่าคนไร้พลังต่างเป็นมดปลวก แต่กับมีอำนาจปกครอง​สำนักเสียได้

"เจ้าก็ใช้วิชานอกรีต​จนมีชีวิต​ยืนยาวมาได้สินะ"

ฉวนฟ่ง มองดูอีกฝ่ายที่ยังคงไม่ตาย แม้ว่าสำนักมังกรสุริยันจะโด่งดัง​ มีชื่อเสียง​มาก่อน แต่อาวุโส​จิ้นก็ชอบทำตัวลึกลับอย่างมาก ไม่ค่อยปรากฏ​ตัวให้ใครพบเห็นง่ายๆ

"ข้าชักอยากจะได้วิชาเจ้ามาครอบครอง​ด้วยแล้วสิ"

ฉวนฟ่ง มองเห็นโครงกระดูก​ที่่ขยับได้ และพูดจาเป็นของตัวเองจึงเกิดความสนใจมากทีเดียว