พันธนาการมังกร [ท้องได้] (ทดลองอ่าน)

龙束缚

Chapter 3

เช้าวันนี้ผมได้รับแจ้งมาจากรุ่นพี่เลียนหรงว่าตระกูลเสี่ยวนำของโบราณที่ผิดกฎหมายมาขายในตลาดมืดผมและรุ่นพี่จึงนำทีมมาที่โกดังของตระกูลเสี่ยว

       “หยุด!” เสียงนุ่มของรุ่นพี่เลียนหรงเอ่ยดังลั่นจึงทำให้ผู้คนที่อยู่ในโกดังหันมามองด้วยความ๻๷ใ๯ ต่างจากใครอีกคนที่ยืนหันหลังไม่ทุกข์ร้อน

       “คุณตำรวจบุกลุกแบบนี้ไม่ดีเลยนะ” เสียงแหบเ๽้าของใบหน้าไม่เป็๲มิตรเอ่ยขึ้นท่าทางของเขาดูไม่กังวลอะไร ส่วนคนที่ยืนหันหลังอยู่ ค่อยๆหันกลับมาช้าๆ ทำให้เห็นใบหน้าหล่อคมกับสายตาดุที่จ้องมองมาที่ผม

เสี่ยวเจียนหลิน!

ใบหน้าหล่อคมและสายตาดุไล่มองทุกคนด้วยความกดดันสายตาของเขาทำให้ผมรู้สึกคุ้นเคยแปลกๆ เหมือนเคยเจอกันมาก่อนแต่จำไม่ได้ว่าเคยเจอกันที่ไหน

       “ทางเราได้รับแจ้งมาว่าในโกดังของนายมีของโบราณผิดกฎหมาย” หนึ่งในเพื่อนร่วมงานเอ่ยขึ้น

       “ห๊ะ ใครเป็๞คนแจ้ง”ชายวัย30ร่างอ้วนเอ่ยถามด้วยอารมณ์หงุดหงิด

       “ใครเป็๲คนแจ้งไม่สำคัญที่สำคัญคือเราต้องขอตรวจสอบของในโกดัง” รุ่นพี่เลียนหรงเอ่ยพลันหันมาพยักหน้าให้พวกผมเข้าไปตรวจสอบดู

“จงเจิ้ง พาพวกเข้าไป”เสียงทุ้มเย็ยชาเอ่ยบอกคนข้างๆ เ๯้าของชื่อพยักหน้ารับเบาๆ พลางเดินนำหน้าพวกผมไปก่อน

ผมและเพื่อนร่วมงานต่างแยกย้ายกันไปดูของที่อยู่ในโกดังแต่เดินเท่าไหร่ก็ไม่พบของที่ผิดกฎหมาย จึงเดินกลับมาหารุ่นพี่เลียนหรง

       “ไม่เจอครับ” ผมเอ่ยบอกเบาๆ รุ่นพี่เลียนหรงจึงดูจะอารมณ์เสียนิดๆ

       “เป็๞ไง” เสียงแหบเอ่ยขึ้นพร้อมใบหน้าเย้ยหยันก่อนที่คนของพวกเขาจะหัวเราะออกมาเสียงดัง

       “ถ้าไม่เจออะไรงั้นขอเชิญคุณตำรวจกลับไปได้แล้ว พวกเราต้องรีบขนของไปส่งลูกค้า” คนชื่อจงเจิ้งเอ่ยไล่ด้วยรอยยิ้มหยัน รุ่นพี่เลียนหรงจึงยอมเดินออกไปมือเรียวกำกันแน่นจนสั่นไหว ผมยืนมองรุ่นพี่พลันถอนหายใจก่อนจะหันมามองเ๽้าของสายตาดุคู่นั้น ที่มองจ้องผมไม่ละสายตา

หลังจากพวกเราออกมาจากโกดังตระกูลเสี่ยวแล้วผมจึงขอแยกจากรุ่นพี่หน้าโกดัง แล้วมานั่งเฝ้าดูคนพวกนั้น

       “หึ” เสียงใสสบถในลำคอเพียงนิดพลางถอยกายหลบไปในมุมมืด

       หมับ! ระหว่างที่ผมกำลังหันกลับไปแผ่นหลังก็ไม่ชนเข้ากับอกแกร่งของใครบางคน ร่างกายไปเร็วกว่าความคิดผมปล่อยหมัดและเข่าใส่คนคนนั้นทันที แต่เขากลับไว้ใช้ได้ หลบหมัดผมได้โดยไม่ถูกตัว

ผมและเ๯้าของสายตาดุสู้กันอยู่พักใหญ่จนเป็๞ผมเองที่เป็๞ฝ่ายเสียท่า ถูกเสี่ยวเจียนหลินจับกดลงพื้น มือหน้าจับข้อมมือเรียวไพล่หลังทั้ง2ข้าง

       “อึก!” ผมกัดฟันข่มอารมณ์คุกรุ่นของตัวเองไว้ พยายามดิ้นรนให้หลุดออกจากการจับกุมแต่ดูเหมือนยิ่งผมดิ้นรนมากเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งออกแรงกดผมมากขึ้นเท่านั้น

       “นายเป็๞คนจีนแท้ๆ ทำไมถึงเอาของในชาติไปขายให้ประเทศอื่น!”เสียงใสสบถดังลั่น แต่คนที่จับผมกดไว้ไม่แสดงท่าทีอะไรออกมา

       ปึก! สันมือสับเข้าที่ต้นคอผมอย่างแรก ภาพสุดท้ายที่เห็นก่อนจะหมดสติคือสร้อยคอจี้หยินหยางในคอของเสี่ยวเจียนหลิน

       “อึก...” ผมนิ่วหน้าเจ็บเมื่อเริ่มรู้สึกตัว มือเรียวยกขึ้น๱ั๣๵ั๱หลังคอพลางนวดเบาๆสายตากลมโตกวาดมองไปรอบๆ

เอาฉันมาปล่อยไว้ในสวนหรอ

       “เจ็บชะมัด” เสียงใสเอ่ยพึมพำกับตัวเองเบาๆพลางลุกขึ้นเติมความสูง โดยไม่รู้เลยว่ามีเ๯้าของสายตาดุแอบมองอยู่