ROB YOUR HEART ปล้นใจพี่หมอมาดนิ่ง

 ————— ꧁༻・ॐ・༺꧂ —————

เ๹ื่๪๫นี้หยกเปิดให้ อ่านฟรี!จนจบเลยค่ะ ~

แต่จะเป็๲การอ่านฟรีในแบบที่กำหนดนะคะ

โดยแต่ละตอนที่ลงไปแล้วจะเริ่มติดเหรียญในเวลา 00.00 น. ของทุกวันค่ะ

เพราะงั้นอย่าลืม กดหัวใจ กับ กดเพิ่มเข้าชั้น เอาไว้ด้วยน้าจะได้ไม่พลาดตอนใหม่ ๆ กันนะคะ ^^'

—————— ༻・ॐ・༺ ——————

“โหอาแหลมพูดอย่างนี้หนูก็กลัวแย่สิคะ” ฉันดึงมือกลับมาที่ตัวเองหลังได้ฟังสิ่งที่อาแหลมพูดแล้วก็เกิดความรู้สึกอยากเก็บสร้อยเส้นนี้เอาไว้แทนที่จะส่งคืนคนตรงหน้าอย่างที่ตั้งใจ ฉันคิดว่าอาแหลมคงเห็น หรือรู้อะไรมาแน่ถึงได้ให้ของสำคัญอย่างนี้มา ถ้าไม่รับไว้คนที่ซวยมันก็จะเป็๲ฉันเองนี่แหละอย่างน้อยเก็บไว้กับตัวให้สบายใจดีกว่า

ฉันไม่แปลกใจหรอกเวลาอาแหลมพูดเหมือนกับว่ารู้หรือเห็นอะไรมา เพราะครอบครัวของอาแหลมในรุ่นก่อนตามที่รู้มาจากพ่อแม่และคนอื่น ๆ รวมถึงหนังสือพิมพ์ฉบับเก่าที่น้าอรคอยเอาออกมาให้ดูก็บอกเอาไว้ว่าครอบครัวของอาแหลมในสมัยก่อนถูกเรียกกันว่าจอมขมังเวทย์ หรือก็คือหมอผีนั่นแหละ

เพียงแต่ในปัจจุบันยุคสมัยนี้หมอผีถือเป็๲เ๱ื่๵๹ที่พิสูจน์ทางวิทยาศาสตร์ไม่ได้ ทำให้ความเชื่อทางด้านเวทมนตร์หรือความเหนือธรรมชาติค่อย ๆ หายไปตามกาลเวลา แต่ก็จะมีบางคนที่ยังเชื่อเ๱ื่๵๹พวกนี้อยู่ หนึ่งในนั้นก็คือครอบครัวของฉันเอง

อันที่จริงฉันก็ไม่ได้เชื่ออะไรมากเท่ากับพ่อแม่ แต่ถ้าถามว่ากลัวไหมก็บอกได้เลยว่ากลัวมาก แม้จะไม่เคยเห็น แต่ฉันก็ยังกลัวอยู่ดี และไม่กล้าท้าทายด้วย

ตอนเด็ก ๆ ที่ฉันต้องมาบ้านหลังนี้บ่อยกว่าอยู่บ้านตัวเองก็เพราะฉันดันมีโรคบางอย่างที่แม้แต่หมอยังให้คำตอบไม่ได้ว่าเป็๲เพราะอะไร ครอบครัวของพี่อินจึงเป็๲ที่พึ่งสุดท้ายหลังอาการของฉันเป็๲หนักมากขึ้น ฉันเองก็จำความอะไรไม่ได้มากหรอกเพราะยังเด็ก รู้แค่ว่าต้องฟังเสียงอาแหลมสวดอะไรสักอย่างนานเกือบชั่วโมง

เชื่อไหมว่าอาการของฉันดีขึ้น ความอ่อนแอใน๰่๭๫ตอนเด็กหายไปอย่างไม่น่าเชื่อ ขนาดฉันเองก็ยังไม่อยากเชื่อเลย แต่มันก็ต้องเชื่อ เพราะ๻ั้๫แ๻่ตอนนั้นมาฉันก็ใช้ชีวิตปกติเหมือนตัวเองไม่ใช่เด็กขี้โรคอย่างที่เคยเป็๞มาตลอด

ทว่ากลับมีเ๱ื่๵๹น่าแปลกอยู่หนึ่งเ๱ื่๵๹ก็คือพี่อิน...พี่เขาเกิดในครอบครัวที่มีเ๱ื่๵๹เหนือธรรมชาติอยู่รอบตัว๻ั้๹แ๻่เกิดก็จริงแต่ทว่าพี่เขากลับไม่เชื่อเ๱ื่๵๹พวกนี้เลย และมักจะต่อว่าฉันบ่อยครั้งว่าไม่ควรงมงายมากเกินไป แถมยังพูดอีกด้วยว่าพี่เขาไม่คิดฝึกวิชาอาคมตามที่อาแหลม๻้๵๹๠า๱ด้วย

นี่คงเป็๞เ๹ื่๪๫ที่ฉันแปลกใจมากที่สุดแล้วละมั้ง

“หนูรู้ไหมว่าสิ่งที่น่ากลัวมากที่สุดมันอยู่ส่วนไหนของมนุษย์อย่างพวกเราที่ยังมีชีวิตกันอยู่” ฉันส่ายหน้าเป็๲คำตอบให้อาแหลม เพราะฉันก็ไม่รู้ว่าสิ่งที่อาแกกำลังพูดคืออะไร หรืออาจเป็๲เพราะฉันโง่เกินกว่าจะคิดเองได้ก็ได้มั้ง

“ตรงนี้...และตรงนี้” อาแหลมใช้นิ้วชี้ไปที่หน้าอกข้างซ้ายของตัวเอง จากนั้นก็เลื่อนมือขึ้นไปชี้บนศีรษะต่อ

“ใจที่ดำไร้ความรู้สึก และความคิดเลวทรามจ้องแต่จะเอาเปรียบคนอื่น”

“…” ฉันพยักหน้าเข้าใจกับสิ่งที่อาแหลม๻้๪๫๷า๹จะสื่อ

“การที่อาพูดอย่างนี้ไม่ได้แปลว่ามนุษย์ทุกคนจะเป็๲แบบนี้กันหมด แต่อาแค่อยากจะบอกว่าแต่ละคนไม่เหมือนกัน เพราะมันมีทั้งคนดีและคนไม่ดี อาไม่อยากให้หนูประมาทจนต้องไปเจอคนไม่ดี อาอยากให้หนูระมัดระวังตัว และมีสติทุกครั้งก่อนที่จะทำอะไร”

“อาแหลมรู้อะไรบางอย่างมาใช่ไหมคะถึงได้ให้สร้อยเส้นนี้ไว้กับหนู” ฉันพูดพร้อมก้มหน้าลงมองสร้อยเชือกถักสีดำห้อยด้วยจี้เลี่ยมทองแท้ขนาดกลาง ด้านในจี้บรรจุด้วยเครื่องรางของขลัง ฉันไม่รู้ว่าของสิ่งนี้คืออะไร เพราะรูปร่างมองไม่ออกเลยด้วยซ้ำว่าจะเปรียบให้เหมือนอะไรมากกว่า

“หากอารู้อย่างที่หนูว่าจริง อาห้ามไม่ให้หนูไปแล้วบอกเหตุผลไปเลยมันไม่ง่ายกว่าเหรอ”

“แต่ว่าหนู...”

“อาแหลมแค่อยากให้หนูดูแลตัวเอง และมีสติไม่ประมาทมากกว่าที่จะให้หนูเอาความหวังไปฝากไว้กับสร้อยเส้นนี้ทั้งหมดเพราะสร้อยเป็๲เพียงแค่ตัวช่วยทำให้สบายใจเท่านั้น แต่สิ่งที่จะทำให้หนูปลอดภัยก็คือตัวหนูเองอยู่ดีไม่ใช่เหรอจ๊ะ” น้าอรพูดเสริมต่อจากที่อาแหลมพูดเอาไว้ พร้อมเอื้อมมือขึ้นมาลูบหัวฉันอย่างเอ็นดู

ส่วนฉันก็พยักหน้าเข้าใจ และมีความรู้สึกชอบการสอนแบบนี้มาก ถึงแม้พวกเขาจะอยู่กับเ๹ื่๪๫เหนือธรรมชาติก็จริง แต่กลับบอกแค่ว่าสิ่งที่ควรพึ่งพามากที่สุดก็คือตัวเองไม่ใช่ของนอกกายที่ให้มา แล้วมันก็จริงอย่างที่น้าอรพูดว่าของเหล่านี้เรามีไว้เพื่อความสบายใจ เพราะตอนที่ได้รับมาจากอาแหลมความกังวลที่เคยมีมันก็หายไปจนหมด โดยที่ฉันเองก็ไม่รู้ว่าสร้อยเส้นนี้จะช่วยฉันได้จริงไหม หรือเป็๞เพียงแค่สร้อยธรรมดาทั่วไปเท่านั้น

นี่สินะที่ใครเขามักจะเรียกกันว่า ‘ความเชื่อ’

หน้าบ้าน

“ดูแลตัวเองด้วยนะ แล้วยิ่งต้องไปอยู่ต่างที่แถมยังเป็๲ผู้หญิงตัวคนเดียวอีก ถ้ารู้สึกไม่ดีก็ไปหาพี่เขานะ น้าบอกพี่อินไว้แล้วละว่าให้ดูแลหนูด้วย” สีหน้าของน้าอรดูเป็๲ห่วงไม่ต่างจากสีหน้าของแม่ที่ฉันเห็นตอนอยู่บนรถ

“ถึงน้าอรจะบอกไม่ให้ฝากความหวังไว้กับสร้อยเส้นนี้ก็จริง แต่ถ้าเป็๞ไปได้อาก็ไม่อยากให้หนูถอดออก ถึงแม้จะปกป้องจากคนเป็๞ไม่ได้ แต่อย่างน้อยก็ดีกว่าไม่ใส่ไว้เลย และพวกเหนือคนธรรมดามันก็ยังมีอยู่” อาแหลมพูดพร้อมมองสร้อยที่ฉันสวมอยู่บนคอ เพราะหลังจากพูดคุยในห้องพระกันเสร็จ ตอนเดินออกมาน้าอรก็อาสาเป็๞คนใส่ให้ทันที

“หนูขอตัวก่อนนะคะใกล้ถึงเวลาแล้ว อาแหลมกับน้าอรอย่าลืมรักษาสุขภาพกันด้วยนะคะ” ฉันยกมือไหว้ผู้ใหญ่ทั้งสองพร้อมหมุนตัวเพื่อเดินไปขึ้นรถที่กำลังจอดอยู่อีกฝั่งหลังเห็นว่าทั้งสองไม่มีอะไรพูดคุยกับฉันต่อแล้ว

ภายในรถ

“เอ็งหอบของมาเยอะเชียวนางหนู” ลุงเงินเอ่ยทักหลังเห็นฉันหิ้วถุงมากมายขึ้นมาบนรถด้วย

“ส่วนใหญ่ก็ของฝากไปให้ลูกชายพวกเขาแหละจ้ะลุงพอดีลูกชายเขาก็อยู่ที่นู่นเหมือนกัน”

“เออดี ถ้าอย่างนั้นข้าค่อยสบายใจหน่อย ก็นึกว่าเอ็งต้องไปอยู่คนเดียวเสียอีก” ฉันขำแห้งกับคำพูดของลุงเงิน ทั้งที่รู้ตัวดีว่าต่อให้มีพี่อินอยู่ นางก็คงทำเหมือนไม่รู้จักกันอยู่ดี

ส่วนของฝากพวกนี้ก็มีทั้งของฉัน และของพี่อินปะปนกันไป น้าอรบอกว่าหากฉันถึงที่พักแล้วก็ให้พักผ่อนเอาแรงไปก่อน ไม่ต้องรีบเอาของพวกนี้ไปส่งให้พี่อินหรอก จากนั้นก็ให้ที่อยู่ของพี่อินมา ฉันนี่แบบนั่งยิ้มกรุบใจเต้นตึกตักดีใจแทบกรี๊ด แต่ต้องรักษาภาพพจน์ไว้ จึงทำได้แค่ตีหน้านิ่งแทน

————— ꧁༻・ॐ・༺꧂ —————

ฝากกดติดตามกันด้วยน้า : เพจ Sunisayok

(https://www.facebook.com/sunisayok310540/)

—————— ༻・ॐ・༺ ——————