Pioneer Era

"ขอตัดเข้าสู่รายการตอบคำถามคาใจกับภูติน้อยลิลลี่ผู้น่ารักค่ะ! ดอง! "

"ส่วนผู้ดำเนินรายการเสริม คือข้าน้อย [เพกมาไทต์] สตรีอันดับหนึ่งของชนเผ่ากระต่าย กับคุณหนูเมดหมาป่าน่านวย [สล็อต] เจ้าค่า~"

"สตรีอันดับหนึ่ง? "

"เรื่องหยุมหยิมอย่าไปสนใจมันเลยเจ้าค่ะ! "

"Zzzzz~"

"เออ… งั้นมาเข้าเรื่องกันเลยดอง สำหรับตัวฉันนะ มันไม่แปลกหลอกที่จะหลบไม่ทัน ว่าแต่ทำไมเพกมาไทต์กับสล็อตถึงถูกจับตัวมัดรวมเป็นข้าวต้มมัดพร้อมกับฉันได้ละดอง? "

"เรียกข้าน้อยว่า [เพก] ก็ได้เจ้าค่ะท่านลี่… ส่วนเรื่องที่โดนจับ คงต้องบอกว่าข้าน้อยประมาทไปเองเจ้าค่ะ! ก็แหม่~ ใครจะไปคิดละเจ้าค่ะ ว่าการโจมตีสองครั้งแรกที่ดูเชื่องช้านั้น มันคือการโจมตีหลอกนะเจ้าค่ะ! ผู้กล้าแมวนี่จะเจ้าเล่ห์เกินไปแล้วเจ้าค่ะ! "

"ไหนว่าเป็นนักฆ่าผู้เก่งกาจ พลาดท่าแบบนี้ได้ยังไงดอง! แบบนี้ต้องจับตีก้นเพี๊ยะ ๆ แล้ว! "

" ข้าน้อยสำนึกผิดแล้วเจ้าค่ะ! "

" แล้วสล็อต---"

" Zzzz"

"คงไม่จำเป็นต้องถามถึงเหตุผลที่ทำให้พลาดท่าโดนจับจากเธอหรอกเจ้าค่ะ"

“เห็นด้วยดอง ว่าแต่เพก เธอนะใช้ชุดเกราะที่ภาคภูมิใจนั้นจัดการอะไรไม่ได้เลยหรือดอง? "

"ทำได้ค่ะ แต่ถ้าระเบิดพลังออกมาในระยะนี้ ข้าน้อยเกรงว่าอาจได้เห็นท่านลี่โดนแยกส่วนเอาได้ อยากจะลองดูไหมเจ้าคะ? "

"... ไม่เป็นไร เกรงใจดอง"

"แต่เพราะแบบนั้น"

"ใช่แล้ว ด้วยเหตุนี้"

"" ใครก็ได้ ช่วยพวกเราด้วย!! ""

***หนุ่มซื่อบื้อ [โฮป]

ยังจะมีอารมณ์มาเล่นมุขกันอีกนะยัยพวกนี้!

แถมยัยหุ่นกระป๋องสล็อตนี่ยังจะมาหลับหน้าตายได้ลงคออีก!

ไอที่เห็นใช้มือง้างโซ่เหล็กตอนนี้ ได้ใส่แรงลงไปบ้างหรือเปล่าเนี่ยยั่ยนั่น?

แต่ว่า อืม… แบบนี้ดูท่าจะแย่แฮะ

ฝีมือของยัยแมวตัวนี้มันเก่งไม่ใช่เล่น

จะใช้กระบี่รังสียิงคลื่นรังสีโจมตีก็ไม่ได้ผลเสียด้วย

เพราะชุดกี่เพ้าของยัยนั่น มันทอมาจากแร่เฮเดสที่ว่ากันว่าป้องกันคลื่นรังสีได้ทุกชนิด

รู้แบบนี้หยิบเอาปืนติดมาสักกระบอกก็น่าจะดี

ถ้าปล่อยไปแบบนี้ ยัยติงต๊องคงจะ---

ในพริบตานั้น ผมก็เห็นภาพนิมิตอันน่าสยดสยองถูกวาดขึ้นมาในสมอง

ภาพเรือนร่างภูติน้อยหัวเขียวที่เปล่าเปลือย แล้วกรีดร้องว่า "อย่าน้า~" พร้อมกับบิดร่างไปมาอย่างเร่าร้อน

ภาพเรือนร่างของของน้องกระต่ายที่กุมหน้าอกแสนเย้ายวน พร้อมกับนั่งลงแนบพื้นอย่างเหนี่ยมอายด้วยใบหูกระต่ายที่ลู่ลงมา พร้อมกับพูดว่า "จะ… ใจร้ายเจ้าค่ะ"

และภาพของน้องหมาป่าที่กำลังนอนแอ้งแม้งในชุดเมดขาด ๆ พร้อมกับพ่นลมหายใจอย่างเหนื่อยหอบด้วยใบหน้าแดงระเรื่อ---

รู้สึกว่าภาพในจินตนาการมันออกจะแปลก ๆ อยู่แฮะ...

ผมสะบัดหัวเพื่อดึงสติกลับมาจากภาพแสนเย้ายวนของสามสาว

"... พรุน! "

"เข้าใจแล้วค่ะ! "

ผมกับไฮเจนต่างตั้งท่าเตรียมที่จะเข้าปะทะ โดยมีพรุนยืนอยู่ข้างหน้า

คงต้องยอมเจ็บตัวเพื่อช่วยพวกยัยลี่

ว่าแล้วกระบี่รังสีของผม กับกรงเล็บรังสีของไฮเจนที่สวมเอาไว้ตรงขาก็เริ่มแผ่ไอความร้อนออกมา

"ฮะ! "

พรุนตะเบงเสียงเพิ่มกำลังใจให้กับตัวเอง

แหวนเวทมนตร์ของเธอเริ่มสุกสว่าง พร้อมกับที่ดาบเล่มโตมีผลึกโปรงแสงห่อหุ้มเอาไว้

ผลึกน้ำแข็งที่งดงาม กำลังก่อตัวเป็นใบดาบธรรมชาติที่ยืดยาวจนทำให้ตัวดาบของเธอมีความยาวรวมมากกว่าสี่เมตร

*เคร๊ง! *

"เฮ้ย!? "

ยัยแมวรีบหันมาทางพวกเราอย่างตื่นตระหนก

เพราะมันถูกพวกยัยลี่ดึงความสนใจด้วยการพูดจายั่วยุเมื่อกี้ เลยทำมันเผลอละสายตาไปจากพวกเรา

พรุนใช้โอกาสนั้น แทงดาบน้ำแข็งใส่โซ่ของศัตรู

"ชิ! "

ผลึกน้ำแข็งที่เย็นจัด กำลังเริ่มแช่แข็งยึดสายโซ่เหล็กขาว จนทำให้อาวุธของทั้งสองคนเชื่อมติดกันเอาไว้

ผมกับไฮเจนต่างรีบใช้จังหวะนี้บุกเข้าโจมตียัยแมวพร้อมกัน

"หน่อย! เจ้าเล่ห์นักนะไอพวกอสูรกาย! "

“ไม่เท่ากับเธอหรอกนะ”

พรุนตะเบงเสียงกลับด้วยภาษาของชนเผ่าท้องถิ่น แล้วเริ่มออกแรงดึงกดยัยแมวเอาไว้

ยัยแมวเริ่มทำสีหน้าตื่นตระหนกออกมาให้เห็นบ้างแล้ว

ดูท่าจะสู้แรงของพรุนไม่ได้สินะ?

ร่างของเธอกำลังถูกพรุนดึงเข้าไปหาด้วยอาวุธที่เชื่อมติดกัน

อาวุธทั้งสองเล่มของมัน กำลังติดหนึบอยู่กับพรรคพวกของผม

หนึ่งคืออาวุธในแขนขวาที่จัดมัดพวกยัยลี่เอาไว้ กับอีกหนึ่งคืออาวุธในแขนซ้ายที่โดนแช่แข็งยึดติดกับดาบของพรุน

ถ้าคิดจะหลบการโจมตีประสานของพวกเรา คงมีแต่ต้องยอมปล่อยอาวุธในมือข้างใดข้างหนึ่งทิ้งไป---

"โฮป! ระวัง! "

"ฮืม? "

ผมหยุดเท้าตัวเองตามคำเตือนของไฮเจน

ในตอนนั้นเองที่มีธนูห้าดอกพุ่งออกมาจากเงามืดของป่า พุ่งผ่านอากาศมาปักลงมาปักลงตรงด้านหน้าของผม

อันตรายชิบหาย!

ถ้าไฮเจนไม่เตือน ผมคงโดนธนูปักหัวเข่าไปแล้ว

ฝีมือของไอพวกครึ่งคนครึ่งม้าที่ไล่ล่าพวกเราเมื่อกี้นี้อย่างงั้นหรือ?

"ฉันเห็นเงาจำนนวนมากกำลังวิ่งตรงมาทางนี้! คงเป็นกำลังเสริมจากศัตรูค่ะ! "

"สถานการณ์ยังจะเลวร้ายลงได้อีกหรือฟะ! "

"เดียวฉันจะไปรับมือพวกนั้นเอง ถ้าจัดการตรงนี้เสร็จ รีบส่งสัญญาณขึ้นฟ้าให้รู้ด้วย! "

"เดียว---"

ผมพยายามหยุดไฮเจนเอาไว้

ไปคนเดียวแบบนั้น มันเสี่ยงนะ!

แต่ทว่าเธอกลับบินออกไปโดยที่ไม่หันกลับมามองพวกผมอีก

ผมได้ยินเสียงธนูจำนวนมากยิงขึ้นท้องฟ้ามาจากผืนป่า เสียงคนกรีดร้อง และเสียงของไฮเจนที่กำลังงพูดยั่วยุดึงความสนใจจากศัตรู

ชิ! สถานการณ์เป็นแบบนี้แล้วมันรู้สึกหงุดหงิดชิบหายเลยเฟ้ย!

ส่วนยัยแมวตรงหน้า---

" โอ๊ย เจ็บ เจ็บ เจ็บ! "

" อดทนไว้ค่ะท่านลี่! ฉันจะพยายามรั้งให้ถึงที่สุดเองเจ้าค่ะ! "

" มะ--- มีด!? ยัยนั่นคิดที่จะเฉือดคอพวกเราทิ้งตรง ๆ แน่เลยดอง! "

มันยอมปล่อยแส้เหล็กข้างซ้ายที่ดึงรั้งกับพรุน แล้วใช้มือซ้ายที่ว่างเปล่านั้นถือมีดสีขาวเล่มเล็ก ก่อนจะวิ่งเข้าใส่พวกยัยลี่

ใครมันจะยอมกันฟะ!

"ปล่อยเพื่อนผมเดียวนี้! "

ผมวาดกระบี่สีเทากับดำโจมตีใส่ยัยแมว

*เคร๊ง*

โดยมีโซ่เหล็กที่พรุนยึดมาจากศัตรู คอยช่วยโจมตีสนับสนุนมาจากทางด้านหลัง

สะเก็ดไฟจากการปะทะระหว่างของมีคมทั้งสองได้เจิดจ้าขึ้นมาใจกลางยามราตรี

คมกระบี่สีเทาเลื่อนถูบนมีดสีขาวเล่มเล็ก พร้อมกับที่กระบี่เล่มสีดำถูกวาดโจมตีมาจากด้านข้าง

แต่กระนั้น ยัยนี่ก็ยังคงบิดตัวหลบ พร้อมกับบัดกระบี่ในมือขวา แล้วเหวี่ยงมีดเล่มนั้นโจมตีสวนกลับมาที่ลำคอของผม

เส้นแสงสีขาวอันคมกริบวิ่งตัดปลายผิวลำคอ

ความร้อนอันแสนเจ็บปวดวิ่งพล่านไปทั่วร่าง

โชคดีที่ชักกระบี่ดำในมือซ้ายกลับมารับเอาไว้ได้ทัน บาดแผลตรงลำคอจึงไม่ลึกอย่างที่คิด

เกือบตายไปแล้วไง...

ในตอนนั้นเองที่ผมได้ยินเสียงโลหะอันหนักอึ้งดังแหวกว่ายผ่านอากาศมาทางเหนือหัว

ผมรีบพุ่งเข้าประชิดยัยแมว แล้วหวดเพลงดาบออกไปสองบทเพลงเพื่อตรึงตำแหน่งของศัตรู ก่อนจะกระโดดถอยทิ้งระยะออกมา ในช่วงเวลาเดียวกับที่แส้เหล็กสีขาวของพรุนโถมทิ้งน้ำหนักลงมาจากฟากฟ้า

เกิดเสียงฟาดกระหน่ำลงบนแผ่นดินดังสนั่น พร้อมกับที่มีควันฝุ่นลอยคลุ้งขึ้นหนาทึบบดบังวิสัยทัศน์

"สำเร็จไหม!? "

"ยังค่ะ แต่อย่างน้อยพวกลี่ก็หนีรอดออกมาสำเร็จแล้วค่ะ"

ผมไม่กล้าที่จะเบนสายตาออกจากศัตรู เลยไม่สามารถยืนยันความปลอดภัยของพวกลี่ได้

"รอดแล้วดอง! "

"ท่านสล็อตเจ้าค่ะ เวลาแบบนี้ยังคิดจะหลับอีกหรือเจ้าค่ะ! "

แต่อย่างน้อยพวกเธอก็ปลอดภัยมากพอจะพูดโหวกเหวกโวยวายได้อยู่อะนะ

" งั้นฉันจะไม่เกรงใจแล้วค่ะ"

พรุนว่าเช่นนั้นแล้ววิ่งเข้าไปในม่านฝุ่น

ดาบใหญ่สีดำยาวสองเมตรในมือขวา กับแส้เหล็กสีขาวในมือซ้าย

แล้วพริบตานั้น ก็เกิดเสียงโลหะกระทบดังกังวาล พร้อมกับเกิดประกายไฟ เกิดขึ้นรัวต่อเนื่องประดุจพายุอยู่ภายในม่านฝุ่นตรงหน้า

แรงต่อสู้ของทั้งสอง ทำให้ม่านฝุ่นถูกพัดปลิวหายไปหมดสิ้น

ถึงร่างของพรุนจะมีบาดแผลไหลซึมออกมามากกว่า แต่เธอเองก็สามารถเรียกแผลออกมาจากยัยแมวได้แล้วเช่นกัน

" ชิ! "

ยัยแมวเดาะลิ้นอย่างไม่พอใจ แล้วทำท่าจะกระโดดหนีขึ้นต้นไม้อีกครั้ง

คิดว่าจะยอมให้เคลื่อนไหวไปมาระหว่างต้นไม้แบบตอนแรกอีกรอบอย่างงั้นหรือ?

ฝันไปเถอะ!

"ทุกคน! "

"รับทราบเจ้าค่ะ! "

"รู้แล้วดอง! "

"Zzz"

ผมรีบวิ่งออกตัวตรงไปทางลำต้นไม้ตรงหน้า

ถือกระบี่ทั้งสองในลักษณะไขว้มือ แล้วปล่อยให้ตัวดาบดึงพลังงานในร่างออกไป

พริบตานั้นเอง ที่รังสีความร้อนสูงแผ่พุ่งออกมาจากตัวดาบรังสีทั้งสองเล่ม พร้อมกับคำรามชื่อท่าดังกึกก้องเพื่อเรียกพลังใจ

"เพลงดาบพระจันทร์เสี้ยวสองภิภพ! "

เหวี่ยงดาบซ้ายกับขวาเข้าหากัน

หนึ่งคือตัวแทนปรโลก

หนึ่งคือตัวแทนแดนสวรรค์

ตวัดดาบเป็นครึ่งจันทร์เสี้ยวที่งดงาม

บีบด้ามดาบอย่างรุนแรงเพื่อให้ตัวอาวุธปลอดปล่อยยิงคลื่นรังสีรูปวงพระจันทร์เสี้ยว

วงพระจันทร์เสี้ยวสีน้ำเงินได้ถูกวาดขึ้นเหนือแผ่นดิน

วิ่งตัดอากาศ ฟาดฟันทุกสิ่งให้ขาดครึ่ง ด้วยคมความร้อนของคลื่นรังสีที่ทรงพลัง

"เล่นตัดต้นไม้ทิ้งเลยเรอะเจ้าพวกอสูร! "

เป้าหมายของผมกับพวกยัยลี่คือต้นไม้โดยรอบ

ไม่เพียงแค่พลังคลื่นรังสีจากกระบี่ของผม แต่การโจมตีนี้ยังมีลิลลี่กับยัยเพกเองช่วยกันโค่นต้นไม้ที่อยู่รายรอบตัวด้วยเช่นกัน

ส่วนยัยสล็อต…

"Zzz"

ยังคงนอนกินแรงชาวบ้านตามเดิม...

เอาเถอะ ช่างหัวยัยหุ่นกระป๋องไปก่อนแล้วกัน

ต้นไม้แดงที่มีน้ำเลี้ยงเป็นน้ำมันถูกตัดโค่นครึ่ง แล้วเริ่มลุกเป็นไฟท่วมพื้นที่โดยรอบ

แสงสว่างจากเปลวไฟเริ่มขับไล่ความมืดมิดที่ปกคลุมยามราตรี

"ยะ! "

"ว๊าก! "

ผมวิ่งเข้าประชิดวงในร่วมกับพรุนที่ทิ้งโซ่เหล็ก แล้วหันไปใช้ดาบใหญ่ด้วยมือทั้งสองข้าง

ผมวิ่งลอดดาบใหญ่ของพรุน แล้วเข้าโจมตีจากมุมอับด้วยกระบี่ทั้งสองเล่มในมือ

"หน่อย! "

ดาบใหญ่ของพรุนนั้นช้า แต่มีความหนักหน่วงที่อันตราย

ส่วนกระบี่ของผมนั้นเน้นความเร็วกับการพลิกแพลง ทำให้ยากที่จะรับมือ

พวกเราทั้งสองร่วมกันสู้ และลบข้อด้อยของกันและกันด้วยวิธีเช่นนี้

ศัตรูเริ่มแสดงใบหน้าบิดเบี้ยวออกมาให้เห็นเพราะความเจ็บปวด

ปลายกระบี่กับปลายดาบควายของพวกเราสองคน เริ่มถูกย้อมด้วยเลือดสีน้ำเงินของศัตรู

มีดเล่มเล็กของเธอไม่อาจรับมือการโจมตีของพวกเราทั้งคู่พร้อมกันได้

การโจมตีด้วยมีดของเธอนั้น ช่างต่างกับวรยุทธ์การใช้แส้เหล็กที่โหมกระหน่ำใส่พวกเราเมื่อกี้นี้ราวฟ้ากับเหว

แส้เหล็กที่สร้างความได้เปรียบในด้านระยะต่อสู้ กลับกลายเป็นสร้างความเสียเปรียบเมื่อถูกพวกเราเข้าประชิดตัว

เธอไม่มีระยะโจมตีที่มากพอจะเหวี่ยงสร้างแรงโจมตีด้วยอาวุธหลักของเธอได้

"โอ๊ย! "

เลือดจำนวนหนึ่งพุ่งทะลักออกมาจากฝ่าเท้าของผมกับของพรุน

ยัยนี่มันใช้จังหวะที่พวกเราสองคนหยุดพักหายใจเพราะความเหนื่อย แล้วกระโดดม้วนตัวกลับหลังพร้อมกับโรยตะปูเรือใบใส่พื้นตรงจุดที่พวกเรายืนอยู่

ของเล่นยัยนี่แม่งเยอะจริงวุ้ย…

"กรี๊ด!? "

แต่เธอเองก็โดนเล่นงานเช่นกัน

ยัยกระต่ายเพกมาไทต์กำลังใช้มีดพร้าสีขาวเล่มหนึ่ง แทงทะลุชุดกี่เพ้าตรงช่องท้องของยัยแมวจากทางด้านหลัง

เล็งโจมตีในตอนที่สมาธิของศัตรูกำลังเล็งเล่นงานพวกเราอย่างงั้นหรือ?

สมกับที่เป็นนักฆ่าจริง ๆ แฮะ

"ท่านลี่ค่ะ! "

"รับทราบ! เอานี่ไปกิน ห้วงเวลาสายฟ้า! "

ผม พรุน กับยัยเพก ต่างรีบกระโดดหนีออกมาโดยสัญชาตญาณ

สายฟ้าของยัยลี่เริ่มส่งเสียงคำรามลั่น แฉบปลายแสงทะลุผ่านอากาศ แล้วเข้าช็อตร่างของยัยแมวสามสีเต็ม ๆ

"กรี๊ดดดดดดดด! "

มันกรีดเสียงออกมาอย่างเจ็บปวด ก่อนจะค่อย ๆ เอนตัวล้มลงไปนอนเหนือผิวดิน

ร่างของเธอชักกระตุกเป็นจังหวะ พร้อมกับที่มีของเหลวใสไหลออกมาจากระหว่างขา

อืม… โดนช๊อตจนกระเพาะปัสสาวะบีบตัวอย่างรุนแรงไปแล้วสินะ?

"... รีบเรียกไฮเจนแล้วหนีกัน---"

"ทุกคน มันยังไม่จบเจ้าค่ะ! "

ผมรีบหันไปมองศัตรูตามคำเตือนของเพกมาไทต์

"ไม่คิดจะฆ่าอย่างงั้นหรือ... พวกแกดูถูกกันอยู่ใช่ไหมเจ้าพวกอสูรกาย? ..."

ยัยแมวลุกขึ้นมาด้วยสภาพที่อ่อนล้า

ขนไหม้เกรียม ชุดขาดวิ่น และมีเลือดสีน้ำเงินจำนวนมากไหวย้อยออกมาจากช่องท้อง

แต่กระนั้น เธอผู้นี้ก็ยังลุกขึ้นยืนเพื่อมาประจันหน้ากับพวกเรา…

“พอแค่นี้เถอะ พวกเราไม่ใช่ศัตรู ไม่ได้ต้องการเอาชีวิตเธอ ต่างฝ่ายต่างแยกย้าย---”

“หุบปาก! ”

ยัยนี่…

ดวงตาของยัยนี่มันเหมือนกับของผม…

เหมือนกับตัวผม… ตอนที่ผมรับรู้ว่าพ่อแม่ของตัวเองเสียชีวิตอย่างไรในป่าเมื่อวันนั้น...

"ฉัน… ไม่ต้องการความเมตตาจากพวกแก! "

ว่าแล้วยัยแมวก็หยิบยาประหลาดขึ้นมาเม็ดหนึ่ง

"ไม่ได้! จะใช้ยาของ [เทพเจ้า] ไม่ได้เด็ดขาดนะเจ้าค่ะ! "

" หุบปากไปเลยเจ้าคนทรยศ! "

เธอไม่สนคำเตือนของเพกมาไทต์ ก่อนจะเอายาเม็ดนั้นเข้าปาก

ทันใดนั้นเองที่เธอเริ่มส่งเสียงคำรามลั่นอย่างเจ็บปวด

จิตอาฆาตอันน่ากลัวแผ่ขยายออกจนทำให้ผมรู้สึกถึงความเกลียดชังที่น่ากลัว

เศร้า เสียใจ และโกรธแค้นที่ไร้ก้นบึ้ง

เป็นความรู้สึกที่ดำมืดจนแทบอยากวิ่งหนีไปจากตรงนี้

"โอ๊ววววววว! "

ลูกตาดำฉับพลันจางหายไร้แสง แล้วถูกแทนที่ด้วยสีน้ำเงินเข้ม

เส้นเลือดปูดโปนไปทั่วร่างกาย กล้ามเนื้อขยับขยายจนชุดถูกฉีกขาด

หางแมวที่เคยมีหนึ่ง ฉับพลันงอกออกมาเป็นสองเส้น

คมเขี้ยวขยับขยายใหญ่โตน่ากลัว และเต็มไปด้วยเมือกเหลวที่ไหลย้อยลงมาจากผิวหนัง

รูปร่างของสตรีที่งดงามไม่มีอยู่อีกต่อไป

สิ่งที่อยู่ตรงหน้า ได้กลายเป็นสัตว์ประหลาดที่น่ากลัวไปแล้ว

ยาที่ใช้เพิ่มพละกำลังเหมือนอย่างที่พวกเผ่ายักษ์ชอบใช้กันนะหรือ?

ไม่สิ… อันนี้ดูรุนแรงยิ่งกว่า

มันไม่ใช่แค่เพิ่มกละกำลัง แต่ดูเหมือนกับว่าได้ไปทำอะไรสักอย่างกับร่างกาย จนเจ้าตัวกลายพันธ์ุไปเป็นอีกสิ่งหนึ่งแทน...

*กรรรร! *

เสียงคำรามของเธอกลายเป็นเสียงของสัตว์ป่า

จะบอกว่ายอมทิ้งชีวิต เพื่อจะแก้แค้นเผ่าอสูรกายอย่างพวกเราให้ได้อย่างงั้นเชียวหรือ?

ยอมทิ้งชีวิต เพื่อที่จะแก้แค้นสังหารกับคนที่พึ่งพบหน้ากันในวันนี้?

ต้องไปเจออะไรมากัน… ถึงได้เคียดแค้นเผ่าของพวกเราได้ถึงขนาดนี้?

ไม่ใช่ว่าเธอคือคนที่น่าสงสารที่สุดในที่แห่งนี้หรือเปล่า?

"ทุกคน มันจะโจมตีเข้ามาแล้วค่ะ! "

ยัยเพกมาไทต์ส่งเสียงเตือนทุกคนอีกครั้ง

ผมสลัดความคิดใจอ่อนที่มีต่อศัตรูทิ้งไป

สภาพแบบนั้นคงไม่เหลือเหตุและผลอีกต่อไปแล้ว