ฮูหยินอัจฉริยะของราชายมโลก

“ตกใจอะไรกัน สงบสติอารมณ์หน่อย” ไป๋หลี่จงหัวโพล่งบอกอย่างเย็นชา ยามนี้มู่อวิ๋นฮวาเกลียดความเย็นชาของเขาเหลือเกิน

พี่ใหญ่ ท่านอา พ่อเจ้าประคุณ ช่วยกระตือรือร้นขึ้นมาอีกนิดได้ไหม! กระตือรือร้นขึ้นมาอีกหน่อย!

ผู้เข้าแข่งขันหมายเลขหนึ่งร้อยสามสิบเอ็ดที่นั่งตรงข้ามลงมือเขียนแล้ว ซึ่งเป็นการพิสูจน์ว่าอีกฝ่ายทำโจทย์ข้อนี้ได้ หากนางตอบไม่ได้ถึงคราวจบเห่แน่!

เช่นนี้แล้วมู่อวิ๋นฮวาจะไม่รีบร้อนได้อย่างไร

ทว่านางไม่รู้คำตอบของโจทย์ข้อนี้ คนที่รู้ก็ดันนึกคำตอบไม่ออก นางกลอกตาไปมา นอกจากนี้จะทำอะไรได้อีก!

“ไป๋หลี่จงหัว ท่านบอกความจริงกับข้าเถิด ท่านจงใจเล่นงานข้าใช่หรือไม่” โจทย์ก่อนหน้านี้บอกคำตอบเสียดิบดีให้นางตายใจ พอถึงช่วงสุดท้ายกลับสร้างเรื่องเช่นนี้

นี่มันเกินไปแล้ว! ละครฉากใหญ่แห่งปีจริง ๆ!

“เงียบ” ไป๋หลี่จงหัวรีบนึกทบทวนในหัว ถึงอย่างไรมันก็ล้วนเป็นสิ่งที่ได้เรียนรู้เมื่อช่วงวัยรุ่น เขาอายุสามสิบแล้ว เลยวัยนั้นมานาน เมื่อโดนมู่อวิ๋นฮวาพูดแทรกทำให้เขานึกอะไรแทบไม่ออก

มู่อวิ๋นฮวามองผู้เข้าแข่งขันหมายเลขหนึ่งร้อยสามสิบเอ็ดส่งคำตอบแล้วก็ถอนหายใจ จากนั้นอีกฝ่ายก็ยิ้มเยาะนาง ทว่าท่าทางของมู่อวิ๋นฮวาดูไม่สะทกสะท้าน มิหนำซ้ำยังกลอกตาใส่เขา การพ่ายแพ้ใช่ว่าต้องเสียขวัญกำลังใจเสียหน่อย...

“เหอะ ดิ้นรนไปเถอะ” ผู้เข้าแข่งขันหมายเลขหนึ่งร้อยสามสิบเอ็ดพึมพำเบา ๆ ในสายตาเขา ครั้งนี้มู่อวิ๋นฮวาคงตอบไม่ได้!

เนื่องจากโจทย์ข้อนี้นำมาจากตำราบทกวีที่ถูกเก็บรักษาไว้ที่ตระกูลของเขา มีน้อยคนนักที่เคยได้อ่าน อย่างน้อยมู่อวิ๋นฮวาก็คงไม่เคยเห็นมันแน่นอน

รอยยิ้มแห่งชัยชนะปรากฏบนใบหน้าของเขา เพียงรอให้เวลาหมดลง แล้วประกาศคำตอบเท่านั้น!

มู่อวิ๋นฮวายังไม่แตะพู่กันจนถึงบัดนี้ ผู้คนจึงเข้าใจ

“เกรงว่าจะยากเกินไป”

“ใช่แล้ว ยิ่งทีก็ยิ่งยาก ไม่ได้เลย ข้าตอบไม่ได้เลยแม้แต่ข้อเดียว”

“ดูเหมือนว่ามู่อวิ๋นฮวาจะแพ้แล้ว”

“มาแพ้เอาตอนนี้ ช่าง... แต่สำหรับนางถือว่าคุ้มค่า มาถึงจุดนี้ได้ก็นับว่าเก่งมากแล้ว!”

ผู้คนที่รับชมอยู่ด้านล่างต่างพูดคุยกันอย่างออกรส ส่วนใหญ่ไม่คาดหวังกับมู่อวิ๋นฮวาอีก มีเพียงเยี่ยชิงที่มองค้อนคนเหล่านี้ นางสูดหายใจอย่างไม่สบอารมณ์ “อย่าด่วนสรุปเกินไป เดี๋ยวโดนตบหน้าอีกหรอก พวกเจ้าลืมไปแล้วหรือว่าก่อนหน้านี้นางล้วนแต่ลงมือเขียนในนาทีสุดท้าย การแข่งขันมาถึงตอนนี้ เกิดเหตุเช่นนั้นขึ้นกี่ครั้งแล้ว หืม”

“ข้าถามเจ้ากลับว่าเจ็บหน้าบ้างหรือไม่”

ถูกคำพูดของเยี่ยชิงทำให้สำลักเช่นนี้ ฝูงชนรอบข้างจึงทยอยสงบปากสงบคำ มู่อวิ๋นฮวาเป็นเช่นนี้จริง ๆ ไม่สามารถคาดเดาได้เลยว่านางจะทำอะไรต่อไป

พวกเขาโดนตบหน้ามากี่ครั้งแล้วไม่ต้องพูดถึง...

จึงเป็นไปได้ที่นางจะสามารถพลิกสถานการณ์!

มู่อวิ๋นฮวาผู้แบกความคาดหวังของผู้คนว่าจะพลิกสถานการณ์ได้ มาบัดนี้แทบจะหมดหวัง หลังรอคอยอยู่นาน ไป๋หลี่จงหัวก็ยังไม่พูดอะไรสักคำ

หากไม่ใช่เพราะหน้ากากปีศาจร้ายที่ลอยอยู่ด้านหลัง นางคงสงสัยว่าเขาหายไปแล้ว

อัครเสนาบดีจางเริ่มจัดระเบียบเสื้อคลุมราชสำนักของตน ท่าทางเหมือนกับตัดสินแล้วว่าจะมีคนหนึ่งตกรอบในโจทย์ข้อนี้ จากนั้นการแข่งขันก็จะยุติ เขาสามารถเตรียมตัวกลับได้เสียที

ในใจของมู่อวิ๋นฮวานั้นท้อแท้ยิ่งนัก

“เอาละ มาถึงขนาดนี้แล้ว คิดไม่ออกก็อย่าฝืนเลย เอาแบบนี้ก็ได้ เรื่องนี้ข้าจะไม่ถือสาหาความกับท่าน วางใจได้” มู่อวิ๋นฮวาหมดคำจะพูด โชคไม่เคยเข้าข้างนางอยู่แล้ว

สามารถช่วยคนอื่นเปลี่ยนโชคชะตาฝืนลิขิตสวรรค์ แต่ไม่สามารถเปลี่ยนโชคชะตาตนเอง

สามารถสอดแนมชีวิตคนอื่น แต่ไม่สามารถสอดแนมชีวิตตัวเอง

วิถีสวรรค์เอ๋ย ไหนเลยจะสามารถก้าวข้ามได้โดยง่าย...

อย่างไรก็ตาม ในขณะที่มู่อวิ๋นฮวาจะส่งกระดาษเปล่า ไป๋หลี่จงหัวก็เอ่ยเสียงทุ้มที่เปี่ยมด้วยแรงกดดัน “ในฐานะชายาหมิงอ๋องของเปิ่นหวาง เจ้าจงจำไว้ให้ดี จนกว่าจะถึงวินาทีสุดท้าย อย่าได้ยอมแพ้!”

มือของมู่อวิ๋นฮวาชะงัก คำพูดนี้... คงไม่ใช่แบบที่นางคิดหรอกนะ

“ท่าน...” นางพูดคำว่า ‘นึกออกแล้ว’ ไม่ทันจบ ไป๋หลี่จงหัวก็ท่องบทกวีสั้น ๆ วรรคหนึ่งออกมา มันไม่เหมือนกับบทกวีอื่น ๆ ไม่มีหัวไม่มีหาง เห็นได้ชัดว่าเลือกเฉพาะส่วนกลางที่เป็นคำตอบมาบอกนาง

ก่อนหน้านี้ คำตอบที่ไป๋หลี่จงหัวให้นางล้วนครบถ้วนสมบูรณ์ แต่บทนี้กลับเป็นเช่นนี้...

“มัวรออะไรอยู่ เขียนสิ!” เป็นครั้งแรกที่เขาตะคอกชนิดที่ผิดไปจากน้ำเสียงเรียบเฉยตามปกติอย่างสิ้นเชิง เขากลับขึ้นเสียงใส่หน้ามู่อวิ๋นฮวา 

สิ่งนี้เรียกสติของหญิงสาว นางหยิบพู่กันขึ้นมา ระหว่างนั้นลูกศิษย์จากราชวิทยาลัยก็เดินมาเก็บกระดาษคำตอบ

มู่อวิ๋นฮวารีบฟุบตัวลงกับโต๊ะ ปิดกระดาษคำตอบเอาไว้แน่น ไม่อนุญาตให้อีกฝ่ายดึงออก

ไป๋หลี่จงหัวท่องคำหนึ่ง นางก็เขียนคำหนึ่งอย่างรวดเร็ว ทั้งสองทำงานร่วมกันอย่างสอดประสาน ทว่านี่ไม่ใช่เวลาจะมาชื่นชมความสามัคคีนี้

“หมดเวลาแล้ว มู่อวิ๋นฮวา!” ลูกศิษย์จากราชวิทยาลัยเป็นบุรุษ เมื่อมู่อวิ๋นฮวาค้อมตัวลงทับกระดาษคำตอบ ไหนเลยเขาจะกล้าแตะต้องนางต่อหน้าธารกำนัล

นับประสาอะไรกับการที่จะดึงตัวนางออกมา!

“มู่อวิ๋นฮวา หมดเวลาแล้ว!” อาลักษณ์กรมธรรมการเหลือบมองนาฬิกาทรายจิ๋วที่อยู่ข้างตัว ทรายเม็ดสุดท้ายไหลลงมาจังหวะเดียวกับคำพูดสุดท้ายของเขาพอดี

มู่อวิ๋นฮวาแสร้งทำเป็นไม่ได้ยินเสียงภายนอก เหลืออีกหนึ่งคำที่ยังเขียนไม่เสร็จ

“หมายเลขหนึ่ง!” ลูกศิษย์จากราชวิทยาลัยที่ยืนอยู่ด้านหลังนางขมวดคิ้วขุ่นเคือง แต่คู่แข่งหมายเลขหนึ่งร้อยสามสิบเอ็ดที่นั่งพักผ่อนอย่างสบายและมั่นใจในชัยชนะกลับพูดอย่างใจกว้าง “สตรีสามารถมาถึงจุดนี้ได้ไม่ใช่เรื่องง่าย ข้าจะให้เจ้าตอบโจทย์ข้อนี้ให้เสร็จแล้วกัน”

ไม่ว่าอย่างไร ท้ายที่สุดแล้วผู้ชนะย่อมเป็นเขา

ปล่อยให้นางเขียนจนเสร็จหรือไม่เสร็จ ก็ไม่แตกต่างกันไม่ใช่หรือ

เขาเอ่ยไม่ทันจบ มู่อวิ๋นฮวาก็เขียนคำตอบเสร็จพอดี นางส่งกระดาษคำตอบให้ลูกศิษย์จากราชวิทยาลัยที่ยืนอยู่ด้านหลังและจ้องนางด้วยสีหน้าบูดบึ้ง

ลูกศิษย์คนนั้นรับกระดาษคำตอบไปมา เขาเหลือบมองอาลักษณ์กรมธรรมการแวบหนึ่ง เมื่อเห็นชายสูงวัยพยักหน้าเขาก็ถือกระดาษคำตอบกลับไปยืนด้านหลังมู่อวิ๋นฮวา

มาถึงจุดนี้มู่อวิ๋นฮวาจึงโล่งใจได้เสียที ดูเหมือนว่านี่ถือเป็นการยอมรับให้นางเข้าร่วมการแข่งขันต่อไปได้!

นางกวาดสายตาไปทางอาลักษณ์กรมธรรมการ หากเขาส่ายหัวนางก็จะหมดสิทธิ์เข้าร่วมการแข่งขัน เพราะนางใช้เวลานานกว่าที่กำหนดจริง ๆ ทว่าเขายังคงไว้หน้านาง ทำให้ผ่านเข้ารอบต่อไปได้ ความเมตตาครั้งนี้ มู่อวิ๋นฮวาขอรับไว้!

คนอย่างนางแยกแยะบุญคุณและความแค้นเอาไว้ชัดเจน นางจะหาโอกาสตอบแทนอาลักษณ์กรมธรรมการในสักวันหนึ่ง

“เอาละ ตอนนี้ก็ถึงเวลาเฉลยคำตอบ!”