บรรยากาศภายในร้านอาหารกึ่งบาร์อบอวลไปด้วยแสงไฟสลัวๆที่ทอดลงบนโต๊ะไม้ เสียงเพลงคลอเบาๆ ไม่ดังจนเกินไปทำให้บทสนทนาสามารถดำเนินไปได้อย่างสบายๆ
ผู้คนส่วนใหญ่จับกลุ่มพูดคุยกันอย่างออกรสบ้างก็หัวเราะเสียงดังเป็ครั้งคราวสร้างความรู้สึกผ่อนคลายแต่ก็ยังคงมีความเป็ส่วนตัวอยู่
อาร์ทเท้าคางมองแก้วเบียร์ที่มีของเหลวสีเหลืองทองเพียงเล็กน้อยในมืออย่างใช้ความคิดก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองต้นด้วยแววตาที่เหมือนจะจับผิดเล็กๆ
“ในเมื่อมึงรู้ว่ากูถ่ายคลิป...อย่างว่าหาเงินแสดงว่ามึงกับพลอยก็...เคยแอบดูของกูบ้างแล้วใช่มั้ย?”
อาร์ทถามพลางยกยิ้มมุมปากอย่างทะเล้น
ทันทีที่ได้ยินคำถามนั้นต้นก็รีบส่ายหน้าเป็พัลวัน พร้อมกับยกมือสองข้างขึ้นมาปฏิเสธ
“ป่าวๆพลอยไม่รู้เื่นี้ กูรู้แค่คนเดียว”
ต้นพูดเสียงตะกุกตะกักพลางนึกถึงวันที่เขาเผลอไปเปิดดูคลิปเ่าั้ในมือถือเมื่อนานมาแล้ว ทันใดนั้นหน้าของเขาก็แดงก่ำขึ้นมาเล็กน้อยเมื่อนึกถึงร่างกำยำของอาร์ทที่พลิ้วไหวอยู่บนเรือนร่างของหญิงสาวพวกนั้น
อาร์ทยิ้มกว้างขึ้นนิดๆกับท่าทางลุกลี้ลุกลนของต้นก่อนจะถามต่อด้วยน้ำเสียงที่แฝงไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น
“แล้ว...กูจะได้อะไรตอบแทนวะที่ต้องมาเล่นตามแผนบ้าๆ ของมึง?”
ต้นมองหน้าอาร์ทอย่างตรงไปตรงมาแววตามุ่งมั่นและจริงจัง
“มึงก็ได้...เมียกูไงจะเอาอะไรอีก?”
เขาพูดเสียงหนักแน่นแต่ก็ยังคงความเป็กันเอง
“ตกลงมั้ย? อย่าชักช้าลีลากูบอกไว้ก่อนเลยนะเว้ย ว่าไม่ถ่ายคลิป ไม่ถ่ายอะไรทั้งนั้นเื่นี้ต้องเป็ความลับสุดยอดระหว่างเราสามคน”
อาร์ททวนคำพูดของต้นในใจครู่หนึ่งก่อนที่จะหัวเราะออกมาเบาๆ อย่างยอมแพ้แล้วพยักหน้า
“เออๆแล้วแต่มึงเลยเพื่อน มึงแม่งมันจริงๆ ว่ะ”
...
สามก่อนที่จะถึงวันครบรอบแต่งงานห้าปี
ต้นรู้สึกกระวนกระวายใจอย่างบอกไม่ถูกเขาเดินวนไปวนมาอยู่ในห้องนั่งเล่น มองของขวัญเล็กๆ น้อยๆ ที่เตรียมเอาไว้ให้พลอยแต่ในใจกลับคิดถึง “ของขวัญ”ชิ้นใหญ่ที่เขาตั้งใจจะมอบให้กับภรรยาคนสวยในปีนี้เป็พิเศษ
ต้นหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเลื่อนดูแชตกับอาร์ทที่คุยกันเมื่อคืนก่อน รอยยิ้มบางๆผุดขึ้นมาบนใบหน้าเมื่อนึกถึงบทสนทนาสุดพิลึกพิลั่นนั้น
ต้นไม่เคยคิดมาก่อนในชีวิตว่าจะกล้าทำอะไรแบบนี้แต่ความปรารถนาที่จะเห็นพลอยมีความสุขมันมีมากกว่าความลังเลใดๆ ในใจเขา
ร่างสูงทิ้งตัวนั่งลงบนโซฟาเหม่อมองไปยังกรอบรูปแต่งงานที่วางอยู่บนชั้นวาง เขาและพลอยในชุดเ้าบ่าวเ้าสาวยิ้มให้กันอย่างมีความสุขในวันนั้น
ใครจะไปคิดว่าห้าปีต่อมาเขาจะวางแผนเซอร์ไพรส์ภรรยาด้วยการให้เพื่อนเก่าสมัยมหา'ลัยมา “เติมเต็ม”ความสุขให้กับเธอ
ความคิดแบบนี้ถ้าหากเป็เมื่อก่อนคงเป็เื่ที่เขาไม่มีวันยอมรับได้แต่ในยุคสมัยที่อะไรๆ มันก็เปิดกว้างขึ้นเยอะการพูดคุยเื่ความสัมพันธ์ในรูปแบบต่างๆ มันก็ไม่ใช่เื่แปลกอะไรอีกแล้ว
อย่างน้อยคนที่เขาเลือกก็เป็เพื่อนเก่าที่รู้จักกันมาตั้งนานแถมหลังจากที่เขาแอบเข้าไปดูคลิปวิดีโอของอาร์ทเป็รอบที่สอง เขาก็ต้องยอมรับว่าอาร์ทดูเป็มืออาชีพมากๆและน่าจะรู้ว่าจะทำอย่างไรให้ผู้หญิงมีความสุขได้
เมื่อวันครบรอบแต่งงานใกล้เข้ามาทุกทีหัวใจของต้นก็เต้นระรัวด้วยความตื่นเต้นอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน
ภาพจินตนาการใบหน้าของพลอยในคืนนั้นฉายชัดอยู่ในความคิด
เขากำลังจินตนาการถึงสีหน้าตกตะลึงจนพูดไม่ออกของเธอหรือบางทีเธออาจจะโกรธเกรี้ยวถึงขั้นมองเขาด้วยสายตาที่พร้อมจะลงโทษก็เป็ได้
แต่ลึกลงไปในส่วนที่เขาแอบหวัง...เธอจะมีความสุขกับของขวัญชิ้นพิเศษนี้อย่างที่เขาตั้งใจไว้หรือไม่นะ?
ความคิดเหล่านี้วนเวียนอยู่ในสมองของเขาไม่หยุดหย่อนราวกับพายุที่โหมกระหน่ำ จนกระทั่งในที่สุดวันครบรอบแต่งงานปีที่ห้าของพวกเขาก็กำลังจะมาถึง...
วันที่ทุกอย่างอาจเปลี่ยนแปลงไปตลอดกาล
…
เช้าวันรุ่งขึ้นของวันหยุดสุดสัปดาห์ตลอดทั้งวัน ต้นพยายามทำตัวให้เป็ปกติมากที่สุด
เขาได้พาพลอยไปกินอาหารเที่ยงที่ร้านโปรดของเธอบรรยากาศในร้านอบอวลไปด้วยความสุขและเสียงหัวเราะ
พวกเขาพูดคุยถึงเื่ต่างๆที่เกิดขึ้นในชีวิตประจำวัน เหมือนกับทุกวัน ไม่มีใครสังเกตได้เลยว่าภายในใจของต้นนั้นมันกำลังเต้นระรัวด้วยความตื่นเต้นและประหม่าแค่ไหน
“ที่รัก...อยากไปเที่ยวที่ไหนต่ออีกมั้ย?”
ต้นเอ่ยถามพลางใช้นิ้วเกลี่ยผมพลอยเบาๆขณะที่พวกเขานั่งกินข้าวกันในร้านอาหารบรรยากาศดีๆ
พลอยเงยหน้าขึ้นมายิ้มหวานให้เขา
“ไม่ดีกว่า… เค้าอยากนอนอยู่กับเตงที่บ้านแค่นี้ก็พอใจแล้ว”
เธอเอื้อมมือมาจับมือต้นที่วางอยู่บนโต๊ะแล้วบีบเบาๆ พร้อมกับยกยิ้มอย่างมีเลศนัย
“เค้าอิ่มแล้ว… เรารีบกลับบ้านกันดีกว่า…”
“ฮั่นแน่! กำลังคิดมิดีมิร้ายกับเค้าอยู่ล่ะสิเค้ารู้ทันนะ”
ต้นตอบกลับด้วยรอยยิ้มละมุนเขามองลึกลงไปในดวงตาคู่สวยของเธออย่างรักใคร่
“รู้ไหมว่าวันนี้เป็วันอะไร?”
เขาแกล้งถามพลางเลิกคิ้ว
พลอยหัวเราะคิกคัก
“รู้สิก็วันครบรอบแต่งงานของเราไง จำไม่ได้สิแปลก”
“เปล่าสักหน่อย แค่อยากจะถามให้มั่นใจเฉยๆ”
ว่าแล้วต้นก็หยิบกล่องของขวัญเล็กๆที่ซ่อนไว้ข้างตัว แล้วยื่นให้กับพลอยตรงหน้า
พลอยรับมาด้วยความตื่นเต้นดวงตาเป็ประกาย เธอรีบแกะห่อกระดาษออกช้าๆ ข้างในเป็สร้อยคอเงินเส้นเล็กๆ มีจี้รูปพระจันทร์เสี้ยวที่มีตัวอักษรย่อของคนทั้งคู่สลักอยู่ด้านหลัง
“สวยจังเลยเตง ขอบคุณนะ”
พลอยยิ้มกว้างจนเห็นลักยิ้มแล้วรีบสวมสร้อยคอทันที ต้นที่เห็นดังนั้นก็รีบอาสาสวมให้เธออย่างไม่รอช้า พลางกระซิบถามข้างหูอย่างมีความสุขที่เห็นสีหน้าแบบนั้นของเธอ
“ชอบมั้ย?”
ต้นถามด้วยใจที่เต้นระทึก
“ชอบมากๆ เลย”
พลอยตอบพลางเบี่ยงตัวแล้วจูบแก้มเขาเบาๆอย่างขอบคุณ
…
เย็นวันนั้นเมื่อทั้งคู่กลับถึงบ้านพลอยรีบทรุดตัวลงบนโซฟาอย่างอ่อนแรง ราวกับแบกโลกทั้งใบไว้บนบ่า
ต้นนั่งลงข้างๆแล้วโอบกอดเธอไว้หลวมๆ อย่างทะนุถนอมพวกเขาเปิดซีรีส์เื่โปรดที่ดูค้างไว้ด้วยกัน
พลอยซบศีรษะลงบนไหล่ของต้นอย่างสบายใจปล่อยวางความเหนื่อยล้าจากทั้งวัน ต้นใช้มือลูบผมยาวสลวยของเธออย่างแ่เบาความรู้สึกอบอุ่นและคุ้นเคยไหลวนอยู่ในหัวใจของเขา
มันเป็ความรู้สึกที่เขายึดเหนี่ยวไว้เสมอในชีวิตคู่แสงสลัวจากโทรทัศน์สาดกระทบใบหน้าสวยหวานของภรรยา ต้นมองเธออย่างลึกซึ้งพลันภาพในอดีตก็แวบเข้ามาในความคิด...
ภาพที่พลอยเคยแอบมองอาร์ทด้วยดวงตาเป็ประกายเต็มไปด้วยความชื่นชม ราวกับเด็กสาวที่เฝ้ามองดวงดาวบนท้องฟ้าไกล
“เื่นี้ดูตั้งกี่รอบแล้วก็ยังไม่เบื่อเลยเนอะ”
พลอยพูดเสียงอ้อมแอ้มในลำคอ
“นั่นสิ สงสัยเป็เพราะมีคนข้างๆ ให้นอนซบมั้ง”
ต้นแซวพลางลูบผมเธอเล่นๆ
พลอยหัวเราะคิกคัก
“วันนี้เตงปากหวานแปลกๆนะจะขออะไรเค้าอีกล่ะ”
เธอเงยหน้าขึ้นมามองต้นดวงตาคู่สวยหรี่ลงเล็กน้อยราวกับ้าจับผิด
“จะมีอะไรล่ะ? เค้าแค่อยากจะบอกว่า ขอบคุณนะสำหรับทุกอย่างเลยห้าปีที่ผ่านมาเป็่เวลาที่มีความสุขที่สุดในชีวิตเค้าเลย”
ต้นพูดพลางลูบไล้เส้นผมของเธออย่างเอ็นดูพร้อมกับก้มลงจูบหน้าผากเธอเบาๆ อย่างทะนุถนอมในใจของเขามันทั้งตื้นตันและรู้สึกผิดนิดๆกับแผนการเซอร์ไพรส์สุดประหลาดที่ซ่อนไว้
‘เธอจะรู้สึกยังไงกันนะ เมื่อรู้ว่าของขวัญครบรอบแต่งงานที่แท้จริง คือการได้เจอกับคนที่เธอเคยชอบมากๆ’
ต้นคิดในใจอย่างหวั่นๆแต่แล้วเขาก็พยายามสลัดความคิดนั้นทิ้งไป
เขาเชื่อมั่นในการตัดสินใจของตัวเองหวังว่าลึกๆ แล้วพลอยจะมีความสุขกับ “ของขวัญ”ชิ้นนี้...แม้ว่ามันจะเป็ของขวัญที่แปลกประหลาดและคาดไม่ถึงที่สุดในชีวิตของพวกเขาก็ตาม
ในระหว่างที่พวกเขานั่งดูซีรีส์เื่โปรดดำเนินไปอย่างเงียบๆต้นก็รู้สึกกระวนกระวายใจอย่างบอกไม่ถูก
เขาเหลือบมองโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะข้างๆเป็ระยะๆ หน้าจอยังคงดับสนิท ไม่มีอะไรเคลื่อนไหวแต่ความตื่นเต้นมันทำให้เขานั่งไม่ติดจริงๆ
แต่ทว่าตอนนั้นเองเสียงริงโทนที่คุ้นเคยก็ดังขึ้น ต้นรีบคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาดู จึงรู้ว่าเป็สายจากอาร์ท
“ว่าไง”
ต้นกระซิบเบาๆกลัวพลอยจะได้ยิน
“กูอยู่หน้าบ้านมึงแล้ว ออกมารับที”
เสียงทุ้มของอาร์ทดังมาจากปลายสาย
“โอเคๆ แป๊บนึง”
ต้นตอบกลับอย่างรวดเร็วแล้วรีบวางสายทันที
7K
