“โทรศัพท์ของฉันเองแต่...... ทำไมมองงั้นอะ?”
ฉันถามพลางเอื้อมมือไปจับโทรศัพท์ที่โนอาร์ถืออยู่
“...................”
ฉันมองหน้าจอโทรศัพท์ที่กำลังขึ้นโชว์คำว่า“จูวอน!!”
อ่า....... ฉัน......จะลืมชื่อนี้ลงได้ไง
“ไม่รับสายเหรอ?”
โนอาร์ถามแต่มือก็ยังจับโทรศัพท์เอาไว้
“...................”
คนอื่นๆ ก็หันกลับไปเงียบ ๆ
“เมื่อไหร่จะเลิกกันสักที”
เอ็ดเวิร์ดบ่นง่ำงัมก่อนจะหันกลับไปด้วยสีหน้าที่หงุดหงิดเล็กน้อย
“ก็ว่าจะเลิกอยู่”
ฉันพึมพำ
“.........!!..........”
แต่คำพูดพึมพำของหญิงสาวมันกลับทำให้ชายหนุ่มที่อยู่ในรถทั้งคัน หันกลับมามองเธออีกครั้งด้วยความใ
“อย่าบอกนะว่า......ที่ร้องไห้......ก็เพราะมัน!!”
เอ็ดเวิร์ดถามด้วยคำถามที่ทุกคนก็อยากรู้
“ก็........”
จะบอกว่าเป็เพราะเขา.....มันก็ใช่แหละแต่.....มันไม่ใช่เขาในตอนนี้น่ะสิ แล้วฉันควรจะตอบว่ายังไงดี?
“ไม่ต้องรับหรอก”
เสียงโคลด์ดังมาจากด้านหน้า
“นั่นสิ!!วันนี้เราจะไปสนุกกัน ดังนั้นต้องยึดตามกฎนะครับ!! ส่งมาซะดี ๆ”
เลนนี่พูดพลางทยอยยึดโทรศัพท์ของทุกคนไป
ถึงจะเก็บโทรศัพท์ไปแต่ก็ไม่ได้ช่วยอะไรหรอก
นั่นก็เพราะ.......ฉันรู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นหลังจากนี้ไงล่ะ
จากนั้นก็มีเสียงพูดคุยถามสารทุกข์สุกดิบคลอไปกับเพลงในรถและไม่นานนักก็มาถึงที่หมาย
“โอ๊ยยยดีจัง!!ฉันล่ะอยากจะลาหยุดมันทุกวันไปเลย”
เอ็ดเวิร์ดบิดตัวหลังจากที่ลงมาจากรถพร้อมกับสูดอากาศเข้าปอด
“นั่นสิ!!”
เอซเห็นด้วย
“โนอาร์เร็วๆ ลุก จูเลียเมื่อยแล้วนั่น ขี้เซาจริง ๆ เ้าคนนี้”
เอ็ดเวิร์ดชะโงกหน้าเข้าไปเรียกชายที่ยังคงนอนซบใหล่ของหญิงสาวอยู่
“สงสัยเมื่อคืนจะถ่ายงานจนดึกอีกแล้ว”
เลนนี่อธิบายอย่างเข้าใจเพราะอาชีพของโนอาร์ที่เป็นักแสดงนั้นไม่สามารถควบคุมเวลาและสถานที่นอนได้ในบางครั้ง
“ลงมาสูดอากาศที่สดชื่นนี่มา”
เอ็ดเวิร์ดลากโนอาร์ลงมาแต่ก็พยายามประคองเขาอย่างดี
“....อือ....”
โนอาร์ขยี้ตาอย่างงัวเงียก่อนจะหันไปกอดจูเลียที่เดินตามลงมาจากรถ
“ดีจัง”
จูเลยพึมพำพลางมองภาพตรงหน้า
ซึ่งเป็ภาพของชายหนุ่มที่ยืนกระจัดกระจายกันอย่างผ่อนคลายท่ามกลางสายลม แสงแดด และเสียงคลื่นกระทบชายฝั่ง
เป็ถาพที่น่าคิดถึงจริง ๆ
ถึงแม้ว่าหลังจากนี้จะเกิดปัญหาขึ้นและทำให้ทุกคนไม่ได้พักผ่อนเลยสักนิดก็เถอะ
ความทรงจำที่เลือนรางค่อย ๆฝุดขึ้นมา
“ไปกัน!!”
เอ็ดเวิร์ดพูดอย่างตื่นเต้นแล้ววิ่งลงไปที่ชายหาดสีขาว แต่ก็ไม่ลืมที่จะลากโนอาร์และหญิงสาวที่ถูกกอดอยู่ไปด้วยกัน
“เดี๋ยวก็ล้มหรอก”
เสียงโรแกนะโไล่หลังมาอย่างเป็ห่วงแล้วพวกเขาก็เดินลงมาที่ชายหาดด้วยกัน
“หิวรึยัง”
โคลด์ถามพลางขยี้หัวจูเลียเบาๆ
“อื้อ”
จูเลียพยักหน้าตอบ
ไม่ได้รู้สึกสนุกและสดชื่นแบบนี้มานานมากแล้วแหะ
“นี่พวก!! จะกินอะไรกัน?”
โคลด์ะโถามทุกคน
“มาชายทะเลก็ต้อง.....อาหารทะเลข้างทางไง”
เอ็ดเวิร์ดเสนอ
“ฉันเอาด้วย!!”
เลนนี่ยกมือเห็นด้วย
“แต่ต้องเลือกที่ดูสะอาดๆ หน่อยนะ”
โนอาร์แสดงความคิดเห็น
“อันนี้ฉันเห็นด้วย”
โรแกนพยักหน้าเห็นด้วยกับความคิดของโนอาร์
“อือฉันด้วย”
เอซสมทบ
“โอเคไหม?”
โคลด์หันมาถามจูเลียและเซน
“อื้อ”
ฉันและเซนหันไปมองหน้ากันก่อนที่จะพยักหน้าเห็นด้วย
“โอเค!!งั้นไปกัน เมื่อกี้ฉันกับโรแกนไปเซอร์เวย์มาแล้ว เชื่อใจพี่ชายได้เลยตามมา!!”
โคลด์บอกพลางเดินนำไป
“พี่ชายบ้าอะไรแค่เกิดก่อนไม่กี่เดือนเอง”
เอ็ดเวิร์ดบ่นอุบอิบแต่ก็เดินตามไปแต่โดยดี
“...................”
ทุกคนที่เหลือหัวเราะคิกคักและส่ายหน้ากันเบาๆ ก่อนจะเดินตามไป
“นี่ไง!! มีทั้งที่นั่งด้านในและด้านนอก ให้เลือกนั่งกันได้ตามอัธยาศัย เป็ไง?น่าสนใจใช่ปะ?”
โคลด์หันมายกยิ้มให้ทุกคน
“...................”
พวกเราที่เหลือทั้งหมดก็หันมามองหน้ากันก่อนที่จะหรี่ตามองโคลด์อย่างเยือกเย็น
“อะไร?ฉันไม่ได้พูดเื่งานเลยนะ”
เขารีบแก้ตัว
“แล้วใครว่าอะไรล่ะ”
เลนนี่พูดด้วยแววตาที่รู้ทัน
เพราะร้านนี้เป็ร้านเดียวกันกับที่พวกเรามานั่งกินกันเมื่อชีวิตที่แล้วตอนนั้นโคลด์ก็ตั้งใจจะเลือกร้านนี้เข้ามาอยู่ในเครือหลังจากนี้เช่นกัน แต่......ตอนนนั้นดันมีเื่ซะก่อนสินะครั้งนี้ฉันต้องรีบกินเพราะมันจะต้องเกิดเื่นั้นขึ้นอีกแน่ แล้วฉันก็อาจจะไม่ได้กินอะไรเลยเหมือนชีวิตที่แล้วก็ได้
“เอาเถอะๆ เข้ามากันได้แล้ว”
โรแกนพูดหลังจากที่คุยกับพนักงานด้านในเสร็จแล้ว
“ไปนั่งชมบรรยากาศด้านนอกกันฉันบอกให้พนักงานจัดการโต๊ะให้แล้ว”
โรแกนบอกพลางเดินนำทุกคนไป
ทางร้านได้เอาโต๊ะ2 ตัวมาต่อกัน เพราะที่ร้านมีแค่โต๊ะเล็ก 4 ที่นั่ง จากนั้นพวกเราก็สั่งของที่อยากกินกันเต็มที่และไม่นานอาหารก็ทยอยมาวางเรื่อย ๆ
“นี่เซนโนอาร์มากินกันก่อนเร็ว!!”
ฉันเรียกเซนที่ถือกล้องและคอยเก็บภาพโนอาร์และคนอื่นๆ อยู่ให้รีบมากิน
“หิวขนาดนั้นเลย?”
เอ็ดเวิร์ดถาม
“อือหิวมากเลย”
ฉันพยักหน้าเออออพร้อมกับช่วยโรแกนและโคลด์จัดจาน
หลังจากนั้นพวกเราก็แย่งกันกินแบบเด็กๆ ก็คงจะเป็เพราะแต่ละคนยังมีความเป็เด็กกันอยู่ถึงแม้ว่าบางคนจะดูเหมือนผู้ใหญ่แล้ว แต่ตอนนี้!!พวกเขาก็ยังเป็เด็กในสายตาของฉันอยู่ดี
“ไงทุกคน”
เสียงทักทายทำให้กลุ่มคนที่กำลังกินกันอย่างสนุกสนานหยุดชะงัก
166
