มายทิชเชอร์คุณครูสุดสวย

“ปล่อยแกไป?” ฉินเฉาเดินเข้าไปพร้อมกับคาบบุหรี่ไว้บนปาก และถามอย่างยิ้มๆ ว่า “นายน้อยจงของฉัน ไม่ใช่ว่าแกจะฆ่าฉันหรอกเหรอ? ทำไมจู่ๆ ก็ร้องขอความเมตตาแล้วล่ะ? นี่มันไม่มีเหตุผลเอาซะเลย”

“ผมมีตา แต่หามีแววไม่!” จงเหลียงกัวยังคงร้องขอความเมตตา พร้อมด้วยร่างกายที่สั่นเทา “โปรดไว้ชีวิตผมเถอะ ไม่ว่าคุณต้องการอะไร ผมจะให้ทุกอย่าง เงิน คุณต้องการเท่าไหร่ แค่บอกผมมา!”

“เงินนี่เป็นสิ่งที่เยี่ยมจริงๆ” ฉินเฉาตบเสื้อคลุมยาวของเขา สลัดฝุ่นออกไป “ดูสิ เสื้อคลุมตัวนี้ของฉันราคามากกว่า 2000 แต่นายทำมันจนเป็นแบบนี้ นายรู้มั้ย นายทำให้ฉันเสียเงินเดือนไปครึ่งหนึ่งเลยนะ”

“ผมจะชดใช้ให้ ผมจะชดใช้ให้!” นายน้อยจงรีบตะโกนออกมา “ผมจะชดใช้ให้คุณมากกว่า 100 เท่าเลย!”

“หึหึ นายน้อยจงนี่เป็นคนพิเศษจริงๆ” ฉินเฉาสั่นหัว “โชคไม่ดี แม้ว่าเงินจะซื้อได้ทุกสิ่ง แต่ไม่สามารถซื้อชีวิตนายได้!”

พร้อมกันนั้น จิตสังหารก็ล้อมรอบตัวเขา และล้อมรอบตัวจงเหลียงกัว

“บัดซบ ฉันจะสู้ตายกับแกแล้ว!” พี่กางที่อยู่ใกล้ๆ หลังจากกดดันมานาน ในที่สุดก็ทนไม่ไหว ทันใดนั้นก็ลุกขึ้นจากพื้นพร้อมกับในมือที่กำลังถือดาบ และจากนั้นก็เหวี่ยงมัน ฟันใส่คอฉินเฉา

ดาบผสมไปด้วยกลิ่นคาวเลือด ฉินเฉาขมวดคิ้ว และเอียงไปด้านข้าง หลบดาบนี้

“ฮ่าๆ ๆ กลัวหรือไง!” พี่กางหัวเราะ “ฉันจะบอกแกให้ ดาบนี่เคลือบไว้ด้วยเลือดหมาดำ ไม่ว่าแกจะดุร้ายแค่ไหน วันนี้พ่อเอ็งคนนี้จะฟันแก!”

พร้อมกันนั้น เขาเหวี่ยงดาบในมือไปรอบๆ ราวกับกำลังเต้นรำ ท่าทางมั่นใจในตัวเองมาก

“ฮ่าห์!” ขณะที่กวัดแกว่งดาบของเขา พี่กางก็ร้องออกมาแปลกๆ ว่า “ฉันจะให้แกได้ลิ้มลองสมบัติประจำตระกูลฉัน ดาบห้าเสือทลายประตู! เอาชีวิตแกมาให้ฉัน! อะต๊าาา!”

ในเวลานี้ เหมือนกับว่าบรูซ ลีได้ยึดร่างพี่กางไปแล้ว เขาแกว่งดาบราวกับกระบองสองท่อน ยิ่งกว่านั้น การเคลื่อนไหวของเขาก็ราบรื่นราวกับกำลังเต้นพร้อมกับดาบประกายเงิน

“ฉินเฉา ยอมแพ้ซะ!” พร้อมกันนั้น พี่กางก็ยกดาบขึ้น และฟันใส่หัวฉินเฉา

ปัง! ปืนพก 54 แบล็กสตาร์ปรากฏขึ้นในมือฉินเฉา ขณะที่ปากกระบอกค่อยๆ ปล่อยควันสีขาวออกมา บนหน้าผากของพี่กาง ผู้ที่เพิ่งจะยกดาบขึ้น มีหลุมเลือดอยู่ พี่กางมองมาที่เขาด้วยสายตาที่เบิกกว้าง ท่าทางไม่ยินยอม และค่อยๆ ตกลงพื้น พร้อมเสียงแกร็ง ดาบก็ตกลงที่ด้านข้างของเขา

“เจ้าโง่...” ฉินเฉาเป่าปากกระบอก และเก็บปืนกลับแหวน

ทุกคนท่าทางโง่งม บัดซบ เจ้าหนูนี่ไม่เล่นตามกฎ พี่กางอยากจะสู้ประชิดกับเขา แต่เขากลับเอาปืนมายิง!

“อยากจะใช้ดาบฟันฉัน คิดว่าตัวเองเป็นราชันดาบหรือไง?!” ฉินเฉาเตะศพพี่กางไปด้านข้าง หันกลับมา และเดินเข้าไปหาจงเหลียงกัว

“นายน้อยจง มา ฉันจะให้โอกาสแก” เมื่อได้ยินคำพูดของเขา ตาที่ทึมทือของจงเหลียงกัวก็เบิกขึ้น เขากอดขาฉินเฉา และร้องออกมา

“คุณ คุณจะไว้ชีวิตผม?”

“น่ากลัวว่าจะไม่” ฉินเฉาส่ายหัวอย่างเสียใจ “ฉันจะให้โอกาสแก เลือกทางตายของแกเอง”

“ฉินเฉา! โคตรปู่แกเถอะ!”

คำพูดนี้ลอยไปรอบโรงงานอยู่เป็นนาน แต่ไม่มีใครตอบสนอง

“คุณชิโยะ? คุณชิโยะ?” หลังจากตะโกนออกไป และไม่มีใครตอบรับ ความหวังที่เลือนรางของจงเหลียงกัวสลายไปกับอากาศ ตอนนี้เขาสิ้นหวังขีดสุดแล้ว และร่างของเขาอ่อน ทรุดลงกับพื้น

“นี่ฉัน...นี่ฉัน จงเหลียงกัว กำลังจะตายที่นี่จริงๆ ...” ร่างของเขาไม่เหลือความแข็งแกร่งอะไรอีก และมันทำให้เขาไม่สามารถลุกขึ้นจากพื้นไปตลอดกาล

“พี่น้อง ฉันพึ่งพาได้แค่พวกคุณเท่านั้น ใครที่สามารถช่วยฉันออกไปได้ ฉันจะให้บ้านราคา 1 ล้าน!”

เมื่อคำพูดหลุดออกไป ภายใต้รางวัลล่อใจอย่างหนัก ต้องมีผู้กล้าออกมารับงานแน่นอน บอสของพวกเขาให้รางวัล 1 ล้าน หายากยิ่ง ตาของเหล่าชายกำยำ ทันใดนั้นก็แดงก่ำ พวกเขายกปืนขึ้นและยิงไปที่ฉินเฉาขณะที่วิ่งเข้ามาหาจงเหลียงกัว

“เร็ว เร็ว!” มีพี่น้องสองคนวิ่งไปเปิดประตูโรงงาน

แต่ในเวลานี้ พี่น้องสองคนนั้นกรีดร้องออกมา และจากนั้นก็ตกลงพื้นอย่างเงียบๆ

ฉินเฉาขมวดคิ้ว เขาไม่ได้ยิงพวกเขา งั้นใครฆ่าสองคนนี้กัน?

จากนั้น ฉากที่ราวกับหนังก็เริ่มขึ้น ปรากฏนินจาหลายคนในชุดน้ำเงินเข้ม วาบออกมาจากความมืด คาตานะเล่มเล็กสีเงินในมือพวกเขา ฟันเข้าร่างของคนของจงเหลียงกัวอย่างง่ายดาย

เสียงกรีดร้องดังก้องไปทั่วโรงงาน พวกเขาฟันราวกับแตงโม คนของจงเหลียงกัวที่เหลืออยู่ 30 คน ไม่นานก็นอนจมกองเลือด

“พะ พวกแกกำลังทำอะไร!” จงเหลียงกัวกลัว คนพวกนี้เป็นความหวังสุดท้ายของเขา แต่พวกเขาทั้งหมดกลับถูกนินจาพวกนี้ฆ่าหมด

“คุณชิโยะ นะ นี่มันหมายความว่ายังไง!”

“หมายความว่ายังไงน่ะเหรอ?” น้ำเสียงเย็นชาของผู้หญิง จู่ๆ ก็ดังออกมาจากข้างหลังเขา จงเหลียงกัวเข้าใจในทันที หันหัวกลับไป และพบว่า ที่ข้างหลังเขามีเงาอยู่ ร่างของคุโนะอิจิสาวสวย ออกมาจากเงา

ในมือของเธอ มีมีดเล็กๆ อยู่ สะท้อนแสงแวววาวด้วยความต้องการสังหาร

“ก็ธรรมดา ฉันกำลังจะฆ่าแก” น้ำเสียงของชิโยะไม่มีร่องรอยของอารมณ์ ราวกับอาชญากรเลือดเย็น เทพธิดาหิมะน้ำแข็ง เดินเข้ามาหาจงเหลียงกัวอย่างช้าๆ

“จะฆ่าฉัน?” จงเหลียงกัวตะลึง “เธอฆ่าฉันไม่ได้! คุณยามาโมโตะส่งเธอมาช่วยฉัน! เธอต้องฟังคำสั่งของคุณยามา...โม...โตะ...”

คำสุดท้ายเปล่งออกมาจากปากของเขา จงเหลียงกัวจ้องมองด้วยตาของเขา แว่นกรอบทองของเขาค่อยๆ แตกเป็นสองเสี่ยงตกลงพื้นอย่างช้าๆ บนหน้าผากมีคราบเลือดจำนวนมาก เหมือนกับหัวของเขาถูกผ่าครึ่ง

ชิโยะหยิบคาตานะของเธอคืน และเช็ดเลือดสีแดงออกด้วยผ้าเช็ดมือสีขาว

“คนจีนน่าโง่” ชิโยะเก็บคาตานะกลับคืนที่ฝักดาบที่เอวเธอ ท่าทางของเธอหมดจดและเรียบร้อย “ทำไมอาณาจักรมังกรดำที่ยิ่งใหญ่อย่างเราต้องอยากทำงานร่วมกับพวกโง่อย่างแก”

“ขอประทานโทษ...” ฉินเฉาเหมือนจะงงๆ กะพริบตาปริบๆ มองไปที่คุโนะอิจิผู้ซ่อนใบหน้าของเธอไว้ในเสื้อผ้าสีเข้ม ฉินเฉาอดถามออกมาไม่ได้ “ทำไมพวกเธอถึงสู้กัน...หรือว่าเธอหลงเสน่ห์ฉัน เพราะฉันโคตรหล่อ ใช่มั้ย?”

ฉินเฉาพูด แล้วหยิบมือถือออกมาและใช้ไฟหน้าจอส่องหน้าของเขา

“จริงด้วย แม่งโคตรหล่อ ไม่แปลกที่เธอจะตกหลุมรักฉัน” ฉินเฉาพูดอย่างยิ้มแย้ม “คนสวย มีเบอร์ QQ หรืออะไรมั้ย?”

ฉินเฉาพูด แต่ชิโยะไม่สนใจเขา เธอถอยหลังไปสองก้าว แต่เมื่อเขามองไปรอบๆ เขาถูกเหล่านินจาล้อมไว้เรียบร้อยแล้ว พวกเขาแต่ละคนถืออาวุธ จ้องมาที่ฉินเฉาอย่างแรงกล้า

“ดูเหมือนเธอจะไม่ได้ใช้มัน” ฉินเฉายักไหล่ และเก็บมือถือไว้ในอกเสื้อของเขาเหมือนเดิม

“คุณฉิน ถ้าคุณเป็นลูกผู้ชายล่ะก็ มันจะเป็นการดีกว่าสำหรับคุณถ้ายอมจำนน”

ชิโยะยืนอยู่ที่นี่และพูดอย่างเรียบๆ พร้อมกอดอก

“ยอมจำนน?” ฉินเฉารู้สึกสนุก และอดถามออกไปไม่ได้ “ทำไมฉันต้องยอมจำนน?”

“คุณไม่เห็นสถานการณ์ตอนนี้หรือไง?” ชิโยะคิดว่าคนจีนคนนี้โง่จริงๆ เธอชี้ไปที่นินจารอบๆ ตัวฉินเฉา และพูด “นี่คือนินจามังกรดำ! เมื่อกี้คนของจงเหลียงกัว 30 คน ถูกพวกเราสังหาร คุณไม่กลัวพลังการต่อสู้นี้เหรอ?”

“เอาจริงๆ นะ ฉันไม่คิดงั้น...” ฉินเฉาเกาหู “ฉันแค่คิดว่า พฤติกรรมที่พวกเธอทำอยู่นี้ มันน่าตลก”

“คุณไม่มีสิทธิ์หัวเราะเรา!” ชิโยะพูด “คุณสามารถมีชีวิตต่อได้ถ้าคุณยอมจำนน! อย่าคิดว่าคุณไร้เทียมทานเพียงเพราะคุณสามารถต่อต้านกระสุนปืนได้ พวกอาวุธปืนสำหรับพวกเรานินจาไม่ได้มีความหมายอะไร!”

ปัง! เพียงแค่ชิโยะเพิ่งพูดเสร็จ แต่นินจาข้างๆ เธอถูกยิงเข้าที่หัวโดยที่ไม่มีโอกาสร้องออกมา และล้มลงพื้น

ชิโยะตะลึง มองไปที่ฉินเฉาที่กำลังเป่าปากกระบอก

“เธอพูดว่าอะไรนะ? ไม่ใช่ว่าเขาตายเพราะกระสุนลูกเดียวหรอกเหรอ?”

“นั่น นั่นมันลอบโจมตี!” ชิโยะเห็นท่าทางพอใจของฉินเฉา เลยอดตะโกนออกไปอย่างโกรธแค้นไม่ได้

“อะไรกัน ไม่ใช่ว่าเธอเพิ่งแทงข้างหลังคู่หูเธอหรือไง? แล้วทำไมตอนนี้เธอถึงมาว่าฉันลอบโจมตีเธอล่ะ!? อี๋ นี่มันแปลกจริงๆ”

“ฉินเฉา! นายปฏิเสธหน้าตาที่ฉันให้นายเองนะ!” ชิโยะสั่น และน้ำเสียงของเธอเย็นเยียบ “ทิ้งวิธีฝึกตนของนายไว้ซะ และเราจะไว้ชีวิต! ไม่อย่างนั้น ฉันจะส่งนายลงนรกไปพร้อมกับจงเหลียงกัว!”

“หึๆ ....” ฉินเฉายื่นคางล้อเลียน ส่ายหัวราวกับยอมแพ้บางสิ่ง และพูด “นั่นไม่ดี แม้ว่าไอ้บัดซบจงเหลียงกัวจะค่อนข้างหล่อ แต่ฉันรู้สึกแปลกๆ ฉันไม่สนใจจะไปเป็นเพื่อนหนุ่มหล่อในยมโลกหรอก คนสวย ทำไมเราไม่ไปด้วยกันล่ะ...แน่นอน ว่าถ้าใบหน้าหลังเสื้อผ้าของเธอไม่เป็นฝีละก็นะ”

“หาที่ตาย!” นี่เป็นครั้งแรกที่ชิโยะเจอผู้ชายแบบนี้ และอดไม่ได้จนต้องดึงคาตานะออกมา คาตานะเย็นๆ สะท้อนแสงจันทร์สลัวในโรงงานมืดๆ

“คุณชิโยะ ปล่อยมันให้เราเอง”

ในตอนนี้เอง นินจาพร้อมด้วยคาตานะ ปรากฏขึ้นข้างหลังเขาราวภูตผี แต่เหมือนกับว่าเขามีตาหลัง ฉินเฉาหันหลังกลับไป และจับหัวนินจานั่นด้วยมือของเขา

จากนั้น เขาก็ส่งผ่านลมปราณผ่านแขนและฟาดหัวนินจานั่นลงกับพื้น

พร้อมเสียงอู้อี้ หัวนินจาแตกออกราวกับแตงโม เลือดกระเด็นออกมาจากหัวนินจานั่น และไม่ว่าฉินเฉาจะมีปฏิกิริยารวดเร็วแค่ไหน เลือดก็ยังคงสาดใส่ตัวเขา

“ฮ่าห์!” เมื่อฉินเฉาเงยขึ้น นินจาสองคนก็เข้ามาจากข้างหลังเขา ต้องการจะฟันเอวฉินเฉาด้วยคาตานะของพวกเขา

หมับ! ฉินเฉาจับคาตานะทั้งสองเล่มด้วยมือของเขา ป้องกันการฟันที่รุนแรงของพวกนินจา

จากนั้น มือขวาของเขาก็เพิ่มพลังเข้าไป ดึงนินจาคนหนึ่งเข้ามาด้วยพลังความคิดมาตรงหน้าเขา ขณะเดียวกัน เขาก็แทงเข้าที่ซี่โครงของนินจาคนนั้นอย่างโหดร้ายด้วยคาตานะทั้งสองเล่มในอีกมือหนึ่ง

“แค่ก!” เขากระอักเลือดออกมา นินจาที่ถูกฉินเฉาดึงเข้ามาสูง 150 เซน ทันใดนั้นก็ตัวอ่อน และกลายเป็นซากศพเย็นๆ

ราวกับกำลังคิดเรื่องสูญเปล่า ฉินเฉาจับคาตานะทั้งสองด้วยมือของเขา ถือพวกมันกลับด้าน จากนั้นก็ยกเท้าขึ้นและเตะเข้าไปที่นินจาคนอื่น นินจาคนนั้นลอยขึ้นไป เร็วราวเครื่องบิน และชนเข้ากับชั้นวางสินค้าข้างหลังเขา ทำให้มันแตกออกเป็นเสี่ยง

จบตอน