ัวางร่างอรชรไว้ที่โซฟาฝั่งตรงข้ามกับเตียงนอนด้วยความเบามือ เพราะบนตัวเธอมีแผลถลอกเต็มไปหมด
หญิงสาวเริ่มดิ้นขัดขืน เพราะกลัวว่าเขาจะทำอะไรพิเรนๆแบบเมื่อครู่นี้อีก
“อยู่เฉยๆ” เขาเอ็ดหญิงสาวเสียงแข็งอย่างไม่ชอบใจ เมื่อเห็นว่าเธอเริ่มขัดขืนตน
“แล้วอย่าคิดที่จะหนีฉันไปไหนอีก เพราะไม่ว่าจะยังไงเธอก็ไม่มีทางหนีฉันพ้น” พูดจบเขาก็เดินไปเปิดประตูก่อนจะหันมาพูดกับเธอแกมสั่งบังคับ
“รอฉันอยู่ในนี้ ห้ามไปไหน ถ้าฉันกลับมาแล้วเธอไม่นั่งอยู่ที่เดิมแล้วก็ เธอเจอดีแน่” เขาข่มขู่ก่อนจะเปิดประตูเดินออกไป
เฟยเฟยหันมองรอบตัวพลางคิดหาวิธีที่จะหนีออกไปจากที่นี่อีกครั้ง แต่ครั้นคิดจะหนีไปทางระเบียงเหมือนเดิมก็คงจะไม่ได้แล้ว เพราะว่าเธอคงได้กลายเป็อาหารว่างของร็อตไวเลอร์ทั้ง 3 ตัวนั้นเป็แน่
ไม่นานนักประตูห้องก็ถูกเปิดเข้ามาพร้อมๆกับร่างของัที่ในมือของเขาถือเสื้อผ้ามาติดมือมาด้วยอยู่หลายชิ้น เขาโยนเสื้อผ้าพวกนั้นใส่หน้าเธอ จนหญิงสาวต้องหันหน้าหลบ
“ไปเปลี่ยนชุดซะ ฉันไม่อยากให้เสื้อของฉันต้องไปอยู่บนตัวเธอนานๆ” เขาพูดเสียงเรียบทำราวกับว่าหญิงสาวนั้นคือตัวอะไรที่น่ารังเกียจ
เฟยเฟยหยิบเสื้อผ้าพวกนั้นขึ้นมาก่อนจะเดินไปเข้าห้องน้ำเพื่อเปลี่ยนเสื้อผ้าตามที่เขาสั่งอย่างว่าง่าย ถึงเธอจะเกลียดเขาเข้าไส้ แต่เธอก็จำเป็จะต้องรับของที่เขาให้มาเพื่อสวมใส่มันกำบังร่างกายตน
หญิงสาวมองดูเสื้อผ้าในมือของตนอย่างค่องใจ เสื้อยืดกับกางเกงขาสั้นพวกนี้เขาเตรียมไว้ให้เธอแล้วอย่างนั้นเหรอ เขาถึงได้ไปไวมาไวเช่นนี้ หรือว่าเขาไปเอาของใครมาให้เธอกันแน่ แต่มองดูจากสภาพแล้วก็เหมือนว่ามันยังไม่เคยผ่านการใช้งาน แต่จะให้เธอคิดว่าเขาซื้อของใหม่มาให้เธอ มันก็คงจะดูเหลือเชื่อเกินไป
จะอะไรก็ช่างเถอะ ขอแค่เขายังมีความเป็มนุษย์ เอาเสื้อผ้ามาให้เธอใส่ปิดบังเรือนร่างก็พอ ถึงมันจะเคยเป็ของใครมาก่อนก็ช่าง แต่ว่าตอนนี้มันอยู่บนตัวเธอแล้ว และมันก็เป็เื่แปลกที่เธอสามารถสวมใส่มันได้พอดีตัวเลย
หลังจากเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จ หญิงสาวจึงเดินออกมาจากห้องน้ำ พลันเสียงท้องร้องก็ดังขึ้น เพราะั้แ่เธอกลับมาจากโรงพยาบาลก็ไม่เคยมีอาหารตกถึงท้องอีกเลย
เธอมองหน้าชายหนุ่มด้วยความหวาดระแวง พยายามระวังตัวเองไม่ให้เขาสามารถมาจู่โจมเธอได้ง่ายๆ แต่พลันเท้าเ้ากรรมก็เดินไปสะดุดกับอะไรบางสิ่งจนทำให้ตัวเธอต้องล้มลงไปนั่งกองกับพื้นอย่างไม่เป็ท่า
หญิงสาวรู้สึกถึงบางสิ่งบางอย่างที่รัดข้อเท้าอยู่ เธอจึงชายตาหันไปมองที่ข้อเท้าตน เห็นเป็โซ่ตรวนที่ล็อกข้อเท้าของเธอเอาไว้
เธอหันไปมองหน้าเขาอย่าเอาเื่
“แกจะทำอะไรฉัน?” เธอถามเอาความ
“ไม่เอาน่า ใจเย็นๆสิ ฉันยังไม่ทันได้ทำอะไรเธอเลยนะ” เขาพูดพร้อมกับเดินย่างสามขุมเข้ามาหาหญิงสาว
“ฉันก็แค่กลัวเธอจะหนีฉันไปอีก” เขาพูดพร้อมกับก้มตัวลงมาจับปลายโซ่และดึงมันไป หวังจะลากตัวหญิงสาวไปไว้ในที่ที่ตน้า
“ตามฉันมานี่” เขาสั่งเสียงแข็ง แต่หญิงสาวขัดขืน เธอไม่ยอมทำตามคำสั่งเขาง่ายๆ
เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายขัดขืน เขาจึงพูดย้ำด้วยน้ำเสียงอันเย็นะเือีกครั้งเป็การข่มขู่
“ฉันบอกว่าให้ตามฉันมานี่”
แต่หญิงสาวก็ยังคงนั่งนิ่งไม่ไหวติง ทำหูทวนลมราวกับไม่ได้ยินในสิ่งที่เขาพูด
“เธอจะเดินตามฉันมาดีๆ หรือจะให้ฉันลากเธอมา” เขาข่มขู่
“ฉันไม่ใช่หมาใช่แมวที่แกจะต้องเอาโซ่มาล่าม แล้วบอกให้ฉันทำตามคำสั่งแก” เธอตอบอย่างท้าทายในอำนาจของเขา
ชายหนุ่มไม่พูดพร่ำทำเพลง เขาเดินกลับมาอุ้มร่างของหญิงสาวขึ้นจนตัวเธอลอยละลิ่ว เขาวางร่างของเธอกับโซฟา ก่อนจะเดินเอาปลายโซ่ไปใส่แม่กุญแจล็อกไว้กับเสาเตียง
หญิงสาวมองการกระทำของเขาด้วยความสิ้นหวัง หนทางที่เธอจะหนีเอาตัวรอดไปจากที่นี่มันช่างริบรี่
หลังจากที่ัล็อกโซ่ไว้กับเสาเตียงเรียบร้อยแล้ว เขาจึงเดินไปหยิบกล่องยาสามัญทั่วไปในลิ้นชัก แล้วเดินมานั่งข้างเธอ
“แกจะทำอะไร?” เธอหันไปถามเขาอย่างหวาดระแวง
“ถือกล่องยาแบบนี้ ฉันจะฆ่าเธอมั้ง” เขาตอบยียวน ก่อนจะพูดสั่งให้เธออยู่นิ่งๆ “อยู่นิ่งๆ ฉันจะทำแผลให้”
“ไม่ต้อง” เฟยเฟยปฏิเสษทันควัน เพราะว่าเธอยังรู้สึกหวาดกลัวเขาอยู่
“ฉันไม่ฆ่าเธอหรอกน่า” เขาพูดเสียงดุ ทำให้หญิงสาวยอมอยู่นิ่งๆแต่โดยดี
ัเริ่มลงมือทายาที่แผลถลอกบนตัวให้เธอ ถึงแม้จะรู้สึกเจ็บแต่หญิงสาวก็ต้องเก็บอาการเอาไว้ ไม่แสดงออกมาให้เขารู้ว่าเธอกำลังอ่อนแอ
หญิงสาวมองหน้าชายหนุ่มวัย 30 ตรงหน้า ใบหน้าคมสันต์ แพคิ้วดกจนดำ จมูกโด่งเป็สันรับเข้ากับริมฝีปากสีแดงระเรื่อ ผิวหน้าขาวใสเนียนละเอียด ไม่ว่าจะผ่านไปกี่ปี เขาคนนี้ก็ยังคงดูดี และน่าหลงใหลจนเธอไม่สามารถละลายตาจากใบหน้านี้ได้เช่นเคย
ภาพความทรงจำเก่าๆย้อนกลับเข้ามาในหัว ภาพของเด็กหนุ่มวัย 18 ปี ที่คอยโอ๋และตามใจเด็กหญิงวัย 8 ขวบอย่างอบอุ่น เขาคือรักแรกของเธอ คือคนที่เธอเคยเอ่ยปากบอกว่าอยากจะแต่งงานด้วย และเป็เพียงผู้ชายคนเดียวที่เธอมอบหัวใจให้ แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็คือผู้ชายคนเดียวที่เธอเกลียดและขยะแขยงที่สุด เขาเป็เหมือนกับซาตานที่ไร้หัวใจ เขาพรากทุกอย่างไปจากเธอ เขาเคยทำให้ชีวิตของเธอมีความสุขที่สุด แต่เขาก็เป็คนที่พรากความสุขของเธอไปอย่างเืเย็นจนไม่เหลือความเป็มนุษย์
“จ้องหน้าฉันขนาดนี้ หลงเสน่ห์ฉันแล้วล่ะสิ” เขาพูดยียวนอย่างหลงตัวเอง
เสียงพูดของเขาทำให้หญิงสาวรู้สึกตัว เธอปรับสีหน้าและน้ำเสียงให้กลับมาเขร่งขรึมดังเดิม
“คนชั่วๆอย่างแก ต่อให้จะหล่อเหมือนเทพบุตรลงมาจุติ มันก็ไม่ทำให้ฉันสนใจได้หรอก เพราะสันดานซาตาน ยังไงมันก็ยังคือซาตานอยู่วันยังค่ำ” เธอจ้องหน้าต่อว่าเขาอย่างท้าทาย
“คำก็ชั่ว สองคำก็ชั่ว ฉันถามจริงๆ ฉันไปทำอะไรให้เธอแค้นเคืองนักหนา หรือว่าเธอแค้นแทนพ่อตัวเอง” เขาพูดพร้อมกับเดินเอากล่องยาไปเก็บยังที่เดิม
“ถ้ามันเป็อย่างนั้นละก็ ฉันอยากให้เธอรู้นะว่า ฉันไม่ใช่คนที่เริ่มก่อน แต่ไอ้เพ่ยอิงมันมาทำร้ายคนที่ฉันรักก่อน ฉันก็จะต้องเอาคืน” เขาพูดด้วยน้ำเสียงอันเ็า แต่ความนัยแฝงไปด้วยความเ็ปและโกรธเคืองบุคคลที่ถูกพูดถึงไปในที
486
