เมื่อครั้งยังเด็ก มาริลีนได้พบว่าการตะเบ็งเสียงร้องไห้หรือการตีอกชกหัวเมื่อไม่ได้อย่างใจนั้นสร้างความหวั่นไหวให้กับพยาบาลและพี่เลี้ยงอย่างที่สุดและบุคคลทั้งสองจำต้องยอมตามใจ เพื่อให้มาริลีนสงบเสียงลง
เฮอเมียรู้ดีกว่าใคร ว่าเื้ัใบหน้าสวยๆนี้คือหัวใจที่แข็งกล้ายิ่งกว่าเหล็ก..!
สิ่งนั้นยังหมายเลยไปถึงว่าเวลาที่เข้าห้องเรียนหนังสืออยู่ด้วยกันถ้ามาริลีนเห็นว่าบทเรียนที่ครูกำลังสอนอยู่นั้นน่าเบื่อเป็ที่สุดหล่อนจะปฏิเสธไม่ยอมรับฟังไม่ว่าครูจะกำลังสอนอะไรอยู่ก็ตาม
ไม่เพียงเท่านั้น หล่อนจะวิ่งถลาออกไปจากห้องปล่อยให้เฮอเมียอยู่กับครูที่กำลังโมโหเพียงลำพังโดยที่ครูเองก็ไม่รู้ว่าจะหาวิธีใดมาบังคับควบคุมให้นักเรียนที่เอาแต่ใจตัวเองเช่นมาริลีนอยู่ในที่ทางได้
และเนื่องจากเฮอเมียกระตือรือร้นที่จะเรียนรู้ในทุกสิ่งทุกอย่างที่เธอสามารถเรียนได้มาั้แ่เล็กดังนั้น เธอจึงพยายามปลอบใจครูผู้รู้สึกว่าตัวเองถูกดูิ่เหยียดหยามทั้งยังสามารถเกลี้ยกล่อมให้สอนบทเรียนนั้นต่อเพื่อที่เธอจะได้เรียนในสิ่งที่ตนเองสมควรจะต้องมีความรู้ไว้..
ซึ่งทำให้เฮอเมียอดคิดต่อไปไม่ได้ว่าเมื่อบัดนี้มาริลีนได้ตัดสินใจแน่วแน่แล้วว่าจะต้องแต่งงานกับมาร์ควิสหรือจะเป็ผู้ชายคนใดก็ตามให้ได้น่าจะเป็การยากสำหรับบุรุษผู้นั้นที่จะหลบหนีให้พ้นจากมือหล่อน
แต่แล้วเฮอเมียก็ตำหนิตัวเองอีกว่าการคิดถึงญาติสนิทในลักษณะนี้ออกจะไร้เมตตาเกินไป เธอจึงเอ่ยด้วย
น้ำเสียงอ่อนโยนว่า
“มาริลีนถ้าเธอได้แต่งงานกับผู้ชายคนที่เธอรัก ฉันก็ขออวยพรให้เธอมีความสุขที่สุดในโลกเลย”
“ฉันรู้อยู่แล้วละว่าเธอจะต้องพูดอย่างนั้น”มาริลีนตอบ “ซึ่งนั่นก็เท่ากับหมายถึงว่าเธอเต็มใจจะช่วยฉันให้สามารถเอาชนะใจเขาให้ได้ด้วย”
“อ้าว..นี่เขายังไม่ได้ขอเธอแต่งงานหรอกหรือ?”
“ก็ยังน่ะสิ..” มาริลีนตอบด้วยน้ำเสียงกระแทกกระทั้น “แต่นาทีใดก็ตามที่เขาขอนะฉันจะรีบเอาข่าวไปลงในหนังสือพิมพ์ เดอะ กาเซทท์ก่อนที่เขาจะทันเปลี่ยนใจแน่และฉันเชื่อเลยนะว่า ถ้าถึงตอนนั้นเมื่อไหร่ผู้หญิงที่ยังเป็สาวโสดทุกคนในลอนดอนจะต้องอยากควักลูกตาฉันแน่ค่าที่วันประสบความสำเร็จในสิ่งที่พวกหล่อนล้มเหลวมาแล้ว”
“ว่าแต่..เขาหล่อมากไหม.แล้วเธอรักเขามากจริงๆน่ะหรือ?” เฮอเมียถามเสียงเบา
“สำหรับนาที่นี้นะฉันว่าเขาเป็คนที่เข้าใจยากที่สุดในโลกเพราะฉะนั้นมันจึงยากที่จะให้คำตอบเพราะดูเขาเฉยๆไม่ยินดียินร้ายยังไงบอกไม่ถูก..” มาริลีนพูดด้วยน้ำเสียงที่ราวปรารภอยู่กับตัวเองมากกว่าจะเล่าให้เฮอเมียฟัง“เขายอมรับคำเชิญของปาป้าที่จะพักอยู่ที่บ้านเราซึ่งเหตุผลที่จะอยู่ก็คือดูม้าตัวเมียคู่ใหม่ที่ปาป้าสั่งมาจากยุโรปมากกว่าที่จะอยู่ใกล้ชิดฉันแต่ถึงยังไงฉันก็จะใช้ความพยายามอย่างสุดความสามารถที่จะดึงตัวเขาไว้ที่เดอะฮอลล์ให้นานที่สุดเท่าที่จะทำได้”
ขณะนี้มาริลีนกำลังพูดกับเธอเช่นเมื่อครั้งที่โตขึ้นมาด้วยกันราวกับว่าหล่อนกลับมาถือว่าเฮอเมียเป็ทั้งญาติและเพื่อนสนิทอีกครั้งหนึ่ง
“ฉันจะต้องเอาชนะใจเขาให้ได้เฮอเมีย..เธอคอยดูไปก็แล้วกัน ฉันจะต้องทำให้เขาขอแต่งงานกับฉันให้ได้ทั้งที่ฉันรู้ว่ามันไม่ใช่เื่ง่ายเลยก็เถอะ”
“ทำไมล่ะ..?” เฮอเมียกลับย้อนถาม“เธอออกสวยขนาดนี้มาริลีน ฉันไม่อยากเชื่อเลยว่าการที่เขายอมรับคำเชิญและพักอยู่ที่เดอะ ฮอลล์จะไม่เป็เพราะเขาอยากอยู่ใกล้ชิดเธอ”
“ฉันเองก็อยากจะคิดอย่างนั้นอยู่เหมือนกัน”มาริลีนสารภาพอย่างเปิดอก “ขณะเดียวกันก็ยังมีแม่พวกสาวสวยทั้งหลายในกรุงลอนดอนอีกตั้งมากมายที่เฝ้ารอความเมตตาจากเขาอยู่” หล่อนหยุดเว้นระยะแต่แล้วก็เอ่ยออกมาราวพูดอยู่กับตัวเองอีกครั้ง
“ซึ่งมันก็จริงอยู่หรอกที่ว่าแม่สาวๆ พวกนั้นล้วนแต่แต่งงานแล้วกันทั้งนั้น แต่ไม่วันใดก็วันหนึ่ง ท่านมาร์ควิสจะต้องแต่งงานแน่เพื่อที่จะได้มีทายาทไว้รับมรดกต่อไปฉันได้ยินผู้คนเขาซุบซิบกันอยู่ว่าเขาไม่พอใจเลยที่จะต้องยกทั้งบรรดาศักดิ์และมรดกทั้งหมดให้กับลูกพี่ลูกน้องคนหนึ่งแทนถ้าเขาไม่มีลูกเป็ของตัวเอง ฉันรู้ว่าเขาไม่ชอบหน้าญาติคนนั้นอย่างมากด้วย”
“แต่ฉันแน่ใจเลยนะว่าเขาจะต้องอยากแต่งงานกับเธอแน่” เฮอเมียให้กำลังใจ
มาริลีนนิ่งเงียบไปเป็ครู่ราวกับกำลังสิ่งที่อยู่ในความคิดก่อนจะเอ่ยต่อว่า
“ญาติสนิทของเขาคนหนึ่งได้เล่าความลับบางอย่างให้ฉันฟังอย่างเป็การส่วนตัวเลยนะว่าพวกญาติทุกคนถึงกับยอมคุกเข่าขอร้องให้มาร์ควิสแต่งงานมาตั้งห้าปีที่แล้วเพื่อที่เขาจะได้มีครอบครัวของตัวเองที่มั่นคงเสียที”
“มันสำคัญมากนักหรือถ้าเขาเกิดตัดสินใจว่าไม่แต่งงานขึ้นมา?” เฮอเมียถามซื่อๆ
“นี่..อย่าถามอะไรโง่ๆแบบนั้นหน่อยเลยน่า เฮอเมีย..ฉันเพิ่งเล่าให้เธอฟังหยกๆ ว่าเขาเกลียดญาติคนที่จะได้รับมรดกทุกอย่างจากเขาจะตายนอกจากญาติคนนี้ก็ยังเป็ที่เกลียดชังของทุกคนในตระกูลเดเวอริลล์ด้วยไม่ว่าจะเป็พี่ ป้า น้า อา หรือแม้แต่ท่านย่าของเขาเอง..!”
“เอ๊ะแล้วญาติคนนั้นเขาไปทำความผิดอะไรเข้าล่ะ ใครๆ ถึงรุมกันเกลียดเขาได้ขนาดนั้น?”เฮอเมียถามอย่างแปลกใจเต็มที่
“ฉันเองก็ไม่เคยรู้จักเขาหรอก”มาริลีนตอบ “แต่ได้ยินมาว่าเขากินเหล้าชนิดหัวราน้ำแถมยังชอบพัวพันกับพวกดารานักแสดงสาวๆ ทั้งหลายด้วย” มาริลีนหัวเราะเบาๆก่อนจะพูดต่อ
“แต่คนอย่างท่านมาร์ควิสคนนี้ไม่มีวันทำอะไรที่เป็เื่ชั่วช้าเลวทรามแบบนั้นแน่เพราะเขาเป็คนที่มีสติปัญญาความสามารถมากคนหนึ่งเพียงแต่ว่า..ตอนที่เริ่มเป็หนุ่มขึ้นมาเขาออกจะโชคร้ายที่ต้องพบกับเื่ราวเกี่ยวกับความสัมพันธ์ที่ไม่ดีเข้าทำให้ทัศนคติของเขาเกี่ยวกับผู้หญิงและความรักเปลี่ยนไปในทางลบโดยสิ้นเชิง”
“ตายจริง..มันเกิดอะไรขึ้นกับเขาล่ะ?”เฮอเมียถาม
เธอกำลังรู้สึกอยู่ว่าเื่ราวที่กำลังได้ยินได้ฟังอยู่ขณะนี้ช่างคล้ายคลึงกับนิยายที่เธอแต่งขึ้นแล้วก็เล่าให้ตัวเองฟังไม่มีผิด เพราะฉะนั้นอะไรก็ตามที่มาริลีนเล่าให้ฟังจึงเป็เื่ที่น่าสนใจอย่างยิ่ง
มาริลีนยักไหล่เบาๆ ...
“อันที่จริงฉันก็ไม่รู้รายละเอียดหรอกแต่พอสรุปได้ว่าเื่นั้นมันเกิดขึ้นตอนที่เขายังเด็กอยู่มากก็อย่างที่ว่านั่นแหละ มันทำให้เขาไม่สนใจผู้หญิง ติดจะดูิ่เสียด้วยซ้ำแล้วก็หันไม่ทุ่มเทความสนใจทั้งหมดให้กับม้าแทน”
หล่อนสูดลมหายใจลึกก่อนพูดต่อ..
“แต่ถึงยังไงเขาก็จะต้องแต่งงานอยู่ดีและฉันก็ได้ตัดสินใจแน่วแน่แล้ว ว่าฉันนี่แหละที่จะเป็ภรรยาของเขา..!”
“ซึ่งฉันแน่ใจเลยว่าเธอต้องได้เป็แน่เพื่อนรัก” เฮอเมียกล่าว “เพียงแต่ตอนนี้ยังมองไม่เห็นว่าจะช่วยเธอได้ยังไงเท่านั้น”
“ก็ฉันกำลังจะบอกเธออยู่นี่ยังไงล่ะ”มาริลีนว่าน้ำเสียงของหล่อนหนักแน่นขึ้นกว่าเดิมเมื่อกล่าวต่อ
“เมื่อคืนนี้ตอนที่ร่วมโต๊ะอาหารค่ำกันอยู่ท่านมาร์ควิสได้เล่าให้ปาป้าฉันฟังว่า..เขาคิดว่านับแต่าสิ้นสุดลงทุกสิ่งทุกอย่างดูมันจะเปลี่ยนแปลงไปมากทีเดียวบรรดาครอบครัวของขุนนางทั้งหลาย จะเป็ด้วยมีฐานะยากจนลงหรืออะไรก็ตามเลยไม่สามารถดูแลที่ดินและบริวารทั้งหลายได้อย่างที่เคยทำไม่เคยเอาใจใส่กับผู้คนที่พึ่งพาอาศัยอยู่ในที่ดินเ่าั้เหมือนเมื่อครั้งที่ท่านพ่อของเขายังมีชีวิตอยู่..”มาริลีนเหลือบตามองหน้าหญิงสาว แล้วก็พบว่าดวงตาคู่สีฟ้าของเฮอเมียจ้องมองหน้าหล่อนอย่าสนใจเต็มที่ จึงได้พูดต่อ
“ท่านมาร์ควิสเล่าให้ปาป้าฟังว่า.. ‘ท่านพ่อของผมท่านรู้จักชื่อเสมียนที่ทำงานอยู่กับท่านทุกคนเหมือนที่รู้จักชื่อสุนัขล่าสัตว์ของท่านทุกตัวทีเดียว ส่วนท่านแม่ของผมนั้นท่านต้องไปเยี่ยมเยียนผู้คนที่อาศัยอยู่ในที่ดินทุกบ้านถ้าเกิดมีใครเจ็บไข้ได้ป่วยขึ้นมา ท่านแม่จะต้องรีบเอายากับซุปไปให้ ถ้าพวกลูกๆของพวกเขาเ่าั้โตเป็หนุ่มเป็สาวขึ้นมา ท่านจะต้องหางานให้ทำ ถ้าไม่ใช่ที่ดินของเราเองงก็เป็ของพวกญาติๆ’”
จากเื่ที่มาริลีนกำลังเล่าอยู่นั้นสิ่งที่ผ่านแวบเข้ามาในความคิดของเฮอเมียก็คือ..ช่างคล้ายกับสิ่งที่พ่อกับแม่ของเธอกำลังทำอยู่ในปัจจุบันนี้เหลือเกินเพียงแต่เป็การช่วยเหลือกันไปตามมีตามเกิดเท่านั้น..
“ท่านมาร์ควิสบอกว่า..เมื่อมาถึงวันนี้ไม่มีใครทำอะไรแบบนั้นอีกแล้ว..”มาริลีนเล่าต่อ “ ‘และทำให้ผมเกิดความเข้าใจว่าทำไมพวกผู้ใช้แรงงานจึงไม่ใคร่เป็ที่พอใจทางภาคเหนือแล้วก็ยังมีปัญหาความขัดแย้งเกิดขึ้นอย่างรุนแรงในกลุ่มประเทศทางตอนใต้อีกด้วย’”
มาริลีนหยุดเว้นระยะ และเอ่ยถามเฮอเมียขึ้นว่า..
“ตอนนี้เธอพอจะเข้าใจบ้างหรือยังว่าสิ่งที่ฉัน้าคืออะไร?”
เมื่อเห็นสีหน้าของเฮอเมียบอกว่าฉงนแลแปลกใจระคนกันน้ำเสียงของมาริลีนก็เข้มข้นกว่าเดิม
“นี่..อย่าทำหน้าโง่ๆแบบนั้นหน่อยเลยน่าเฮอเมีย ฉันจำเป็ที่จะต้องทำให้เขาเชื่อให้ได้ว่าฉันเองก็เหมือนกับท่านแม่ของเขานั่นแหละ..ซึ่งหมายความว่าฉันเองก็เอาใจใส่ต่อผู้คนที่ทำกินิยู่ในที่ดินของเราคอยให้ความช่วยเหลือพวกเขาอยู่ตลอดเวลาด้วยไงล่ะ..”
“แต่ มาริลีน..” เฮอเมียเอ่ยออกไป แล้วก็ต้องชะงักไว้เพียงแค่นั้น
เธอตั้งใจจะเอ่ยออกไปว่าตลอดชั่วชีวิตที่เธอรู้จักญาติสาวผู้นี้มาเธอไม่เคยรู้ว่ามาริลีนจะเคยให้ความสนใจหรือเอาใจใส่ผู้คนที่อาศัยในที่ดินแม้แต่น้อยนิด..
ที่ยิ่งไปกว่านั้นก็คือ เคาน์เตส มารดาของมาริลีนมักจะทำสีหน้าเหยียดหยัน เมื่อเห็นพ่อกับแม่ของเธอสละเวลาดูแลผู้คนในหมู่บ้านจนแทบไม่มีวลาเป็ตัวของตัวเองเลย..
มีอยู่ครั้งหนึ่งท่านเอิร์ลได้ไล่คนงานคนหนึ่งออกเพราะผู้ดูแลที่ดินรายงานว่าผู้ชายคนนั้นทำงานไม่ได้ผลแถมยังหยุดงานนานเกินไปอีกด้วยพ่อของเธอรีบรุดไปขอร้องพี่ชายขอให้เขาได้โอกาสคนงานคนนั้นอีกสักครั้ง
598
