ทะลุเวลามาเป็น ชายาองค์ชายแฝด

     สนมฮงมองถ้วยยาสลับกับหน้าอี้เฉียน เขายิ้มและรับถวยยามาจากอาฉางพร้อมยื่นต่อให้สนมฮง นางยิ้มตอบรับและรับเอาถ้วยยาจาก อี้เฉียนดังต้องมนต์สะกด เสี่ยวอี้มองถ้วยยาด้วยใบหน้าซีดเซียว นางพยายามจะห้ามไม่ให้สนมฮงกิน เเต่ก็ไม่ได้ความเพราะอี้เฉียนรู้ทัน

    “เสี่ยวอี้ ข้ารู้สึกว่านายของเจ้าตัวรุมๆ เจ้ารีบไปหาผ้ากับอ่างน้ำมาให้ข้าที ข้าจะเช็ดตัวให้สนมฮง”

    “เอ่อ เเต่พระสนมเจ้าคะ…..”

    “เจ้าไม่ได้ยินที่องค์ชายข้ารับสั่งรึไง…ออกไปพร้อมข้านี่แหละ มาเร็ว!!! ข้าจะได้รีบไปเตรียมของให้องค์ชายด้วย”

    “เเต่ว่า….”

    “ไปเถอะเสี่ยวอี้ มีท่านพี่อยู่ ข้าไม่เป็นไรหรอก”

    “เจ้าค่ะ…” เสี่ยวอี้พยายามจะทักท้วงไม่ให้เจ้าายของนางดื่มยาถ้วยนั้น เเต่ก็ไม่เป็นผลเพราะอาฉางทำหน้าที่ขัดขวางไว้ได้สำเร็จ นางถูกลากตัวออกมานอกห้องนอนพร้อมๆกับอาฉาง ทิ้งให้สนมฮงอยู่กับอี้เฉียนตามลำพัง

    “ข้าถือถ้วยยาอยู่นานแล้วนะ…รับไปสิ รีบดื่มเร็วเข้าเจ้าจะได้สบายตัวอย่างไรเล่า…อีกอย่างข้าจะได้เริ่มวดผ่อนคลายให้เจ้าเสียที”

    “นวด..นวดผ่อนคลายหรือเจ้าคะ?”

    “ใช่ ก็ข้าบอกแล้วไงว่าคืนนี้ข้ามาเพื่อดูเเลเจ้า ฉะนั้นรีบดื่มยาถ้วยนี้ได้แล้ว ข้าจะได้เริ่มนวดซักที”

    “เจ้าค่ะ ข้าจะดื่มเดี๋ยวนี้เลยเจ้าค่ะ” สนมฮงดีใจจนดูออกได้ชัดว่านางต้องการสิ่งที่อี้เฉียนกำลังจะหยิบยื่นให้มาก นางรับถ้วยยาจากอี้เฉียนไปดื่มรวดเดียวหมดจอก อี้เฉียนยิ้มพอใจก่อจะสอดแขนเข้ามาพยุงตัวสนมฮงเข้าไปในห้องนอน อี้เฉียนพาสนมฮงมานั่งที่เตียงพร้อมกับใช้มือหนึ่งข้างอังที่หน้าผากของนางอย่างเเผ่วเบา

    “ตัวเจ้ารุมๆนะ…ไว้เสี่ยวอี้เอาน้ำกับผ้ามา ข้าจะเช็ดตัวให้เจ้านะ ระหว่างรอผ้า…ข้าจะนวดผ่อนคลายให้เจ้าละกัน ขยับมาตรงนี้สิ ข้าจะเริ่มนวดแล้วนะ”

    “เจ้าค่ะ…เเต่อย่าแรงนะเจ้าคะ ข้ายังรู้สึกปวดตัวอยู่เจ้าค่ะ อาจจะเป็นเพราะว่าสองสามวันมานี้ข้าไม่ได้ออกไปไหนเลยเจ้าค่ะ”

    “เช่นนั้นไว้พรุ่งนี้ข้าจะพาเจ้าออกไปข้างนอกบ้าง ไม่ต้องห่วงนะ…ข้าจะเบามือค่อยๆนวด เจ้าจะได้รู้สึกผ่อนคลาย”

    “ขอบพระทัยเจ้าค่ะ ว่าเเต่ท่านพี่จะอยู่กับข้าทั้งคืนเลยหรือเจ้าคะ…ท่านพี่ไม่ต้องไปหาซูเจินหรือเจ้าคะ?”

    “คืนนี้เป็นของอี้เถียนและข้าก็บอกน้องสามไว้แล้วว่า ข้าจะมาดูเเลเจ้าจนกว่าจะหาย เพราะฉะนั้นอย่าพูดถึงคนอื่นเลยนะ เป็นไงสบายตัวขึ้นบ้างไหม?”

    “สบายตัวมากๆเจ้าค่ะ ข้าอยากให้ท่านพี่อยู่กับข้าเช่นนี้ทุกๆวันเลยเจ้าค่ะ ท่านพี่ไม่ได้หลอกทำดีกับข้าใช่ไหมเจ้าคะ?”

    "แล้วข้าจะต้องทำเช่นนั้นไปเพื่ออะไร เจ้าไม่สบายข้าก็มาดูแล เจ้าน่าจะคิดว่าข้ากำลังทำหน้าที่สวามีอยู่ไม่ดีกว่าหรือ…ที่ผ่านมาข้าก็ดอาเเต่คิดว่าเจ้าใจคอโหดร้ายเพราะข้าฟังเเต่คนอื่น ตอนนี้ข้าอยู่ตรงนี้แล้วและข้าก็ไม่เห็นว่าเจ้าจะโหดร้ายอะไรเลย..ฉะนั้นมันก็ถึงเวลาแล้วที่ข้าจะต้องเปิดใจให้กับเจ้าบ้าง…เจ้าจะว่าอะไรไหมถ้ากลังจากที่เจ้าหายป่วยแล้ว..ข้าก็ยังจะมาหาเจ้าบ่อยๆ"

    “นั่นคือสิ่งที่ข้าปรารถนามาชั่วชีวิตเจ้าค่ะ ขอบพระทัยท่านพี่ที่เห็นถึงความดีในตัวข้า…หลังจากนี้ข้าจะทำตัวดีเพื่อให้สมกับความเมตตาที่ท่านพี่มีต่อข้าเจ้าค่ะ” สนมฮงหลับตาพริ้มพยายามจะสัมผัสถึงความสุขที่นางได้รับ ในตอนนั้นเองสนมฮงก็เริ่มรู้สึกผ่อนคลายและผล็อยหลับไปในที่สุด ซึ่งเป็นจังหวะเดียวกับที่เสี่ยวอี้เอาน้ำกับผ้าเข้ามาพอดี อี้เฉียนค่อยๆประคองตัวสนมฮงลงนอนที่เตียงพร้อมกับดึงผ้ามาห่มให้ เสี่ยวอี้รู้สึกแปลกใจที่จู่ๆเจ้านายของนางก็กลับไปกะทันหันเช่นนี้

    “เจ้ามองอะไรเสี่ยวอี้ ไม่เคยเห็นคนนอนหรือไง?”

    “น้ำลอยดอกไม้กับผ้ามาแล้วเจ้าค่ะ แล้วทำไมพระสนมถึงหลับไปเช่นนี้ล่ะเจ้าคะ ยังไม่ได้เช็ดตัวเลยนะเจ้าคะ”

    “ข้านวดผ่อนคลายให้นาง นางก็เลยหลับไป เจ้าเองก็ไปนอนได้แล้วข้าก็จะเข้านอนแล้วเช่นกัน”

    “แล้วอ่างน้ำนี่ล่ะเจ้าคะ?”

    “เจ้าก็เห็นว่าข้าไม่จำเป็นต้องใช้เเล้วอีกอย่างสนมฮงก็หลับไปแล้ว เอาออกไปพร้อมกับตัวเจ้านั่นแหละ ไปได้แล้ว!!!”

    “เจ้าค่ะๆ…ข้าอยู่ด้านอก มีอะไรจะใช้ก็เรียกข้าน้อยได้นะเจ้าคะ”

    “ไม่จำเป็น เจ้ากลับไปพักผ่อนเถอะ มีอะไรข้าจะเรียกอาฉางเอง” เสี่ยวอี้มองดูเจ้าายที่นอนนิ่งสนิทก่อนจะค่อยๆก้มหน้าถอยหลังออกไป ทำเอาอี้เฉียนถึงกับถอนหายใจอย่างโล่ง อี้เฉียนเริ่มทำตามขั้นตอนต่อไปคือการก้าวขึ้นไปนอนบนเตียงข้างๆสนมฮง ในขณะที่เสี่ยวอี้เดินออกมาพ้นจวนพร้อมกับความสงสัยนัยๆที่ยังหาข้อสรุปไม่ได้

    “ทำไมคุณหนูของเราถึงหลับเร็วขนาดนั้น องค์ชายอี้เฉียนนวดผ่อนคลายแบบไหนกันนะ เฮ้อ!!!...จะไปนอนไหนล่ะทีนี้ เเต่เอาเถอะเพื่อความสุขของคุณหนู ข้าไปนอนก้นครัวก็ได้…ชิ” เสี่ยวอี้บ่นคนเดียวพึมพำๆก่อนจะเดินออกจากจวนไป ในตอนนั้นเองอาฉางก็รีบกระโดดลงมาจากต้นไม้แล้วย่องเข้าไปในจวนของสนมฮงทันที อี้เฉียนลืมตาตื่นขึ้นพร้อมกับข่าวความคืบหน้า

    “เป็นยังไงบ้าง ในหม้อนั่นมันคือยาชนิดใดกัน?”

    “ข้าได้นำไปให้หมอหลวงตรวจสอบแล้ว หมอหลวงบอกว่ายานี้ไม่ได้มาจากคลังยาในเมืองหยุนเปิงพะยะค่ะและที่สำคัญคือ ยาในโถไม่ใช่สมุนไพรบำรุงร่างกาย หากเเต่เป็นยาถอนพิษชนิดเร่งด่วนพะยะค่ะ”

    “ยาถอนพิษเช่นนั้นหรือ?”

    “พะยะค่ะ หมอหลวงบอกอีกว่าตัวยาส่วนนึ่งในหม้อนั้นมีความคล้ายคลึงกับยาพิษที่อยู่ในช่อดอกไม้ของพระสนมลีด้วยไม่เเน่ว่าอาจจะเป็นตัวยาสำคัญที่ใช้ทดแทนหรือยับยั้งกันได้พะยะค่ะ ทว่ายังมีบางส่วนที่ต้องตรวจสอบให้ชัดเจนก่อพะยะค่ะ”

    “ดีมาก ไม่ผิดหวังจริงๆที่ข้าลงมือด้วยตนเอง ห้ามบอกเรื่องนี้กับใครเด็ดขาดที่เหลือ ข้าจะจัดการเอง”

    “พะยะค่ะองค์ชาย” อี้เฉียนกำลังจะได้หลักฐานสำคัญมาเเต่ทว่าจะต้องผ่านการตรวจสอบให้ชัดเจน ซึ่งระหว่างนี้เขาต้องระวังตัวให้มากขึ้น อี้เฉียนสั่งให้อาฉางไปเฝ้าหน้าจวนเพื่อกันเสี่ยวอี้ย้อนกลับมา ส่วนตัวเขาก็กลับไปนอนข้างๆสนมฮงเช่นเดิม