คืนนั้นอากาศเปลี่ยนไป
ธีร์รู้สึกได้ั้แ่ก้าวเข้าห้อง อากาศหนักกว่าปกติ กดทับลงบนไหล่เขาเหมือนมีน้ำหนักที่มองไม่เห็น เทียนที่จุดไว้หน้าแท่นบูชาสั่นไหวทั้งที่ไม่มีลม
กรงว่างเปล่า ประตูกรงเปิดอยู่
"ออก้า?"
"อยู่นี่"
เสียงนั้นมาจากมุมห้อง ธีร์หันตาม อากาศในมุมนั้นเริ่มบิดเบือน เหมือนความร้อนเหนือถนนในวันร้อนจัด แต่ในคืนที่อากาศเย็น
แสงสีขาวอ่อนๆ ปรากฏขึ้นก่อน จางๆ จนแทบมองไม่เห็น แล้วก็ค่อยๆ เข้มขึ้น จนในที่สุดร่างที่ยืนอยู่ตรงนั้นก็ชัดเจน
ธีร์มองไปที่ร่างนั้น
แล้วสมองของเขาก็ปฏิเสธ
ไม่ใช่เพราะน่ากลัว ไม่ใช่เพราะน่าเกลียด แต่เพราะสิ่งที่ยืนอยู่ตรงนั้นไม่ควรมีอยู่ในรูปแบบที่มันเป็ ร่างนั้นเหมือนคน มีหัว มีแขน มีขา แต่มีบางอย่างที่ผิดออกไปจากสิ่งที่สายตามนุษย์ถูกออกแบบมาให้รับรู้ เหมือนภาพที่วาดถูกทุกส่วนแต่มุมที่ผิดกฎเรขาคณิต เหมือนเงาที่ตกไม่ตรงกับแสง
ธีร์ก้มหัวแล้วอ้วกลงบนพื้นทันที
ร่างกายตัดสินใจก่อนที่สมองจะทันห้าม คลื่นไส้รุนแรงพุ่งขึ้นมาจากท้อง เขาไม่ได้ตั้งใจ ไม่ได้กลัว แต่มีบางสิ่งใต้สำนึกที่กรีดร้องว่า ข้อมูลที่กำลังรับเข้ามานั้นไม่สามารถประมวลผลได้
"ขอโทษ" ธีร์พูดด้วยเสียงแหบ ใช้แขนเช็ดปาก "ฉันไม่ได้ตั้งใจ"
"ไม่เป็ไร" เสียงของโอเมก้าดังขึ้น เหมือนเสียงออก้าแต่กังวานและลึกกว่า "ปกติ มนุษย์มักทำแบบนั้นเมื่อเห็นร่างที่แท้จริงของฉันครั้งแรก บางคนหมดสติด้วยซ้ำ"
ธีร์พยักหน้าอย่างระมัดระวัง พยายามไม่มองตรงๆ แต่มองเฉียงๆ แทน ดีกว่า ทนได้มากกว่า เขาเริ่มสังเกตรายละเอียดทีละส่วน ผมสีเงิน ชุดขาว ดาบที่เปล่งแสง ดวงตาสีทองเหมือนออก้า
ถ้าดูทีละส่วนมันโอเค ถ้าพยายามมองภาพรวมพร้อมกัน สมองล้ม
"แกได้ยินได้ไหมถ้าฉันไม่มองตรงๆ?" ธีร์ถามตรงๆ
"ได้ยิน" โอเมก้าตอบ และธีร์รู้สึกได้ว่ามีบางอย่างที่คล้ายรอยยิ้มอยู่ในเสียงนั้น "แกปรับตัวเร็วกว่าที่คิด"
"ฉันลูกหมอผี" ธีร์ตอบแห้งๆ "เห็นของแปลกมาเยอะแล้ว แค่ไม่เคยเห็นแบบนี้"
"ฉันต้องใช้ดาบของฉันส่งแกไปต่างโลกถ้าพร้อมเมื่อไรก็บอก"
เขาหายใจลึกๆ อีกครั้ง แล้วค่อยๆ หันมามองโอเมก้าอีกครั้งด้วยการผ่อนคลายสายตาให้พร่า ไม่โฟกัส เหมือนดูภาพสเตอริโอแกรม
ดีกว่า ทนได้
ธีร์หายใจลึกๆ มองไปรอบห้องอีกครั้ง ที่กองหนังสือเก่า ที่แท่นบูชา ที่รูปถ่ายของพ่อ
พ่อ... ลูกจะไปแล้วนะ
"ฉันพร้อม" เขาพูดด้วยเสียงที่ไม่สั่นเท่าที่ควรจะเป็
โอเมก้าก้าวเข้ามาอย่างเงียบเชียบ แสงจากดาบสาดสว่างขึ้นจนห้องทั้งห้องกลายเป็สีขาว ธีร์หลับตา
เขาไม่รู้สึกเจ็บ นั่นเป็สิ่งแรกที่แปลกใจ ไม่มีความเ็ป ไม่มีความกลัว มีแค่ความอุ่นที่แผ่ซ่านออกจากจุดกึ่งกลางลำคอ ราวกับน้ำอุ่นไหลผ่านร่างกาย
แล้วทุกอย่างก็มืดลง
แต่ก่อนที่จะมืดสนิท เขาได้ยินเสียงของโอเมก้าอีกครั้ง เบาจนแทบไม่ได้ยิน
"ยินดีต้อนรับสู่ชีวิตใหม่ หมอผี"
มืด
อบอุ่น
แน่น
ธีร์ไม่รู้ว่าตัวเองอยู่ที่ไหน รู้แค่ว่ามีความอุ่นล้อมรอบทุกด้าน และมีเสียงบางอย่างที่ดังอยู่อย่างสม่ำเสมอใกล้ๆ เขา
ตุ้บ ตุ้บ ตุ้บ
เสียงหัวใจ แต่ไม่ใช่หัวใจของเขา
ความคิดนั้นชัดขึ้นช้าๆ เหมือนหมอกกระจาย เขาพยายามขยับแขนขา แต่ร่างกายไม่ตอบสนองอย่างที่คาด มันเล็กเกินไป อ่อนแอเกินไป
โอ
เขาเพิ่งเข้าใจ
แล้วทุกอย่างก็เปลี่ยน ความอุ่นที่ล้อมรอบหายไปกะทันหัน แสงสว่างโถมเข้ามาจนตาแสบ อากาศเย็นปะทะิั และสิ่งแรกที่ธีร์ทำได้คือ
ร้องไห้
เสียงร้องของทารกแรกเกิดลั่นขึ้นในห้องหินขนาดใหญ่ที่ประดับด้วยเทียนนับร้อยเล่ม มีผู้หญิงล้มตัวลงหายใจหอบอยู่บนเตียง มีผู้ชายในชุดสีทองคุกเข่าอยู่ข้างๆ และมีคนอีกหลายคนที่แต่งกายหรูหราล้อมรอบอยู่ด้วยแววตาตื่นเต้น
ธีร์มองเห็นได้ทั้งหมดนั้นแม้ตาจะยังพร่ามัว เพราะความทรงจำทั้งหมดยังอยู่ครบ ยี่สิบหกปีในโลกเก่า เื่ของพ่อ เื่สำนัก เื่ของออก้าและโอเมก้า ทุกอย่างยังชัดเจน
ฉันเกิดใหม่จริงๆ
ชายในชุดสีทองรับร่างทารกจากมือของหมอตำแย อุ้มขึ้นมาด้วยมือที่ใหญ่และอบอุ่น จ้องมองด้วยแววตาที่ซับซ้อนหลายอารมณ์
ธีร์มองขึ้นไปที่ใบหน้านั้น แล้วก็เริ่มสังเกตสิ่งรอบข้าง ห้องขนาดใหญ่ที่ประดับด้วยทองคำมากมาย และกลิ่นที่ลอยอยู่ในอากาศ
กาแฟ
กลิ่นกาแฟอบอวลทั่วห้อง ไม่ใช่แค่จางๆ แต่เป็กลิ่นที่ซึมอยู่ในผนัง ในผ้า ในเนื้อไม้ กลิ่นที่บอกว่าสิ่งนี้อยู่ที่นี่มานานจนกลายเป็ส่วนหนึ่งของสถานที่ และบนผนังห้องมีแผนที่ขนาดใหญ่ทำจากทองแดง แสดงเส้นทางการค้าที่ทอดยาวข้ามทวีป ทุกเส้นทางมาที่จุดเดียวกัน ตรงกลางของอาณาจักรที่มีชื่อจารึกด้วยอักษรสีทองว่า Kaldi
ชายในชุดสีทองพูดด้วยภาษาที่ธีร์ไม่เคยได้ยิน แต่เข้าใจทุกคำ
"โอรสของเรา เ้าเกิดมาในวันที่ดวงดาวเคลื่อนตรง เราขอตั้งชื่อเ้าว่า Espresso แห่งราชวงศ์ Crema"
"แต่จะเรียกเ้าสั้นๆ ว่าเอสก็แล้วกัน"
ธีร์ทวนชื่อในใจ ชื่อที่ฟังดูแปลก แต่ก็มีน้ำหนักบางอย่างในนั้น
แล้วความรู้สึกแปลกๆ ก็มาถึง
มือซ้าย
ร้อนขึ้นกะทันหัน ร้อนกว่าส่วนอื่นของร่างกายจนผิดปกติ เหมือนถ่านที่ยังคุอยู่ใต้เถ้า เอสพยายามขยับนิ้วมือซ้ายด้วยความพยายามทั้งหมดที่ร่างทารกจะทำได้ และเมื่อนิ้วงอพับ ทุกคนในห้องนั้นหยุดนิ่ง
บนฝ่ามือซ้ายของทารก ลายเส้นสีทองแผ่ออกเป็รูปตัวอักษร Ω วูบขึ้นหนึ่งครั้ง สว่างจนทุกคนต้องหรี่ตา แล้วก็ดับลง เหมือนฟ้าแลบในคืนฝนตก
ใครบางคนสูดหายใจดังๆ
ชายในชุดสีทองกดฝ่ามือนั้นเบาๆ ด้วยมือที่สั่นเล็กน้อย แล้วพูดด้วยเสียงที่สั่นเครือด้วยอารมณ์
"ตราแห่งโอเมก้า... ทูต์ประทานพรให้โอรสของเรา"
เอสมองลงมาที่ฝ่ามือซ้ายที่ตอนนี้กลับมาเป็ิัธรรมดาแล้ว แต่ความอุ่นยังคงอยู่ภายใน เขายังไม่รู้ว่ามันทำอะไรได้ ยังไม่รู้ว่าจะใช้มันยังไง รู้แค่ว่ามันอยู่ที่นั่น รอเวลา รอที่จะตื่น
และเขาจะเรียนรู้
เหมือนที่เขาเรียนรู้ทุกอย่างมาตลอดชีวิตที่แล้ว ทีละขั้น ทีละวัน
เอสหลับตาลงด้วยความเหนื่อยล้าของทารก แต่ในจิตใจที่ยังโต้ตื่นอยู่ เสียงของพ่อดังขึ้นเบาๆ
"หมอผีที่ดี ต้องสังเกต ต้องเรียนรู้ และต้องรู้จักตัวเองก่อน ก่อนที่จะรู้จักสิ่งอื่น"
ธีร์ — เอส — ยิ้มในใจ
ในชีวิตนี้ ฉันจะเป็หมอผีที่ยิ่งใหญ่ที่สุดที่โลกนี้เคยเห็น
และระหว่างนั้น... ฉันจะทำต้มยำให้ทุกคนในอาณาจักรกาแฟแห่งนี้ได้กิน
229
