(จบ)พฤกษาวิญญาณกับสงครามมนุษย์พิฆาตเทพมังกร

        เช้าวันถัดมา แสงอรุณสีทองอ่อนค่อยๆคลี่ตัวเหนือยอดกำแพงและมหานครเมืองขนาดใหญ่

        ขณะที่บรรยากาศภายในของมหาวิทยาลัยเทพอสูรพลันเต็มไปด้วยความมีชีวิตชีวาและความคึกคัก

        เสียงฝีเท้า เสียงสนทนา และกระแสพลังวิญญาณที่ไหลเวียนอยู่ทั่วทั้งพื้นที่ประหนึ่งกระแสน้ำเชี่ยวกรากที่ไม่มีวันหยุดนิ่ง

        ลานกว้างเบื้องหน้าอาคารหลักเนืองแน่นไปด้วยนักเรียนจำนวนมาก

        บางกลุ่มกำลังรวมตัวกันเพื่อออกไปทำภารกิจด้านนอกกำแพงเมือง สีหน้าของพวกเขาเปี่ยมด้วยความมุ่งมั่นและความตื่นเต้น

        อีกด้านหนึ่ง เหล่านักเรียนใหม่ที่เพิ่งก้าวเข้าสู่รั้วมหาวิทยาลัยกำลังยืนจับกลุ่ม มองหาแนวทางพิเศษของตนเองด้วยสายตาที่สับสนปะปนกับความหวัง เส้นทางฝึกฝนในที่แห่งนี้ไม่ได้ถูกกำหนดตายตัว ทุกคนต้องเลือกเองว่าจะก้าวไปในทิศทางใด

        บางคนมุ่งหน้าตรงไปยังห้องเรียนของสถาบันดาบมังกรศักดิ์สิทธิ์ มั่นใจในวิถีแห่งคมดาบที่เปรียบดังมังกรเหินฟ้า

        บางคนหันเหไปยังสถาบันธนูมังกรฟ้า สายตาเฉียบคมดุจเหยี่ยว พร้อมจะยิงลูกศรทะลวงทุกระยะห่าง

        บางผู้ยังไม่เข้าใจถึงการไหลเวียนของวิชาขับเคลื่อนพลัง พวกเขาก็รีบเดินทางเข้าสู่สถาบันศาสตร์พลังวิญญาณมังกร

        หวังจะเรียนรู้หลักการควบคุมกระแสภายในร่างให้มั่นคง

        ส่วนผู้ที่รู้สึกว่าร่างกายของตนยังไม่แข็งแกร่งพอ ก็เลือกตรงไปยังสถาบันมังกรพิโรธ เพื่อหล่อหลอมกายเนื้อให้แข็งแกร่งดั่งเกราะเหล็ก

        ทุกก้าวที่เคลื่อนไหวในเช้าวันนั้น ล้วนเป็นการเลือกอนาคตของตนเอง

        หวงเยี่ยเองก็เป็นหนึ่งในกลุ่มผู้เดินท่ามกลางความคึกคักนั้น มุ่งตรงไปยังสถาบันหอกเทพอสูร

        ถึงอย่างไร อาวุธที่เขาชำนาญไม่ใช่ดาบ ไม่ใช่ธนู แต่เป็นหอกและทวน อาวุธที่ผสานการโจมตีระยะกลางเข้ากับพลังทะลวงอันหนักหน่วง หอกในมือเปรียบดังเส้นสายฟ้าที่พุ่งตรง ทวนในกำมือคือพลังที่แทงทะลวงอุปสรรค

        อาคารของสถาบันหอกเทพอสูรตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหน้า รูปทรงเรียบง่ายราวกับหอกยักษ์ที่ปักลงสู่พื้นดินอย่างมั่นคง

        ทันทีที่หวงเยี่ยก้าวเข้าใกล้ บรรดานักเรียนใหม่จำนวนไม่น้อยที่สังเกตเห็นก็รีบเข้ามาล้อมรอบ

        สีหน้าของพวกเขาเต็มไปด้วยความเป็นมิตรและความสนใจ

        “เจ้าคือหวงเยี่ยใช่หรือไม่?”

        “ข้าได้ยินว่าท่านปลุกเจตจำนงระดับราชาขึ้นมาได้จริงหรือ”

        “ข้าชื่อหลินเฟิง มาจากเขตตะวันตก ยินดีที่ได้รู้จักนะเจ้าชายน้อย!”

        เสียงแนะนำตนเองดังต่อเนื่องเป็นสาย บางคนเอ่ยชื่อ บางคนบอกภูมิหลัง บางคนเพียงยิ้มด้วยความชื่นชม เพราะการเป็นอัจฉริยะที่สามารถปลุกเจตจำนงระดับราชาได้ ไม่ใช่เรื่องที่พบเห็นได้บ่อย ความสามารถเช่นนั้นย่อมดึงดูดทั้งความเคารพและความคาดหวัง

        หวงเยี่ยไม่ได้วางท่าหยิ่งผยอง เขาพยักหน้ารับคำทักทายและตอบกลับอย่างสุภาพ

        นักเรียนหลายคนยิ่งรู้สึกประทับใจ บางคนมองเห็นโอกาสที่จะสานสัมพันธ์กับผู้มีศักยภาพสูงเช่นเขา

        เพราะในโลกแห่งการต่อสู้ การมีสหายที่แข็งแกร่งย่อมเป็นหลักประกันหนึ่งของอนาคต ทว่าท่ามกลางบรรยากาศที่เป็นมิตร กลับมีสายตาอีกหลายคู่ที่มองมาด้วยความรู้สึกต่างออกไป ชายหนุ่มบางคนยืนอยู่ไม่ไกล สีหน้าของพวกเขาเคร่งขรึม แววตาฉายแววหงุดหงิดที่พยายามปกปิด

        “แค่ปลุกเจตจำนงระดับราชาได้ ก็ได้รับความสนใจถึงเพียงนี้”

        “พวกมันช่างรีบร้อนเกินไป”

        ความอิจฉาเป็นสิ่งที่มิอาจหลีกเลี่ยงในสถานที่ซึ่งเต็มไปด้วยผู้มีพรสวรรค์ ทุกคนต่างต้องการเป็นจุดสนใจ ต่างต้องการได้รับการยอมรับ

        แต่ไม่มีผู้ใดกล้าเข้าไปหาเรื่องในตัวของเขาเลยซักคนเดียว

        เหตุผลนั้นชัดเจน

        พลังอำนาจที่หวงเยี่ยเคยสำแดงออกมา มันแข็งแกร่งเกินกว่าจะมองข้าม

        การเผชิญหน้ากับเขาโดยไร้ความพร้อม ย่อมไม่ใช่ทางเลือกที่ชาญฉลาด ในทางกลับกันมันเป็นความคิดที่โง่เขลาสิ้นดี

        ไม่นานนัก ภายในห้องฝึกอันกว้างขวางของสถาบันหอกเทพอสูรก็พลันเงียบสงบลง

        บรรดานักเรียนใหม่ที่นั่งขัดสมาธิเรียงรายอยู่บนพื้นต่างสงบนิ่ง สายตาจับจ้องไปยังทางเข้าด้วยความคาดหวัง

        เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นดังสะท้อนเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ก่อนที่ร่างของชายวัยกลางคนผู้หนึ่งจะก้าวเข้ามาอย่างสง่างาม

        เขามีเรือนผมสีเข้มแซมขาวเล็กน้อย ใบหน้าคมเข้ม ดวงตาเฉียบคมดุจคมอาวุธในมือ แผ่นหลังตั้งตรงราวกับหอกที่ปักลงบนพื้นดินอย่างมั่นคง กลิ่นอายพลังที่แผ่ออกมาจากร่างของเขาหนักแน่นและคมกริบ ทำให้บรรยากาศในห้องฝึกตึงเครียดขึ้นในทันที

        ชายผู้นั้นมีนามว่าหลานฟง เป็นนักล่ามังกรที่แข็งแกร่ง และมีชื่อเสียงเลื่องลือในด้านความเชี่ยวชาญการใช้อาวุธหอก

        ภายใต้สายตาของเขา ไม่มีท่าทางใดของผู้ใช้หอกที่สามารถหลบเลี่ยงการประเมินได้

        เมื่อมาถึงกลางห้อง หลานฟงหยุดยืน กวาดสายตามองนักเรียนทุกคนที่นั่งนิ่งอยู่เบื้องล่างอย่างละเอียดถี่ถ้วน

        จากนั้นตัวของเขาก็ยกมือขึ้น ภาพโฮโลแกรมขนาดใหญ่ปรากฏขึ้นกลางอากาศ แสดงภาพอาวุธหลากชนิด ก่อนจะค่อยๆเปลี่ยนเป็นภาพของหอกในรูปแบบต่างๆ ทั้งสั้น ยาว หนัก เบา และรูปแบบเฉพาะทาง

        “ยินดีต้อนรับสู่การสั่งสอนของข้า ไอ้พวกเด็กน้อย!”

        “ฟังนะ ไอ้พวกลูกเจี๊ยบ พวกแกที่ใช้อาวุธเป็นหอก ย่อมไม่เรียกมันว่าเป็นผู้ใช้หอกที่แท้จริง!”

        คำพูดที่ตรงไปตรงมาทำให้นักเรียนหลายคนสะดุ้งเล็กน้อย บางคนขมวดคิ้ว บางคนกลืนน้ำลายด้วยความตึงเครียด

        หลานฟงไม่สนใจปฏิกิริยาเหล่านั้น เขาเดินช้าๆไปข้างหน้า สายตาคมกริบกวาดมองทั่วห้อง

        “บอกข้ามา! จุดเด่นของหอกแตกต่างจากอาวุธอื่นในเรื่องใด?”

        นักเรียนบางคนมองหน้ากัน ก่อนที่ชายหนุ่มคนหนึ่งจะยกมือขึ้นอย่างมั่นใจ

        “เพราะมันมีช่วงอาวุธที่ยาวกว่าครับ”

        คำตอบยังไม่ทันจบ

        เสียงตะคอกก็ดังสนั่น

        “ไอ้โง่!”

        เสียงของหลานฟงดังก้องไปทั่วห้อง ทำให้หลายคนสะดุ้งเฮือกโดยไม่รู้ตัว

        “ถ้าบอกแบบนั้น อาวุธอย่างปืนหรือธนูก็ต้องมีระยะไกลกว่าหอกสิ แล้วแบบนั้นพวกมันก็เป็นสุดยอดอาวุธไปแล้วหรือไง!”

        บรรยากาศเงียบกริบ นักเรียนที่ตอบหน้าซีดเผือด รีบก้มศีรษะลงทันที

        หลานฟงชี้ไปยังภาพหอกในโฮโลแกรม ดวงตาเปล่งประกายจริงจัง

        “รู้ไหมว่าทำไมหอกถึงถูกเรียกว่าเป็นสุดยอดศัสตราวุธแห่งการสังหารมังกร!”

        ไม่มีใครกล้าตอบ

        “เพราะมันมีความอิสระและพลิกแพลงได้อย่างไร้ขีดจำกัด!”

        “หอกสามารถแทง ฟาด กวาด ปัด ป้อง งัด ดัน และเปลี่ยนจังหวะการโจมตีได้ในเสี้ยววินาที มันมีพลังทะลุทะลวงที่สูงส่งที่สุดในบรรดาอาวุธระยะประชิด แตกต่างจากดาบที่เน้นการฟันโดยตรง และต่างจากอาวุธหนักที่เน้นการบดขยี้!”

        “ยิ่งไปกว่านั้น หอกยังสามารถใช้ป้องกันได้จากทุกสารทิศ หากผู้ใช้เข้าใจแก่นแท้ของมัน!”

        ทันใดนั้นหลานฟงก็สะบัดมือ หอกยาวสีดำเงินปรากฏขึ้นในกำมือเหมือนถูกเรียกออกมาจากความว่างเปล่า

        “ยกตัวอย่างง่ายๆ”

        เขาก้าวไปยังลานฝึกด้านหน้า แล้วหมุนหอกในมืออย่างฉับพลัน

        “ฟุ่บ! วู้ม! หวีด—!”

        ทันใดนั้นเสียงสายลมก็ดังขึ้นอย่างรุนแรง หอกในมือของเขาแปรเปลี่ยนเป็นเงาพร่าเลือน หมุนวนรอบกายอย่างรวดเร็วราวกับพายุเหล็ก ก่อให้เกิดกระแสลมหมุนที่พัดชายเสื้อของนักเรียนที่นั่งอยู่แถวหน้าให้สะบัดอย่างรุนแรง

        แสงสะท้อนจากคมหอกวูบวาบต่อเนื่อง ราวกับม่านโลหะที่ปกคลุมทั่วทั้งร่าง

        “นะ.. นี่มัน..”

        นักเรียนจำนวนมากอ้าปากค้าง ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตื่นตะลึง หัวใจเต้นแรงตามจังหวะการเคลื่อนไหวที่ทั้งงดงามและน่าเกรงขาม

        ทันใดนั้น หลานฟงหยุดการเคลื่อนไหวอย่างฉับพลัน ปลายหอกชี้ลงพื้นอย่างมั่นคง ลมหยุดนิ่งราวกับไม่เคยมีสิ่งใดเกิดขึ้น

        “นี่คือกระบวนท่าหอก!”

        “เป็นเพียงรูปแบบพื้นฐานของผู้ใช้หอก แต่หากฝึกจนถึงขีดสุด แม้กระทั่งฝนธนูหรือกรงเล็บมังกรก็ยากจะฝ่าเข้ามาได้!”

        คำกล่าวนั้นทำให้ดวงตาของนักเรียนทุกคนลุกโชนด้วยความตื่นเต้น

        หวงเยี่ยที่นั่งอยู่ท่ามกลางฝูงชน จับจ้องทุกการเคลื่อนไหวโดยไม่กะพริบตา ในสายตาของเขา กระบวนท่าที่ดูเรียบง่ายนั้นแฝงไปด้วยจังหวะที่แม่นยำและพลังควบคุมที่ลึกซึ้ง ทุกองศาของการหมุนล้วนมีเหตุผล ทุกแรงส่งล้วนเชื่อมโยงต่อเนื่องไร้ช่องโหว่

        หลานฟงกวาดสายตามองนักเรียนทุกคนอีกครั้ง ก่อนจะยิ้มมุมปากอย่างดุดัน

        “ในวันนี้ ข้าหลานฟง จะสอนพวกแกให้รู้ซึ้งถึงวิถีแห่งหอกที่แท้จริงเอง!”

        “จำเอาไว้ หอกไม่ใช่อาวุธของคนลังเล มันเป็นอาวุธของผู้ที่ตัดสินใจเด็ดขาด”

        “ต้องแทงออกไปและต้องถึงเป้าหมาย ต้องถอยกลับมาและต้องพร้อมโจมตีอีกครั้ง!”

        “ไอ้พวกลูกเจี๊ยบทั้งหลาย! ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ข้าจะทำให้พวกแกรู้จักคำว่าผู้ใช้หอกที่แท้จริง หมายความว่าอย่างไร!”