ชีวาแทรกร่างเดินเข้าผ่านกลุ่มนักท่องเที่ยวยืนออที่ทางเข้าห้องสุขาชายหญิง เสียงพูดคุยดังขึ้นเรื่อยๆเมื่อเด็กๆวิ่งชนนักท่องเที่ยว “ขอทางหน่อยค่ะ” นาเดียยกจานอาหารสูงขึ้น “ผมช่วยดีกว่า” ชีวาสอดมือจับขอบจานอาหาร “คุณชีวา มาทานนี้หรือคะ” ชีวาพยักหน้าพร้อมยิ้มดีใจที่พบเธอ “ร้านอาหารโปรดของผม” นาเดียก้าวออมายืนด้านนอก “ส่งฉันแค่นี้ค่ะ เดี๋ยวเ้าของร้านจะเห็น” ชีวากลับไปนั่งที่โต๊ะเดิม “ทำไมไปนานวะ” เทวินทำหน้าบูดเบี้ยว “พอดีเจอนาเดียด้านหลัง” ชีวาชี้ไปที่นาเดีย “โอ้โห้ ทำเป็เหมือนไม่ได้เจอกันนานแสนนาน” เทวินเเขวะชีวาเล่นๆ ดร.เนฮ่าชูแก้วเครื่องดื่มขึ้น “Cheers ค่ะ” เทวินกระทบแก้วเครื่องดื่มกับชีวาเพือนรัก “คุณชีวาชอบนาเดียจริงๆเหรอคะ” คำถามของดร.เนฮ่าทำให้สองหนุ่มมองหน้ากันและกัน “ฉันแปลกใจค่ะ”
“ทำไมครับ ที่รัก..ชีวาหนุ่มหล่อ พ่อรวย การศึกษาดี เขาเพรียบพร้อมทุกอย่าง ผมยังอิจฉาเพื่อนของผมเลยครับ” เทวินสาธยายจนดร.เนฮ่าหัวเราะเบาๆ “พวกคุณคงคิดว่าผู้หญิงเหมือนกันทุกคน จริงค่ะ ผู้หญิงบางคนวิ่งหนีคนรวยค่ะ บางคนไม่ชอบคนหล่อ” ชีวาจ้องหน้านาเดียที่เดินผ่านโต๊ะของเขา “หมายความว่า ผมไม่ใช่สเป็กของเธอ ใช่ไหมครับ” ดร.เนฮ่าตักข้าวหมักไก่ลงในจานเปล่าเลื่อนให้ชีวา “เธออจจะอยู่ในประเภทใดประเภทหนึ่งค่ะ” ชีวาหันหน้ามองร่างบางในผ้าส่าหรีที่ยืนอีกมุมห้อง “คุณต้องเข้าใจว่า เธอแข็งในอ่อนนอก ชีวิตในวัยเด็กที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัว การทารุณกรรม และภาพติดตาอาจจะทำให้เธอไม่เลือกคุณค่ะ” ดร.เนฮ่ากล่าวอย่างมั่นใจ ชีวากล่าวเพียงคำเดียวว่า “ขอบคุณครับ” อาหารเที่ยงมื้อนี้อร่อยถูกปากของเทวินและดร.เนฮ่า ชีวาสั่งไก่ย่างรวมกับอาหารสองสามอย่างห่อกลับบ้าน “นายยังไม่อิ่มหรือวะ” ชีวายื่นบัตรเครดิตให้พนักงานเก็บเงิน “เปล่า ฉันซื้อให้นาเดีย” ไม่กี่นาทีต่อทั้งสามกล่าวลา เทวินควงแขนดร.เนฮ่า “เราไปดูหนังต่อกันดีกว่า” ชีวายกนิ้วโป้ให้เพื่อน “เจอกันวันศุกร์ที่เดิม”
บริเวณอ่างล้างมือภายในร้านอาหาร ชีวากำลังล้างมือ นาเดียยื่นผ้าเช็ดมือให้เขา “ขอบคุณค่ะที่มาอุดหนุน” หญิงสาวไม่กล่าวต่อว่าโอกาสหน้าเชิญมาใหม่ “ผมจะรอคุณที่หัวมุมถนน เรากลับบ้านพร้อมกัน” นาเดียยิ้มแต่ไม่กล่าวอะไร ชีวาหันหลังเดินออกไปจากร้านอาหาร “นี่เธอ ผู้ชายคนนั้นเป็ใคร” เพื่อนร่วมงานดึงผ้าเช็ดมือออกจากมือของนาเดีย “ฉันไม่รู้จัก” เสียงซุบซิบดังขึ้นในวงพนักงานด้วยกัน “เขาพูดคุยกับเธอเหมือนคุ้นเคยกัน แฟนเธอหรือเปล่า” นาเดียส่ายหน้าปฏิเสธ หญิงสาวรวบรวมเสื้อผ้าเข้าในห้องน้ำ นาเดียรีบแต่งตัวสวมชุดธรรมดา
“วันนี้ฉันทำงานวันสุดท้าย ขอกลับไปเก็บข้าวของที่หอพักก่อนค่ะ” หญิงสาวรับเงินค่าแรง “เธอแน่ใจนะนาเดียว่าจะไม่ทำงานที่นี่ต่อ น่าเสียดายมาก” เ้าของร้านสอดเงินใส่ลงในซองสีน้ำตาล “ฉันกลับมาเยี่ยมคุณฟาร์น่าค่ะ” นาเดียกล่าวอำลาเพื่อนร่วมงานทุกคน “แวะมาหาพวกเราด้วยนะ นาเดีย” ร่างบางวิ่งอย่างเร็วไปที่หัวมุมถนน รถเก๋งคันหรูจอดริมถนน เสียงเครื่องยนต์ทำให้เธอหยุดมองชีวาผ่านกระจกหน้ารถ ชีวาเงยหน้าขึ้น ทั้งคู่สบตากันเสียงปลดล็อคประตู หญิงสาวยืนหอบหายใจแรงค่อยๆยืนมือเปิดประตูรถ ร่างบางนั่งข้างคนขับรัดเข้มขัดนิรภัย “เราจะไปซุปเปอร์มาเก็ตก่อนดีไหมครับ” นาเดียเปิดสมุดพกเล่มเล็ก “ขอไปหาคนรู้จักก่อนได้ไหมคะ” ชีวาพยักหน้า “ขอที่อยู่ ผมจะแวะไปซื้ออาหารให้แม็กด้วย”
“ฉันทำงานให้กับร้านส่งหนังสือพิมพ์ที่ย่านเเกรี่ค่ะ” ชีวาขับรถขึ้นสะพานตรงไปจอดที่ร้านส่งหนังสือพิมพ์ “ถึงแล้ว” นาเดียหันหน้ายิ้มให้เขา “รอสักห้านาทีนะคะ” ชายหนุ่มเลื่อนรถยนต์เข้าจอดในที่จอดรถ ร่างสูงลงมาจากรถ หยอดเหรียญค่าจอดรถ นาเดียออกมาจากร้านหนังสือพิมพ์ เธอพบชีวาที่นั่งบนเก้าอี้ยาวใต้ต้นไม้ใหญ่ ท่ามกลางทุ่งหญ้าสีเขียวขจี เส้นผมสีดำสนิทสะบัดพลิ้วตามแรงลม เขาหลับตาสนิทเงยหน้าขึ้นสูดอากาศบริสุทธิ์ เสียงนกแหวกว่ายอากาศดังอื้ออึง ทำให้ชีวาลืมตา ดวงตาคมกริบจ้องฝูงนกที่บินแตกแถวบนท้องฟ้า “ที่นี่น่าอยู่มากๆ” นาเดียก้าวมาถึงเก้าอี้ยาว “นั่งสิ ผมชอบบรรยากาศแบบนี้มาก” ร่างบางนั่งลงบนเก้าอี้ยาวห่างจากชีวาพอสมควร นาเดียวางกระเป๋าเป้ลงระหว่างปลายเท้าทั้งสอง “ขอบคุณนะคะ ที่คุณช่วยฉัน” ชีวายิ้มหวาน “ผมทำหน้าที่ของเพื่อนคนหนึ่งท่านั้นเองครับ” ดวงตาของนาเดียเบิกกว้าง “เพื่อนคนหนึ่ง” ชีวาหนุ่มหันหน้ามองนัยต์ตาคู่สวย “ใช่ครับ เราเป็เพื่อนกัน ผมรับปากคุณแล้ว ผมจะไม่แตะต้องตัวคุณ”
สายลมยามบ่ายพัดแ่อย่างอ่อนโยน บรรยากาศที่สงบนิ่งเหมือนเวลาเดินอย่างเชื่องช้า เสียงเรียกจากคนข้างตัวทำให้ทั้งคู่หันหน้ามอง “มาริต้า มานี่ลูก” ร่างเด็กผู้หญิงวัยสามขวบวิ่งมาหยุดตรงหน้าชีวา มือน้อยจับมือของชีวาให้ลุกขึ้น “สวัสดีครับ มาริต้า” ใบหน้าสีน้ำนมอมชมพูของหนูน้อยน่ารักทำให้นาเดียยื่นมือเข้าทักทาย “หนูน่ารักจังเลย” มาริต้าชี้บนต้นไม้ให้นาเดียดู “อ่อ นกน้อยใช่ไหมคะ หนูอยากได้นกใช่ไหม บอกคุณลุงคนนี้เลยค่ะ” ชีวาขมวดคิ้วจ้องนาเดีย ก้มลงกระซิบข้างใบหูของเธอ “ทำไมเรียกผมว่าคุณลุง ผมยังไม่แก่ขนาดนั้น” นาเดียยิ้มกว้างขึ้น “ล้อเล่นค่ะ” สายตาของเธอมองเข็มนาฬิกาข้อมือของชีวา “เเย่แล้ว...ฉันต้องไปขนกระเป๋าเสื้อผ้าที่หอพักค่ะ” มือเรียวยื่นไปกุมอบอุ่นไว้แน่น “คุณช่วยอีกครั้งนะคะ” ชีวาดึงร่างของเธอให้ลุกขึ้น ทั้งคู่กล่าวลาหนูน้อยมาริต้าที่ยืนมองอย่างเสียดาย “บ๊าย บายจ้า”
หอพักนักศึกษาตั้งอยู่ด้านหลังมหาวิทยาลัยอิลลินอยส์ ใบหน้าหล่อระบายยิ้มเมื่อนึกถึงอดีตที่เข้าเรียนที่นี่ นาเดียใช้เวลาไม่นาน หญิงสาวเดินลากกระเป๋าเสื้อผ้าใบเดิมตรงมาที่รถเก๋งคันหรู ชีวาช่วยเธอยกกระเป๋าเสื้อผ้าไว้ในท้ายรถ “สถานีต่อไปครับ” นาเดียส่ายหน้า “ไม่มีค่ะ” คนพูดยิ้มอย่างสบายใจเมื่อเธอหลุดพ้นจากปัญหากับเพื่อน “เดือนหน้าฉันต้องไปเข้าค่ายซ้อมชกมวยที่อินเดียน่าโพลิสค่ะ ขอลางานหนึ่งเดือนล่วงหน้านะคะ” ชีวาเร่งความเร็วรถที่แล่นผ่านซุปเปอร์มาเก็ต “คุณเหนื่อยหรือเปล่าค่ะ” นาเดียหันหน้ามองซุปเปอร์มาเก็ต “ผมไม่เหนื่อยครับ และไม่ได้ลืมว่าเราต้องไปซุปเปอร์มาเก็ต” นาเดียรู้สึกเขาเปลี่ยนไปจากเมื่อวาน นาเดียเม้มริมฝีปากเข้าหากันแน่นอย่างไม่รู้ตัว “ผมคิดว่าเราไปซื้อพวกผักผลไม้ที่ย่านฟาว์เวอร์ไนซ์ดีกว่าครับ”
“คุณสนใจการชกมวยมากกว่าการเรียน ใช่ไหมครับ” ชีวาผ่อนความเร็วเมื่อป้ายเตือนความเร็วปรากฎขึ้น “ตอนนี้การเงินของคุณดีขึ้น ทำไมต้องไปแข่งชกมวยด้วย” นาเดียรีบตอบ “ตอนนั้นไม่รู้ว่าฉันจะได้กลับมาทำงานกับคุณอีกครั้งคะ” ชีวา้าให้เธอเลิกการชกมวย “ทำไมไม่เเข่งขันอย่างอื่น” นาเดียก้มหน้านิ่งเหมือนตุ๊กตาหน้ารถ “คะแนนฟิสิกส์ของคุณดีมาก คุณควรตั้งใจเรียนให้มาก” ชีวายื่นลูกอมรสมินส์ให้นาเดีย ปลายนิ้วกดปุ่มลดเสียงเพลงลง “ชีวิตของผมก็เหมือนคุณ” น้ำเสียงทุ้มน่าฟังกล่าวต่อ “ผมถูกเรียกว่า ลูกเมียน้อยมาั้แ่จำความได้” นาเดียสวมที่คาดเส้นผมหันหน้ามองดวงตาคมที่จ้องถนนข้างหน้า “คุณรู้สึกโกรธไหมคะ” ชีวาพยักหน้ายอมรับ “ผมอยากจะฆ่าคนที่เรียกผมเเบบนั้น” ชีวายอมเปิดใจ เขาก็ยอมรับถึงความเ็ปในหัวใจที่สะสมมานาน
“วันนั้นคุณพลั้งปากออกมาว่า คุณก็เป็ลูกเมียน้อย”
นาเดียไม่ได้ตั้งตัวเมื่อถูกถามเื่นี้ “ความจริงฉันก็ไม่รู้ว่า พ่อของฉันคือใครค่ะ” ชีวาชะลอความเร็วของรถ หมุนพวงมาลัยเลี้ยวเข้าจอดริมทาง “คุณมีพี่น้องสามคน แต่ไม่รู้ว่าพ่อที่แท้จริงคือใคร” ชีวามองสายตาที่ปวดร้าวของนาเดีย เขารีบเปลี่ยนเื่คุย “อีกห้านาทีเราจะถึงซุปเปอร์มาร์เก็ต” นาเดียก้มหน้าลงเพื่อซ่อนสีหน้า ไม่กล้าสบตาของชีวา “ฉันรู้สึกหิวค่ะ” ชีวาเอื้อมมือไปที่เบาะหลังรถ “ผมซื้ออาหารเที่ยงให้คุณ เราไปกินตรงนั้นดีไหม” นาเดียมองกล่องอาหารสามสี่อย่าง “ผมรู้ว่าคุณต้องหิวจัด มีอาหารสำหรับสามคน น้ำดื่ม และผลไม้” เธอหันกลับมามองชีวาด้วยสายตาสงสัย “คุณกำลังทำอะไรกับฉันคะ คุณไม่รู้ประวัติของฉันแม้แต่นิดเดียว ผู้หญิงคนหนึ่งที่คุณไม่รู้จักเื้ัของครอบครัวของฉัน คุณชีวา...เราตกลงกันแล้วนะคะ” ปลายนิ้วชี้ของชีวาเเตะที่ริมฝีปากอิ่มเอิบห้ามเธอพูดต่อ “ผมบอกแล้วว่าผมเป็เพื่อนของคุณ ความสัมพันธ์ของเพื่อน ไม่มีฐานะ วรรณะ ลองคบกับผมเเบบเพื่อนลองดู ถ้าไม่น่าคบก็เลิกคบ ตกลงไหม’
“ขอแค่น้ำดื่มค่ะ” ชีวาขยี้กลุ่มผมของเธออย่างเร็ว “เ้าเล่ห์จริงๆ ผมใหมดนึกว่า จะกินเหมือนหมู” นาเดียหัวเราะออกมา “ฉันหายแล้วค่ะ” ชีวาหันกลับสตาร์ทรถยนต์ พลิกข้อมือดูนาฬิกาเรือนเล็ก “เราต้องรีบกลับ วันนี้มีเปิดสนาม ไอพีแอลคู่แรก” หนึ่งชั่วโมงผ่านไป รถเก๋งคันหรูจอดอยู่กลางสี่แยกไฟจารจร สัญญาณไฟจราจรเปลี่ยนจากสีแดงเป็สีเขียว รถของเขาอยู่แถวหน้ารีบพุ่งออกไปราวติดจรวจ “คุณไม่กลัวโดนจับความเร็วเหรอคะ” ชีวาอมยิ้มชี้ให้เธอดูจราจรข้างหน้า “มันเริ่มติดแล้วครับ” นาเดียมองนาฬิกาดิจีตอลติดมากับเครื่องเสียงในรถ “เราจะไปทันไหมคะ”
เสียงเชียร์ทีมCricketดังสนั่นในห้องนั่งเล่น จอทีวีั์ตรงกลางห้อง ร่างสูงเอนร่างชมรายการกีฬาโปรด “คุณชีวาจะทานอาหารค่ำไหมคะ” ชีวาไม่ตอบหญิงสาวที่ยืน “สุดยอด มันต้องอย่างนี้” เสียงเชียร์ทั้งนอกจอและในจอทำให้นาเดียแสบแก้วหู “นาเดีย ผมขอเบียร์สักขวดแช่ในตู้เย็น” เขาหันหน้าพนมมือขอร้องเธอ “ได้ค่ะ” หญิงสาวยืนมองตู้เย็นในห้องครัว เธอเปิดประตูตู้เย็นใหญ่ หยิบขวดเบียร์ขวดเล็กออก หมุนร่างมองหาที่เปิดขวด “สรุปวันนี้ เขายังไม่ได้กินยา อาหารค่ำก็จะไม่กิน จะดื่มเ้าเบียร์นี้จนเมา” เสียงเปิดขวดเบียร์พร้อมความคิดอะไรบางอย่าง นาเดียจ้องฟองเบียร์แล้วยิ้ม
ระหว่างพักโฆษณาเสียงโทรศัพท์มือถือของชีวาดังหลายครั้ง เพื่อนฝูงของเขาโทรมาวิจารณ์การแข่งขันใน่เเรก นาเดียถือขวดเบียร์ออกมาจากห้องครัว ชีวาหันหน้ามองร่างบางในชุดกางเกงขาสั้นเสื้อยืดเอวลอย “เบียร์ค่ะ” เขายื่นมือรับพร้อมรอยยิ้ม “ขอบคุณครับ” ชีวาคุยกับเพื่อนต่อ สีหน้าตื่นเต้นหัวเราะสลับเสียงผิวปากเมื่อการถ่ายทอดเริ่มต่อกองเชียร์ในสนามเฮลั่นด้วยความสนุกสนาน มือขวดจับขวดกระดกขวดเบียร์อย่างเปรี้ยวปากเต็มที่ “เฮ้…..อ๊าาากกก เอี้ยยย อะไรเนี้ย” ร่างบางหายวับไปทันที “นาเดีย” ชีวาเขย่าขวดเบียร์ยกขึ้นส่องดูน้ำภายใน “ทำไมมันแสบลิ้น ทั้งเค้ม ทั้งเผ็ด แถมเปรี้ยวด้วย เบียร์บูดหรือเปล่าวะ” ชีวาถือขวดเบียร์เข้าไปในห้องครัว สายตาของเขาสะดุดบนโต๊ะกลางห้องครัว แก้วทรงสูงเต็มด้วยน้ำเบียร์สีเหลือง ความเย็นจนมีไอเย็นลอยขึ้น “คุณผสมอะไรให้ผมกิน แล้วเบียร์แก้วนี้ของใคร” ชายหนุ่มเดินตรงเข้าใกล้ร่างของเธอที่ยืนขวางตู้เย็น “ทำไมไม่ตอบผม”
“ห้ามดื่มเบียร์ค่ะ” นาเดียเปิดเตาอบดึงถาดอบไก่เครื่องเทศกลิ่นหอมตลบฟุ้งทั้งห้องครัว “แล้วคุณทำอาหารทำไม ผมซื้ออาหารพวกนั้น อุ่นให้ผมก็ได้” นาเดียเลื่อนถังขยะออกมาให้เขาดู “คุณจะหักค่าแรงของฉันก็ได้นะคะ อาหารพวกนี้มันบูดแล้วคะ” ชายหนุ่มมีอาการหงุดหงิด “เื่นี้ผมเข้าใจ แต่เื่เบียร์ผมไม่เข้าใจ” นาเดียจับฝ่ามือของเขาหงายขึ้น วางถ้วยแก้วมีเม็ดยาสองเม็ด “ั้แ่เที่ยงคุณไม่กินยา และไม่ถามหามันด้วย มองดูที่แขนของคุณสิคะ ผ้าพันแผลมีเืซึม” ชีวาเริ่มหน้าเสียเมื่อเธอถามเื่ยา “คุณไม่เตือนผม” นาเดียคว้าถ้วยยากลับ “อย่างน้อยเตือนให้ผมกลับมาบ้านก็ได้” นาเดียถอดผ้ากันเปื้อนวางบนเก้าอี้ “ฉันควรจะขอโทษคุณ เพราะฉันคุณไม่ได้ให้คุณทานยาตรงตามเวลา และคุณไม่ไปทำแผลด้วย” ชีวายักคิ้วมองเห็นโอกาสเเกล้งเธอ “ใช่ ผมไม่ผิด แต่ไม่เป็ไร ผมจะไปดูการแข่งขันต่อที่บ้านของเทวิน” นาเดียดึงโทรศัพท์มือถือออกจากมืของเขา “ฉันเป็เพื่อนของคุณ ขอห้ามคุณ พักผ่อนได้แล้วค่ะ” ชีวาขมวดคิ้วเข้มจ้องมองดวงตากลมโต “เพื่อน...ที่ห้ามผมตอนนี้ คุณรู้ไหมว่าผมมีความสุขมากตอนดูเกมส์พวกนั้น”
ชีวาถอยหลังเมื่อเสียงเชียร์ดังก้อง เสียงโฆษกประกาศผลคะแนนของฝ่ายหนึ่งนำ นาเดียจำต้องตัดบทก่อนที่จะกลายเป็เื่ใหญ่ “ฉันเป็ห่วงคุณนะคะ” ร่างสูงหยุดนิ่งหันหน้ามองดาเนีย “ใช่ค่ะ คุณช่วยฉันมากมาย ตอนนี้แขนของคุณยังาเ็ คุณขับรถทั้งวัน และเพื่อฉันทั้งนั้น”
5K
![เกิดใหม่ทั้งทีมีภรรยาอัปลักษ์ซะงั้น [Mpreg]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1689243984_84250816.webp)
