ความสามารถในการสร้างสุดยอดเมด ที่โคตรจะโอพี

ตอนที่ 44 เมดผู้ไม่กลัวความตาย

“อ๊ากกกก!!!!!!”

เฟรอกินตะโกนเสียงดังลั่นออกมาพร้อมกับทำท่าว่ายพื้นด้วยความกลัวแบบขั้นสุดดวงตาของเขาปิดแน่นไม่กล้ามองอะไรทั้งสิ้น

...จนเวลาผ่านไปสักพัก เขาเริ่มใช้มือจับไปตามร่างกายของตนเองก็พบว่าร่างกายทุกส่วนของเขายังคงอยู่ครบปกติ...ตัวเขายังคงมีชีวิตอยู่

“ฮ่าฮาๆๆ ชั้นยังไม่ตายจริงๆด้วยชั้นยังไม่ตายยย!!!”

เฟรอกินหัวเราะออกมาด้วยความดีใจ

ก่อนที่จะหันไปพูดกับซีโร่...

“สกิลไร้ตัวตนของเธอมันสุดยอดไปเลยหากเข้ามาอยู่ในสถานะนี้แล้วแม้สิ่งที่เรียกว่าความตายก็ไม่อาจที่จะทำอะไรได้”

แต่ซีโร่กับมองไปที่เขาด้วยความเวทนา...

“ชั้นแค่อยากลองดูเหมือนกันค่ะว่าคุณเฟรอกินจะมีความกล้าอย่างที่พูดจริงหรือเปล่า...แต่พอเห็นท่าทางของคุณเมื่อกี้แล้วมัน...‘ชั่งน่าสงสาร’...”

เมื่อซีโร่พูดจบเธอก็เดินเข้ามาในพื้นที่แห่งความตายด้วยท่าทางที่ปกติพร้อมกับจูงมือของกอนเดินเข้ามาด้วย...ทั้งเธอและกอนไม่ได้ดูตื่นกลัวจนเกินเหตุและมีท่าทางที่ประหลาดแบบเฟรอกินเลย

...ส่วนเฟรอกินในตอนนี้ดูเขินอายขึ้นมา แต่ก็พยายามเก็บอาการไว้...ก่อนที่จะพูดชวนเปลี่ยนเรื่อง

“ชั้นว่าเรารีบตามบอนโน่ไปกันดีกว่า”

----บอนโน่วิ่งลึกเข้าไปภายในพื้นที่แห่งความตายด้วยความแค้น

ภายในใจของเขานั้นไม่อยากจะแสดงท่าทางเป็นคนบ้าหรือคนโง่แบบนั้นเลยพวกทหารของอาณาจักรเหล่านั้นมันสารเลวเกินไป ทั้งผู้ที่มีตำแหน่งใหญ่โตและราชาครึ่งสิงโตนั่น... ‘แม้ว่าพวกแกจะแข็งแกร่งและมีอำนาจมากมายขนาดไหน....แต่พวกแกก็ไม่มีสิทธิ์มาทำกับชั้นแบบนี้นะโว้ยยย!!!!’บอนโน่กู่ร้องด้วยความเคียดแค้นแบบขั้นสุด...พร้อมกับวิ่งลึกเข้าไปข้างในมากขึ้นเรื่อยๆ

. . .

เรื่อยๆจนในที่สุด...เขาก็เจอกับมันอีกครั้งกับสิ่งที่เรียกว่า ‘เดดโซลปริซึม’

ไม่รู้ทำไมหลายคนถึงมองว่ามันเป็นสิ่งที่น่ากลัว...ทั้งที่มันออกกจะเป็นสิ่งที่งดงามเป็นอย่างมาก

บอนโน่หลงใหลในมันเป็นอย่างถึงที่สุด ดวงตาของเขาลุกวาวและเดินเข้าใกล้มันมากขึ้นเรื่อยๆ

...แม้จะอยู่ใกล้มันมากขึ้นขนาดไหนแต่ตัวเขาก็ยังไม่เคยได้สัมผัสมันมาก่อนเลยสักครั้งเดียว

และวันนี้แหละไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม...เขาก็จะลองสัมผัสมันดู

. . .

บอนโน่ที่ไม่กลัวความตายอย่างแท้จริงแต่มือที่เอื้อมยาวออกไปนั้นมันเต็มไปด้วยความสั่นจนเขายังแปลกใจ...

และในที่สุดเขาก็สัมผัสมันเป็นครั้งแรกได้สำเร็จ...

บอนโน่พบว่าร่างกายของเขายังคงเป็นปกติเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

...จนกระทั้งเขาได้ยินเสียอะไรบางอย่างเข้ามาภายในหัวของเขา

‘เจ้าอยากลองสัมผัสพลังแห่งความตายและวิญญาณหรือไม่’

บอนโน่รู้ว่าในที่แห่งนี้ไม่มีใครอื่นนอกจากเขาอีกแล้ว...เสียงที่เขาได้ยินนั่นจะต้องเป็นเสียงของเดดโซลปริซึมอย่างแน่นอน

‘ข้าจะมอบเศษเสี้ยวพลังไปให้เจ้าได้ทดลองใช้นิดหน่อย.......หากเจ้าต้องการข้าจะมอบมันให้กับเจ้าโดยทันที’

บอนโน่ที่ได้ยินเขาก็ฉีกยิ้มกว้างขึ้นมาเขาไม่เห็นจำเป็นต้องคิดมากอะไรเลย...

“ผมต้องการอยู่แล้ว...แต่ท่านต้องการสิ่งตอบแทนอะไรจากผมล่ะ”

. . .

‘ข้าไม่มีอะไรต้องการจากเจ้าอยู่แล้วเพียงแต่หากเจ้าได้รับเศษเสี้ยวพลังจากข้าแล้ว....อายุขัยหลังจากนั้นของเจ้าจะเหลืออยู่แค่สามชั่วโมง’

บอนโน่ยืนอึ้งไปสักพักหลังจากที่ได้ยินว่าอายุขัยจะเหลือแค่สามชั่วโมง

....ก่อนที่เขาจะหัวเราะดังลั่นออกมา

“ฮื้ออฮ่าฮาๆๆๆๆๆๆ”

“...ได้สิ! ได้โปรดมอบพลังของท่านให้กับผมด้วยเถอะ”

สิ้นคำตอบรับของบอนโน่ออร่าสีดำแห่งความตายที่ลอยคลุ้งอยู่ในพื้นที่แห่งความตายก็ถูกดูดกลับเข้าไปภายในเดดโซลปริซึม

...เฟรอกิน ซีโร่และกอน เดิมตามร่องรอยของบอนโน่เข้าลึกไปภายในพื้นที่แห่งความตาย

ตลอดทางที่ผ่านมาพวกเขาได้เห็นรูหนอนมากมายและหน้าทางเข้าของรูหนอนเหล่านั้นก็เต็มไปด้วยซากศพของสิ่งมีชีวิตจากผ่าพันธุ์ต่างๆที่เดินทางมาจากโลกอีกฝั่งของรูหนอน....แต่ในทันทีที่พวกเขาเดินออกมาจากรูหนอนฝั่งนี้พวกเขาก็กลายเป็นศพทันที

----รูหนอนต่างๆเหล่านี้ไม่ต่างจากกับดักที่ล่อให้คนจากอีกฝั่งของโลกออกมาตาย

บางทางเข้าของรูหนอนนั้นมีซากศพกองทับถมกันเป็นภูเขาขนาดย่อมๆแถมบางศพนั้นยังสดใหม่อยู่เลย...

แม้แต่เผ่าที่แข็งแกร่งอย่างมังกรก็ยังหนีสิ่งที่เรียกว่าความตายไม่พ้น

เฟรอกินนั้นยังคงเดินต่อไป...จนกระทั้งเกิดเรื่องที่ประหลาดขึ้นไอสีดำภายในพื้นที่แห่งความตายโดนดูดไปรวมยังทิศทางหนึ่ง...เหมือนกับว่าพื้นที่แห่งความตายมันกำลังหายไป

‘มันเกิดอะไรขึ้นกันนะ’ เขาได้แต่สงสัยอยู่ภายในใจ

----อีกด้านหนึ่ง รอบนอกของพื้นที่แห่งความตายบริเวณใกล้เคียงหมู่บ้านครึ่งแมว

นายพลเสือโคร่งก็สังเกตเห็นความผิดปกติที่เกิดขึ้นเช่นกัน

“พื้นที่แห่งความความตายมันหายไปแล้วอย่างงั้นเหรอ”

ทหารคนหนึ่งพูดขึ้นมา...

“จะไปรู้เหรอ!.......มีทางเดียวเท่านั้นที่จะรู้ได้”

นายพลเสือโคร่งพูดขึ้นมาพร้อมจับไปที่ศีรษะของทหารคนนั้นแน่นแล้วยกลอยขึ้น...

“ท่านนายพลอย่าเลยครับ...ได้โปรดไว้ชีวิตของผมด้วยเถอะครับ”

ทหารคนนั้นหลั่งน้ำตาอ้อนวอนร้องขอชีวิต

...แต่มีหรือที่นายพลเสือโคร่งจะฟัง

ร่างของเขาถูกเหวี่ยงเข้าด้านในนั้นทันที

“อ๊ากกกกกก!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!”