ข่าวอาการป่วยของหลี่เหมยไปถึงหูของหลี่ซาน และคุณลุงรองก็ดูเหมือนจะใช้เรื่องนี้เป็นข้ออ้าง
"หลี่ฟง! ข้าได้ยินว่าเจ้าคิดจะไปหายอดวารีเงินที่เขาเมฆาขาวรึไง! เจ้ามันบ้าไปแล้วหรือ! ที่นั่นอันตรายเกินไปสำหรับไอ้คนไร้ปราณอย่างเจ้า!" หลี่ซานตะโกนใส่หลี่ฟงต่อหน้าคนในตระกูล
"แต่ท่านลุง... หลี่เหมย... หากไม่มียา เธอคงไม่รอด" หลี่ฟงพยายามอ้อนวอน
"หึ! ก็ช่างหัวมันสิ! เปลืองข้าวเปลืองน้ำเปล่า ๆ! เอาอย่างนี้! พรุ่งนี้เจ้าไปกับหลี่ฉางและหลี่หยู พวกมันจะไปล่าสัตว์อสูรที่ชายป่าด้านทิศตะวันออก เจ้าคอยช่วยพวกมันแบกของก็พอ"
หลี่ฉางและหลี่หยูเป็นญาติผู้น้องของหลี่ฟงที่เก่งกาจด้านกำลังภายใน พวกเขามักจะรังแกและดูถูกหลี่ฟงอยู่เสมอ
"แต่... ผม..."
"ไม่มีแต่! ไปทำตามที่ข้าสั่งซะ! ถ้าเจ้ากล้าหนี ข้าจะโยนหลี่เหมยออกไปจากตระกูล!" หลี่ซานขู่
หลี่ฟงกำหมัดแน่น เขาต้องยอมจำนน ไม่มีทางเลือก เขาไม่อาจให้น้องสาวต้องตกอยู่ในอันตรายได้
เช้าวันรุ่งขึ้น หลี่ฟงออกเดินทางไปกับหลี่ฉางและหลี่หยู การเดินทางเต็มไปด้วยคำพูดดูถูกเหยียดหยามจากสองพี่น้อง
"ไอ้เศษสวะอย่างแกน่ะรึจะมาช่วยล่าสัตว์อสูร ฮ่า ๆ ๆ" หลี่ฉางหัวเราะ
"ระวังตัวให้ดีนะหลี่ฟง ถ้าสัตว์อสูรโผล่มา ข้าจะโยนแกให้มันกินก่อนเลย!" หลี่หยูพูดเสริม
ในขณะที่พวกเขากำลังเดินลึกเข้าไปในป่า เสียงคำรามกึกก้องก็ดังขึ้นมาจากพุ่มไม้
โฮกกกกก!
หมาป่าภูผา ตัวมหึมาปรากฏตัวขึ้น มันมีขนสีเทาดำดวงตาสีอำพันที่จ้องมองมาอย่างหิวกระหาย สัตว์อสูรตัวนี้มีพลังเทียบเท่าผู้ฝึกปราณระดับสามขั้นต้น ซึ่งเป็นระดับที่หลี่ฉางและหลี่หยูเพิ่งจะไปถึง!
"เหวอ! หมาป่าภูผา!" หลี่หยูหน้าซีดเผือด
"หลี่ฟง! แกไปล่อมันไว้! พวกเราจะหาจังหวะจัดการมันเอง!" หลี่ฉางตะโกนสั่งอย่างเห็นแก่ตัว
หลี่ฟงไม่คิดมาก เขารู้ว่าถ้าไม่ทำอะไร ทั้งหมดต้องตายแน่ เขายืนเผชิญหน้ากับหมาป่าภูผา เตรียมใช้พลังธาตุดินที่เขาฝึกฝนมาอย่างลับ ๆ