ตอนนี้คีร่ารู้สึกผ่อนคลายในที่ทำงาน หลังจากจัดการเอกสารส่วนใหญ่ที่เธอต้องทำแล้ว ความคิดของเธอก็ลอยย้อนไปถึงเหตุการณ์ในคืนก่อนและคฤหาสน์ที่เธอตื่นขึ้นในเช้าวันนั้น เธอนั่งคิดเกี่ยวกับเื่จอร์น เขาเป็ใคร เธออยากจะจำได้ว่าเขาเคยรักเธออย่างไร แต่สิ่งเดียวที่เธอจำได้คือการจูบและวิธีที่เขาทำให้เธอกรีดร้องและครางเสียงดัง ใบหน้าของเธอถอดสีด้วยความลำบากใจเมื่อนึกถึงผู้ชายที่เธอพบหน้าประตูห้องนอน เขาอาจจะได้ยินเสียงกรีดร้องของเธอก็ได้ เธอไม่อยากคิดเลยจริงๆ
จู่ๆ เธอก็นึกขึ้นได้ว่าเธอไม่ได้ดูโทรศัพท์เลยั้แ่ตื่นนอนเพราะต้องรีบไปที่ทำงานให้ทันเวลา เธอรีบล้วงมือลงในกระเป๋าถือแล้วหยิบโทรศัพท์ออกมา เธอกัดริมฝีปากเมื่อเห็นการแจ้งเตือนสายที่ไม่ได้รับกว่า 50 สายและการแจ้งเตือนข้อความอีกประมาณ 5 ข้อความ เธอไม่สงสัยเลยว่าสายและข้อความมาจากใคร พ่อแม่ของเธอ พี่ชายฝาแฝดของเธอ คีน และเพื่อนที่ดีที่สุดของเธอซอนย่า
ข้อความสองข้อความมาจากแม่ของเธอที่ขอให้เธอโทรหาเธอทันทีที่เห็นสาย ข้อความหนึ่งมาจากพ่อของเธอที่ขู่ว่าจะแจ้งความคนหายหากเธอไม่สามารถติดต่อพวกเขาได้ก่อนวันนี้ อีกอันมาจากคีนขอให้เธอโทรหาเขาทันทีที่เธอเห็นข้อความของเขา และสุดท้ายคือตอนที่ซอนย่าถามเธอว่าทำไมเธอถึงไม่รับสาย หรือเธอถูกฆาตกรลักพาตัวไปหรือเปล่า
เธอโทรหาพ่อแม่ของเธอก่อนและยืนยันว่าเธอสบายดี และยุ่งเกินกว่าจะเปิดกระเป๋าเพื่อเช็คโทรศัพท์ของเธอ ก่อนที่จะโทรหาคีน
"เธอทำให้พวกเราเป็ห่วง เธออยู่ที่ไหน" คีนถาม ฟังดูโล่งใจมากที่ได้ยินเสียงของเธอ
"เมื่อคืนฉันไปปาร์ตี้และเมามาก ฉันยังไม่เชื่อตัวเองว่าฉันตื่นสายจริงๆ และมาถึงที่ทำงานช้ากว่าสองชั่วโมง" คีร่าพูดพร้อมขมวดคิ้วของพี่ชาย
"นั่นเป็สิ่งที่เสี่ยงมากที่ทำไป ทั้งที่รู้อยู่ว่าเธอไม่เคยแตะต้องแอลกอฮอล์มาก่อน แล้วเ้านายของเธอล่ะ เขาดุด่าหรือเปล่า" คีนถามด้วยความเป็ห่วง
"นิดหน่อยค่ะ ว่าแต่พี่ละฉลองวันเกิดยังไงบ้าง"เธอถามอย่างอยากรู้อยากเห็น
"คือ..ฉันฉลองที่โรงพยาบาล มีเคสฉุกเฉินและเป็เวรในฐานะแพทย์ที่ดูแล ฉันต้องอยู่ที่นี่เกือบทั้งคืน" คีนอธิบาย
"ไม่ต้องห่วง ฉันสนุกแทนพี่แล้ว" คีร่าพูด ทำให้คีนหัวเราะเบาๆ
"ฉันก็อยากจะไปช่วยเธอย้ายของ เมืองนั้นเป็อย่างไรบ้าง ผู้คนที่นั่นเป็มิตรไหม อพาร์ทเมนท์ของเธอพออยู่ได้ใช่ไหม มีเพื่อนบ้านที่ดีหรือเปล่า"คีนสอบถามเธออย่างเป็ห่วง
"ฉันพึ่งมาเองนะ เอาไว้อีกหน่อยฉันจะบอกพี่นะ สำหรับตอนนี้ฉันต้องวางสายก่อนเพื่อที่ฉันจะได้โทรกลับหาซอนย่า" คีร่าพูดก่อนจะวางสาย
เธอคิดจะเซอร์ไพรส์ซอนย่า ด้วยรายการที่จดบันทึกไว้และภาพถ่ายชุดเซ็กซี่ก่อนที่จะโทรหาเธอ เธอเปิดแกลเลอรีรูปภาพและส่งภาพถ่ายที่เธอถ่ายเมื่อเย็นวันเกิดก่อนและหลังการแต่งตัวไปให้ซอนย่า ก่อนที่จะหยิบบันทึกของเธอและส่งภาพรายการที่ผ่านแล้วของเธอให้ซอนย่าดู
เธอหัวเราะเมื่อโทรศัพท์ของเธอดังขึ้นเกือบจะในทันที "ไม่มีทาง..เธอไม่กล้าทำอย่างนั้นแน่นอน" ซอนย่าพูดด้วยความไม่เชื่อ ทันทีที่คีร่ารับสาย
"ใช่ ฉันทำได้แล้ว" คีร่าพูดพร้อมกับหัวเราะ
"เมื่อคืนเธอเสียพรมจันทร์ไปแล้วจริงๆเหรอ เป็อย่างไรบ้าง รู้สึกยังไงบ้าง ผู้ชายคนนั้นคือใคร หน้าตาเป็อย่างไรบ้าง ลองเปลี่ยนมาเป็วิดีโอคอลดูสิฉันอยากเห็นหน้าของเธอ" ซอนย่าพูดขณะที่เธอเปลี่ยนการโทรมาเป็วิดีโอคอลอย่างรวดเร็วในขณะที่คีร่ายิ้มกว้างจนสุดหู
"ทำไมไม่มีใครบอกฉันว่าหัวนมมันบอบบางมากแบบนี้" คีร่าถามด้วยเสียงกระซิบที่ตื่นเต้นทำให้ซอนย่าหัวเราะ
"บอกรายละเอียดบนเตียงทั้งหมดให้ฉันฟังเดี๋ยวนี้" ซอนย่าพูดและฟังคีร่าอธิบายเหตุการณ์ทั้งหมดในคืนก่อนหน้า
"โอ้..ฉันรู้สึกอายแทนเธอมาก เธอหมายความว่าเขาเห็นรายการบันทึกของเธอใช่ไหม" ซอนย่าถามขณะที่เธอร้องไห้ด้วยเสียงหัวเราะ
"ฉันอยากให้พื้นดินกลืนกินฉันไป ฉันไม่เคยรู้สึกอายมากไปกว่านี้อีกแล้วในชีวิตของฉัน" คีร่าพูดก่อนจะเล่าต่อ
"ว้าว..ฉันไม่อยากเชื่อเลยว่าเธอจะเสียพรหมจรรย์ในคืนแรกในเมืองใหม่ให้กับคนแปลกหน้า" ซอนย่าพูดอย่างครุ่นคิด
"ฉันหวังว่าเธอจะได้พบกับชายแปลกหน้าสุดหล่อคนนั้นอีกครั้งนะ" ซอนย่าพูดหลังจากที่พวกเขานั่งลง
"มันเป็แค่วันไนท์สแตนด์ ฉันคิดที่จะพบเขาอีกหรือเกี่ยวข้องกับเขาในเื่นั้น ฉันยังไม่สนใจเื่ผู้ชาย" คีร่าพูดทำให้ซอนย่ากลอกตา
"เธอไม่้าัักับความสุขแบบนั้นอีกหรอ" ซอนย่าถาม
"อืม ฉันหาเครื่องเล่นแทนได้" คีร่าพูดพร้อมกับยักไหล่
"เครื่องเล่นไม่สามารถดูดหัวนมและหม้อน้ำผึ้งของเธอได้" ซอนย่าพูดให้เห็นภาพ
"แล้วเื่ของเธอเป็อย่างไรบ้าง" คีร่าถามเปลี่ยนเื่
"ตอนนี้ฉันมีบล็อกนักเขียนอยู่ ฉันพยายามเขียนบทต่อไปแต่คิดไม่ค่อยออก และบรรณาธิการก็โทรมาเร่งงานฉัน เขากำลังทำให้ฉันเป็บ้า"ซอนย่าพูดพร้อมกัดฟันแน่น
"ฉันแน่ใจว่าเธอคิดออกอยู่แล้ว บางทีเธอควรพักบ้างนะ ออกไปหาอะไรสนุกทำ เธออาจเจอไอเดียที่ไหนสักแห่งก็ได้" คีร่าแนะนำซอนย่า
"คนที่ไม่เคยออกไปหาความสุขเลยก็คือเธอต่างหากหละจ่ะ" ซอนย่าตอบกลับ
"ฉันหรอ ฉันเป็คนเก็บตัวส่วนเธอเป็คนชอบเปิดเผยอยู่แล้ว"
"ก็ฉันเป็คนชอบเข้าสังคม แต่ยังไงก็ตามฉันแค่ต้องทำตามคำแนะนำของเธอ ฉันต้องพักบ้าง ฉันอาจจะหาจอร์นของตัวเองเจอก็ได้ ว่าไหม" ซอนย่าพูดทำให้คีร่าหัวเราะ
"ขอให้เธอโชคดีนะ ไปได้แล้ว ไว้ค่อยคุยกันใหม่" คีร่าพูดก่อนจะวางสาย มีโอกาสที่เธอจะเจอจอร์นอีกไหม เธอคิดขณะหันกลับมาสนใจเอกสารตรงหน้า
1K
