เื่: ย้อนเวลามาเป็คนเลี้ยงตัวไหม
ตอนที่10 ขายของ
ผู้แต่ง รัตนาภรณ์
ยามอิ๋น
ลี่ถิงอันนางตื่นจากการนอนหลับใหลขึ้นมาอย่างงัวเงียคงเพราะเสียงของไก่ที่นางนั้นได้เลี้ยงมันเอาไว้หลังบ้าน นอกจากแม่ไก่มันจะออกไข่ให้นางได้นำไข่ของมันมาปรุงอาหารให้ทุกคนได้กินแล้วนั้น แม่ไก่ของนางมันยังปลุกนางได้อีกด้วย เพราะนางได้อาศัยเวลาที่ไก่มันส่งเสียงร้องขันเช่นนี้ปลุกนางจากการนอนหลับได้ดีทีเดียว
ลี่ถิงอันนางรีบลุกพับเก็บฟูกนอน เก็บหมอน เก็บมุ้ง แล้วพับผ้าห่มไว้เรียบร้อย แล้วรีบลุกเดินออกจากห้องนอนของนางแล้วเดินลงมายังห้องน้ำ รีบไปล้างหน้า แปรงฟัน แล้วเดินตรงไปที่ห้องครัวเพื่อจะได้เริ่มลงมือนวดแป้ง และทำไส้ขนมจีบและก๋วยเตี๋ยวหลอด หลังจากนางนวดแป้งจนได้ที่เรียบร้อยแล้ว จึงได้ลงมือรีดแป้งเป็แผ่นบางๆ แล้วตักไส้ที่เตรียมเอาไว้นำไส้มาห่อจากนั้นนางได้ม้วนแป้งเป็ม้วนห่อแบบยาวๆ กลมๆ ส่วนขนมจีบก็ห่อจากนั้นนางได้จับจีบตามปกติ ส่วนน้ำจิ้มก็ลงมือเขี้ยวส่วนผสมให้เข้ากันเเต่วันนี้นางทำแบบเพิ่มปริมาณขึ้นมาอีกนิด เพราะนางต้องใช้ด้วยกันทั้งขนมจีบและก๋วยเตี๋ยวหลอดในน้ำจิ้มแบบเดียวกัน
หลังจากที่นางทำทั้งขนมจีบและก๋วยเตี๋ยวหลอดจนเสร็จเรียบร้อย ลี่ถิงอันก็ได้รีบลงมือปรุงอาหารมื้อเช้าแบบง่ายๆ ไว้รอให้ท่านแม่ลุกขึ้นมากินเป็อาหารเช้าและเผื่อเป็อาหารมื้อเที่ยงด้วยเลย โดยในเช้าวันนี้นางได้ทำข้าวต้มหมูทรงเครื่องไว้ในหม้อดิน ที่หม้อคงอบความร้อนไว้ได้นานจนพอถึงเวลาที่ท่านแม่ต้องลุกขึ้นมา แล้วท่านแม่จะได้มาหาข้าวเช้ากิน นางเตรียมไว้พร้อมกันหมูแดดเดียวทอดร้อยๆ รวมทั้งยาสมุนไพรที่ท่านแม่ของนางต้องดื่มหลังจากท่านแม่กินข้าวมื้อเช้าเรียบร้อย ลี่ถิงอันที่เตรียมทุกอย่างจนเสร็จหมดจึงได้เดินเข้าไปดูหนอนไหมว่ามันแตกหมดแล้วหรือยัง ลี่ถิงอันเดินไปเปิดดูสิ่งมีชีวิตเล็กๆ ที่อยู่ในกระดาษที่นางเอากระด้งรองมันไว้อีกทีหนึ่ง ตอนนี้ตัวหนอนไหมของนางได้แตกออกมาจนหมดแล้ว แต่ตัวไหมมันยังอยู่ใน่ตัวไหมวัยนอน มันยังไม่พร้อมที่จะกินอาหาร เดี๋ยวพรุ่งนี้เช้านางค่อยจะให้มันกินยอดใบหม่อนทีเดียวเลยแล้วกัน จากนั้นลี่ถิงอันจึงเก็บผีเสื้อหนอนไหมตัวที่มันตายออกจนหมด แล้วปิดกระด้งตัวไหมเอาไว้เหมือนเดิม
หลังจากที่เอาตัวผีเสื้อหนอนไหมที่มันตายแล้วไปทิ้ง นางจึงได้เดินไปหยิบเสื้อผ้ามาเตรียมไว้เพื่อนางจะได้อาบน้ำเตรียมตัวไปขายของที่ตลาดเหมือนเช่นทุกวันที่เคยทำเป็ประจำ
หลังจากอาบน้ำแต่งตัว้รียบร้อยแล้ว ลี่ถิงอันกำลังจะหาบของที่เตรียมเอาไว้ขึ้นบ่า เพื่อจะได้รีบไปขายของท่านแม่ของนางได้เดินมาหยุดยืนที่ข้างหลัง แล้วเอ่ยปากถามบุตรสาวขึ้นมาว่า
"เ้าจะไปเเล้วรึลูกลี่ถิงอัน"
"เ้าค่ะท่านเเม่ ลูกกลัวว่าหากลูกไปช้ากว่านี้คนชื้อจะหายหมดก่อนเ้าค่ะ ไปไวก็ได้ขายไวเ้าค่ะ รีบขายรีบหมด จะได้รีบไปทำงานที่โรงเตี๊ยมต่อเลยเ้าค่ะ ส่วนกับข้าวและยาสมุนไพรลูกจัดเตรียมไว้รอท่านเเม่ในครัวเรียบร้อยแล้วนะเ้าค่ะ เช้าวันนี้ลูกทำข้าวต้มทรงเครื่องและหมูทอดเ้าค่ะท่านแม่ ข้าต้องรีบไปแล้วเ้าค่ะ เดี๋ยวตอนเย็นข้าจะรีบกลับมาเ้าค่"
หลังจากนั้นลี่ถิงอันก็หาบของขึ้นบ่า แล้วรีบเดินเท้ามุ่งหน้าไปยังตลาด ทันทีที่นางไปถึงผู้คนก็เริ่มเดินชื้อของกันหนาตาบ้างแล้ว ลี่ถิงอันนางจึงรีบนึ่งก๋วยเตี๋ยวหลอดและขนมจีบ โดยนางได้จัดขนมจัดเรียงใส่ซึงนึ่งที่สานขึ้นด้วยไม้ไผ่เป็วงกลม โดยเรียงใส่คนละฝั่งจนขนมเต็มซึ้ง แล้วนึ่งเอาไว้ประมาณสิบนาที ลูกค้าก็เริ่มเดินเข้ามาถามชื้อก๋วยเตี๋ยวหลอดที่ไม่ค่อยมีใครทำขายให้เห็นมากนัก ส่วนมากจะมีแค่หมั๋นโถวและซาลาเปาที่แม่ค้าทำขายกัน
"ขายยังไงรึแม่หนู" ชายมีอายุคนหนึ่งได้เอ่ยปากถาม พร้อมทั้งนิ้วที่ชี้มายังก๋วยเตี๊ยวหลอดที่วางเรียงรายในซึ้งจนเต็ม
"ขายชิ้นละสี่อีเเปะเองเ้าค่ะ เถ้าแก่จะรับกี่ชิ้นดีเ้าค่ะ" พร้อมทั้งเอ่ยปากถามชายผู้นั้นด้วยท่าทีนอบน้อม
"ข้าเอาสักห้าชิ้นแล้วกัน แล้วขนมจีบสักสิบลูกเเล้วกันนะ"
"รอสักครู่นะเ้าค่ะ" ลี่ถิงอันคืบก๋วยเตี๋ยวหลอดออกมาจากซึ้ง แล้ววางลงบนเขียงหยิบมีดมาหั่นพอดีคำ แล้วหยิบใส่ถุงกระดาษ จากนั้นนางได้หยิบขนมจีบใส่ลงไปในถุงกระดาษอีกใบแล้วตามด้วยน้ำจิ้มที่นางแบ่งแยกเอาไว้เเล้ว แถมลูกค้าด้วยกากหมูและแป้งกรอบรูปร่างเหมือนเกี๊ยวทอด แล้วยื่นให้ชายผู้นั้นไป
"สามสิบอี่แปะเ้าค่ะ" ว่าพร้อมยื่นถุงกระดาษให้ลูกค้าคนนั้น แล้วรีบรับเงินที่ชายผู้นั้นยื่นมาให้นาง แล้วชายผู้นั้นก็ได้เดินออกจากหน้าร้านของนางไป
"วันนี้มีอะไรขายบ้างลี่ถิงอัน?" เสี่ยวอันเร่อที่เดินเข้ามาถามอย่างสนใจขนมที่ถูกนึ่งจนควันโขมงอยู่ภายในเตา และหันมามองใบหน้าของแม่ค้าขายขนมอย่างชื่นชมในความขยันของเธอคนนี้ ที่เขาเองเห็นวันๆ นางทำงานตลอดเวลา ทำวันละหลายๆ อย่าง
ลี่ถิงอินที่ได้ยินเสียงคนทักถาม หญิงสาวจึงหันไปทางต้นเสียง ก็ได้พบเข้ากับใบหน้าหล่อเหลาชวนฝัน ดวงตาดำขลับของชายหนุ่มคนหนึ่งที่ลี่ถิงอินจำได้ดีว่าชายผู้อยู่ตรงหน้านี้คือเสี่ยวอันเร่อลูกชายของท่านหมอเสี่ยวฉินเร่อเ้าของโรงหมอที่นางชอบไปขายของหน้าร้านหมอท่านพ่อเขาประจำ
"อ่อ! ท่านชายเสี่ยวอันเร่อเองรึเ้าค่ะ ข้าก็นึกว่าใครที่ไหนเสียอีก วันนี้มีขนมจีบและก๋วยเตี๊ยวหลอดเ้าค่ะ"
"แล้วเ้าขายชิ้นละเท่าไหร่รึ"
"ขนมจีบชิ้นละหนึ่งอีแปะ ส่วนก๋วยเตี๋ยวหลอดสี่อีแปะเ้าค่ะ"
"อย่างนั้นรึ งั้นข้าเอาขนมจีบสักยี่สิบ ก๋วยเตี๋ยวหลอดอีกสิบชิ้น แต่เ้าช่วยแบ่งเป็สองชุดให้ข้าด้วยนะนะ แบ่งเท่าๆ กัน ข้าจะเอาไปฝากท่านพ่อของข้าด้วย เพราะท่านพ่อของข้าติดใจขนมจีบของเ้ามาก เอ่ยชมไม่ขาดปากเลยว่าขนมของเก่าอร่อยไม่มีผู้ได้เทียบได้"
"ข้าฝากท่านชายว่าข้าขอบคุณท่านหมอเสี่ยวฉินเร่อมากที่ท่านหมอชอบขนมของข้าด้วยนะเ้าค่ะ มากว่าข้าขอบคุณมากๆ" นางพูดพร้อมหยิบถุงกระดาษที่แยกขนมใส่ถุงกระดาษเเล้วเรียบร้อยยื่นให้อีกคน
"นี่เ้าค่ะ ทั้งหมดหกสิบอีแปะ ข้าแถมขนมจีบให้ห้าลูกด้วยนะเ้าค่ะ เพราะรอบก่อนท่านอุตส่าห์ช่วยข้าเหมาขนมจนหมด รอบนี้ข้าจึงแถมให้เป็สินน้ำใจ"
"แล้วเ้าจะแถมให้ข้าทำไมรึ ของชื้อของขาย กำไรเ้าใช่ว่าจะเยอะ"
"ไม่เป็ไรเลยเ้าค่ะ ข้าเต็มใจให้" ว่าออกมาอย่างไม่คิดอะไรนัก
แล้วเสี่ยวอันเร่อก็ยื่นเงินให้นางหลังจากที่เขายื่นเงินให้นางเรียบร้อย เขาก็รีบเดินหันหลังจากไปทันที แล้วลี่ถิงอันจึงได้ก้มลงนับเงินในมือนางดู จึงได้เห็นว่าในมือนางมีเงินอยู่ทั้งหมด65อีแปะพอดีเป๊ะ สรุปคือท่านชายเสี่ยวอันเร่อจ่ายค่าขนมจีบที่หญิงสาวแถมให้เขาอีกห้าลูกมาด้วย ทำเอาแพรวที่อยู่ในร่างของลี่ถิงอันยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ พร้อมทั้งบิดตัวไปมาโดยความเคยชิน ทำให้เฉินซีซ่วนที่หยุดยืนดูนางมานานสักพักนั้นถึงกับตกตะลึงในท่าทีอันแปลกๆ ที่ลี่ถิงอันได้แสดงออกมา
"ท่าจะวิปลาสไปแล้วจริงๆ" เขาได้แต่รำพันกับตัวเอง แล้วเดินมาหยุดยืนอยู่ด้านหน้าลี่ถิงอันที่แสดงอาการประหลาดแบบนั้นอย่างไม่มีท่าทีว่าจะหยุด
"เขาชั่งเป็สุภาพบุรุษเหมือนซีรี่ย์จีนที่เราชอบดูจังเลยอี่แพรวเอ๊ย อร๊ายๆ วาสนาอี่แพรวที่แท้ทรู" ว่าออกมาอย่างลืมตัว ทำเอาเฉินซีช่วนที่ได้แต่ยืนมองอาการวิปลาสๆ ที่อยู่ตรงหน้าเขาอย่างพยายามกลั้นขำกับท่าทางที่นางแสดงออกมา
"นี่เ้า แม่นางลี่ถิง..." เรียกอีกฝ่ายที่ยังคงไม่รู้สึกตัว
☆☆☆แพรวหนูโบะบะมากลูก
7K
