มหาศึกแห่งจักรวาล

ภายในกิลด์นักผจญภัยแห่งเมืองอัสตราเซีย

นัทและมาร์โก

ยังคงอยู่ภายในอาคาร

หลังจากเข้ามาพักได้ไม่นาน

ทั้งสองคน

ก็ไม่ได้กลับไปนั่งอยู่ในห้องทันที

อย่างน้อย

ในตอนนี้

พวกเขายังมีหลายอย่าง

ที่อยากตรวจสอบ

มาร์โกเดินนำอยู่ด้านหน้า

สายตากวาดมองผู้คนภายในกิลด์

ขณะที่นัท

เดินตามอยู่ไม่ห่าง

แต่ในจังหวะนั้นเอง

หน้าจอระบบ

ก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าทั้งสองคน

ติ๊ง

[ระบบแจ้งเตือน]

ครบเงื่อนไขในการเปิดใช้งานจุดวาป

จุดวาปในดินแดนของท่านเปิดใช้งานแล้ว

ทั้งนัทและมาร์โก

หยุดเดินพร้อมกัน

นัทมองข้อความตรงหน้า

ส่วนมาร์โก

หรี่ตาลงเล็กน้อย

ข้อความอีกชุด

ปรากฏขึ้นต่อจากนั้น

[ภารกิจใหม่]

เงื่อนไขที่ 1 — ผู้นำพา

โปรดเดินทางไปยังจุดวาป

และดำเนินการตามเงื่อนไขของระบบ

นัทหันไปมองมาร์โก

“พี่”

“เห็นแล้ว”

“โอมก็น่าจะเห็นเหมือนกัน”

มาร์โกพยักหน้า

“อืม”

“เราต้องกลับไปก่อน”

มาร์โกหลับตาลงชั่วครู่

ร่างเงาที่เขาส่งออกไปสำรวจ

สลายหายไปทันที

การสำรวจภายในกิลด์

หยุดลง

อย่างไม่มีความจำเป็นต้องทำต่อ

ในตอนนี้

“ไปหาฮาเดน”

มาร์โกพูดขึ้น

นัทพยักหน้า

ทั้งสองคน

จึงเปลี่ยนทิศทางทันที

ไม่นาน

พวกเขาก็มาถึงห้องทำงานของฮาเดน

หลังได้รับอนุญาต

นัทกับมาร์โก

ก็เดินเข้าไปด้านใน

ฮาเดนเงยหน้าขึ้นมอง

“มีอะไร?”

มาร์โกเดินเข้าไปตรงหน้าโต๊ะ

“พวกเรามีเรื่องต้องถาม”

ฮาเดนพยักหน้า

“ถามมา”

“จุดวาปอยู่ตรงไหน?”

คำถามนั้น

ทำให้ฮาเดนมองทั้งสองคนเล็กน้อย

“ทำไม?”

นัทตอบก่อน

“พวกเรามีภารกิจใหม่ครับ”

ฮาเดนเลิกคิ้ว

“ภารกิจ?”

“ครับ”

นัทพยักหน้า

“เราต้องไปใช้จุดวาป”

ฮาเดนมองทั้งสองคนอยู่ครู่หนึ่ง

เหมือนกำลังรอคำอธิบายเพิ่มเติม

แต่สุดท้าย

ก็ไม่ได้ถามต่อ

“อยู่ใกล้ประตูหลักของเมือง”

เขาตอบ

“พวกเจ้าจะเดินทางตอนนี้เลย?”

มาร์โกพยักหน้า

“ใช่”

“ถ้าอย่างนั้น”

ฮาเดนพูดต่อ

“ก็เตรียมเงินไปด้วย”

นัทชะงัก

“เงิน?”

“ค่าผ่านทาง”

นัทเริ่มมีสีหน้าไม่ค่อยดีนัก

“เท่าไหร่?”

ฮาเดนตอบอย่างเรียบง่าย

“สองเหรียญทองต่อคน”

ทั้งนัทและมาร์โก

เงียบไปพร้อมกัน

ก่อนหันมามองหน้ากัน

นัทเป็นคนพูดก่อน

“แพงชิบหาย”

ฮาเดนหัวเราะเบา ๆ

“นี่คือเมืองใหญ่”

นัทขมวดคิ้ว

“เมืองเริ่มต้นไม่เห็นเก็บเลย”

“เพราะนั่นคือเมืองเริ่มต้น”

ฮาเดนตอบ

“แต่อัสตราเซียไม่ใช่”

มาร์โกถามขึ้น

“ถ้าไม่อยากจ่าย?”

ฮาเดนมองเขา

ก่อนตอบอย่างเรียบเฉย

“ประตูเมืองยินดีต้อนรับ”

นัทนิ่งไปครู่หนึ่ง

“...หมายถึงให้เดินออก?”

“ใช่”

ฮาเดนตอบ

“อยากเข้าออกเมืองฟรี”

“ก็ใช้ประตูเมือง”

นัทหันไปมองมาร์โก

“พี่”

“อะไร?”

“ผมว่าประตูเมืองมันไม่ได้ยินดีต้อนรับเราขนาดนั้นนะ”

มาร์โกมองหน้าเขา

“มันยินดีต้อนรับ”

“ตราบใดที่นายยอมเดิน”

นัทถอนหายใจ

ก่อนหันกลับไปมองฮาเดน

“แล้วถ้ากลับมาล่ะ?”

“ก็จ่ายอีก”

“สองเหรียญ?”

“สองเหรียญ”

นัทนิ่งไป

ก่อนค่อย ๆ หันไปมองมาร์โก

“ไปกลับคนละสี่”

“อืม”

“เราสองคนก็แปด”

“ฉันคิดเลขเป็น”

“ผมแค่กำลังทำใจ”

ฮาเดนหัวเราะออกมาเบา ๆ

“ถ้าไม่มีเงิน”

“ก็อย่าเพิ่งออกจากเมือง”

นัทขมวดคิ้ว

“ถ้าใช้จุดวาปกลับมาแล้วไม่มีเงินล่ะ?”

ฮาเดนตอบทันที

“ก็เข้าเมืองไม่ได้”

“อะไรนะ?”

นัทมองเขา

ฮาเดนเอนตัวพิงเก้าอี้

“จุดวาปอยู่ในเขตควบคุมของเมือง”

“ผู้ที่เดินทางเข้ามา”

“ต้องจ่ายค่าผ่านทางก่อน”

“หากไม่มีเงิน”

“เจ้าก็เข้าเมืองไม่ได้”

นัทนิ่งไป

“แล้วให้ยืนอยู่ตรงนั้น?”

“ไม่”

ฮาเดนตอบ

“ก็กลับเข้าไปในจุดวาป”

“จะกลับโลกของตัวเอง”

“หรือไปเมืองเริ่มต้น”

“ก็แล้วแต่”

นัทมองมาร์โก

“พี่”

“อะไร?”

“ผมเริ่มรู้แล้ว”

“อะไร?”

“เมืองนี้ไม่ได้ต้องการต้อนรับคนจน”

มาร์โกพยักหน้า

“อย่างน้อยมันก็ซื่อสัตย์ดี”

หลังจากนั้นไม่นาน

นัทและมาร์โก

ก็เดินออกจากกิลด์

ทั้งสองคน

มุ่งหน้าไปยังบริเวณประตูหลักของเมือง

ระหว่างทาง

ผู้คนจำนวนมาก

เดินสวนกันไปมา

อัสตราเซีย

ยังคงเต็มไปด้วยผู้คน

และไม่ต่างจากตอนที่พวกเขาเข้ามา

เมื่อเข้าใกล้ประตูเมือง

ทั้งสองคน

ก็เห็นพื้นที่ขนาดใหญ่

ตั้งอยู่ไม่ไกล

โครงสร้างหินขนาดมหึมา

ถูกสร้างขึ้นกลางพื้นที่

อักขระจำนวนมาก

สลักอยู่โดยรอบ

และภายในวงแหวน

มีพลังงานบางอย่าง

ไหลเวียนอยู่ตลอดเวลา

“นั่นสินะ”

นัทพูดขึ้น

“จุดวาป”

มาร์โกพยักหน้า

แต่ก่อนที่ทั้งสองคน

จะเดินเข้าไปใกล้

ทหารสองนาย

ก็ยกมือขึ้น

“หยุด”

นัทกับมาร์โก

หยุดลง

“ค่าผ่านทาง”

ทหารพูดขึ้น

“สองเหรียญทองต่อคน”

นัทมองมาร์โก

มาร์โกมองกลับมา

“เขาไม่ได้ล้อเล่น”

นัทพูดเบา ๆ

“ฉันรู้”

ทั้งสองคน

หยิบเหรียญทองออกมา

และจ่ายค่าผ่านทาง

ก่อนจะเดินผ่านเข้าไป

นัทหันกลับไปมองกำแพงเมือง

ก่อนมองประตูขนาดใหญ่

ที่อยู่ไม่ไกล

“พี่”

“อะไร?”

“ประตูเมืองยินดีต้อนรับ”

มาร์โกเดินต่อ

“แต่กระเป๋าเงินเราไม่ยินดี”

นัทเงียบไปครู่หนึ่ง

ก่อนพยักหน้า

“อันนี้จริง”

ทั้งสองคน

เดินเข้าไปใกล้จุดวาป

หน้าจอระบบ

ยังคงปรากฏอยู่ตรงหน้า

[ภารกิจใหม่]

เงื่อนไขที่ 1 — ผู้นำพา

นัทมองข้อความนั้น

ก่อนหันไปทางมาร์โก

“ไปกันเถอะพี่”

มาร์โกพยักหน้า

“อืม”

ทั้งสองคน

ก้าวเข้าไปภายในวงแหวน

แสงของจุดวาป

เริ่มส่องสว่างขึ้น

และการเดินทางครั้งต่อไป

กำลังพาพวกเขา

กลับไปยังสถานที่

ที่ภารกิจใหม่จากระบบ

กำลังรออยู่

โลกเดิม

แสงจากจุดวาป

ค่อย ๆ จางลง

นัทก้าวออกมาจากวงแหวนแห่งแสง

สายตาของเขากวาดมองไปรอบตัว

ก่อนจะหยุดลง

ไม่ไกลออกไป

มีกลุ่มคนยืนรวมตัวกันอยู่แล้ว

มากกว่ายี่สิบคน

และตรงกลางของกลุ่มนั้น

คือคนที่นัทจำได้ทันที

“โอม!”

โอมที่กำลังยืนคุยกับคนอื่น

หันกลับมาตามเสียง

ก่อนสีหน้าจะเปลี่ยนไป

“ไอ้นัท!”

นัทเดินเข้าไปหาอย่างรวดเร็ว

โอมเองก็เดินสวนเข้ามา

จากนั้น

ทั้งสองคนก็กอดกันทันที

เหมือนเพื่อนสนิท

ที่ไม่ได้เจอกันมานาน

แม้ความจริง

หลังจากเหตุการณ์ในภาคก่อน

พวกเขาเพียงแค่แยกกันไป

ตามเส้นทางของตัวเอง

“มึงยังไม่ตายจริง ๆ ด้วย”

โอมพูดขึ้น

นัทปล่อยมือ

ก่อนมองหน้าเพื่อน

“กูก็ว่าจะถามมึงเหมือนกัน”

“เห็นหน้ามึงแล้ว”

โอมพูดต่อ

“กูเริ่มรู้สึกว่าระบบมันใจร้าย”

“ทำไมวะ?”

“พาคนอื่นไปตั้งเยอะ”

โอมมองหน้านัท

“สุดท้ายยังต้องเอามึงกลับมาเจอกูอีก”

นัทนิ่งไปครู่หนึ่ง

“เออ”

“กูก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน”

“ไอ้สองตัวนี้”

เสียงหนึ่งดังขึ้นจากด้านข้าง

“เจอกันไม่ถึงนาที”

“เริ่มกัดกันแล้ว”

นัทกับโอม

หันไปมองพร้อมกัน

ก่อนทั้งคู่จะหัวเราะออกมา

บรรยากาศของกลุ่ม

ผ่อนคลายลงเล็กน้อย

มาร์โกเดินตามออกมาจากจุดวาป

โอมจึงหันไปมองเขา

“ส่วนมึงก็มาเหมือนกัน”

มาร์โกพยักหน้า

“ผิดหวัง?”

โอมยิ้ม

“นิดหน่อย”

“เหมือนกัน”

มาร์โกตอบทันที

นัทหันไปมองคนที่ยืนอยู่โดยรอบ

หลายคน

คือคนที่เขารู้จักอยู่แล้ว

อย่างน้อย

ก็รู้จักจากการใช้ชีวิตร่วมกันในโลก 1

พวกเขาเคยล้อมวงพูดคุยกัน

เคยร่วมกันวางแผน

และเคยใช้ชีวิตอยู่ภายในถ้ำเดียวกัน

แม้หลังจากนั้น

ทุกคนจะค่อย ๆ แยกกันไป

แต่ไม่มีใครเป็นคนแปลกหน้า

“มากันกี่คนแล้ว?”

นัทถาม

โอมมองไปรอบ ๆ

“ยี่สิบกว่านิดหน่อย”

“ยังไม่หยุดอีกด้วย”

นัทหันกลับไปมอง

จุดวาป

แสงภายในวงแหวน

ยังคงส่องสว่าง

ราวกับยังไม่มีทีท่าว่า

การเดินทางจะจบลง

ไม่นาน

ก็มีคนเดินออกมาอีกหนึ่งคน

จากนั้น

อีกคน

และไม่นานนัก

คนอีกสองคน

ก็ปรากฏขึ้นพร้อมกัน

“มาอีกแล้ว”

เสียงคนในกลุ่มดังขึ้น

นัทมองไป

ก่อนยิ้มออกมา

“เออ”

“มากันเรื่อย ๆ เลย”

ทุกคนที่เดินออกมาจากจุดวาป

ไม่ได้รีบแยกย้าย

และไม่มีใครเดินออกจากพื้นที่

ตรงกันข้าม

พวกเขาทั้งหมด

เลือกที่จะอยู่รอ

อยู่บริเวณเดิม

รอคนที่กำลังทยอยกลับมา

ในเวลาเดียวกัน

หน้าต่างแชตของระบบ

ก็เริ่มปรากฏข้อความขึ้นอย่างต่อเนื่อง

[แชตระบบ]

โอม : ถึงแล้วก็อยู่รอกันก่อน อย่าเพิ่งแยกไปไหน

เคน : เห็นพวกนายแล้ว

ซาร่า : ฉันเพิ่งออกจากจุดวาป

อเล็กซ์ : ฉันก็อยู่ที่นี่

ข้อความ

เริ่มเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ

นัทก้มลงมองหน้าจอ

รอยยิ้มบนใบหน้า

ค่อย ๆ ชัดขึ้น

จากตอนแรก

ที่มีเพียงยี่สิบกว่าคน

จำนวนผู้ที่กลับมายังโลกเดิม

ก็ค่อย ๆ เพิ่มขึ้น

สามสิบ

สี่สิบ

ห้าสิบ

และยังเพิ่มขึ้น

แต่แชตระบบ

ก็มีเงื่อนไขของมัน

คนที่อยู่โลกเดิม

สามารถมองเห็นและพูดคุย

กับคนที่อยู่โลกเดิมเท่านั้น

ส่วนคนที่ยังอยู่โลก 2

ก็สามารถติดต่อกันได้

เฉพาะผู้ที่อยู่ในโลก 2

คนละโลก

ไม่สามารถมองเห็นข้อความของกันและกัน

และไม่สามารถพูดคุยข้ามโลก

ผ่านแชตระบบได้

นัทอ่านข้อความ

ที่ค่อย ๆ เลื่อนขึ้น

อย่างรวดเร็ว

ยิ่งมีคนเดินผ่านจุดวาปออกมา

รายชื่อในแชต

ก็ยิ่งเพิ่มขึ้น

บางข้อความ

เป็นภาษาไทย

บางข้อความ

ไม่ใช่ภาษาไทย

แต่สำหรับผู้ที่เคยผ่าน

การทดสอบของพระเจ้า

ภาษา

ไม่ใช่อุปสรรคอีกต่อไป

ไม่ว่าข้อความนั้น

จะถูกพิมพ์มาจากภาษาใด

ทุกคนที่อยู่ในกลุ่ม

ต่างสามารถเข้าใจได้

นัทมองหน้าจอ

อ่านข้อความอย่างรวดเร็ว

ก่อนรอยยิ้มของเขา

จะกว้างขึ้น

“พี่โอม”

“อะไร?”

“คนเริ่มกลับมาเยอะชิบหายแล้ว”

โอมเหลือบมองหน้าจอ

ก่อนตอบ

“กูก็เห็นอยู่”

เวลาผ่านไป

จำนวนข้อความ

ยังคงเพิ่มขึ้น

จนในที่สุด

รายชื่อของผู้ที่กำลังอยู่ในโลกเดิม

ก็มีมากกว่าหนึ่งร้อยคน

ยังไม่ครบ

หนึ่งร้อยสี่สิบสามคน

แต่ก็ถือว่า

มากกว่าที่นัทคิดไว้

นัทเงยหน้าขึ้น

และมองภาพตรงหน้า

คนที่เคยกระจัดกระจาย

แยกกันไป

หลังจากจบเหตุการณ์ครั้งก่อน

ตอนนี้

กำลังกลับมารวมตัวกันอีกครั้ง

ทีละคน

ทีละสองคน

นัทหัวเราะออกมาเบา ๆ

“แม่งเหมือนกลับมารวมรุ่นเลย”

โอมมองหน้าเขา

“รวมรุ่นบ้านมึง”

“มีแค่ร้อยกว่าคน?”

นัทคิดอยู่ครู่หนึ่ง

“เออ”

“ก็ใหญ่กว่าที่คิด”

แต่ในขณะเดียวกัน

ผู้คนทั่วไป

ก็เริ่มเข้ามาใกล้พื้นที่

สายตาจำนวนมาก

จับจ้องไปยังจุดวาป

ด้วยความตกใจ

เพราะตรงนั้น

ก่อนหน้านี้

ไม่เคยมีอะไรอยู่เลย

แต่ตอนนี้

กลับมีแสงขนาดใหญ่

ส่องสว่างขึ้นกลางพื้นที่โล่ง

แสงนั้น

สูงตระหง่าน

และเห็นได้ชัด

แม้จากระยะไกล

ที่สำคัญกว่า

ภายในแสงนั้น

ยังมีคน

ทยอยเดินออกมา

อย่างต่อเนื่อง

ทีละคน

บ้างสองคน

ก่อนจะเดินมารวมกับกลุ่มใหญ่

ที่ยืนรออยู่

ผู้คนรอบข้าง

เริ่มแตกตื่น

บางคนยืนมอง

บางคนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา

บางคนเริ่มพูดคุยกัน

ด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความสงสัย

แต่นัท

ไม่ได้สนใจสายตาเหล่านั้นมากนัก

ตอนนี้

เขากำลังอ่านแชตระบบ

ที่สว่างขึ้นอย่างต่อเนื่อง

และทุกข้อความ

ล้วนมาจากคนที่เขารู้จัก

คนที่เคยผ่าน

สิ่งเดียวกันมาก่อน

จนกระทั่ง

เวลาผ่านไปอีกระยะหนึ่ง

รถตำรวจ

ก็เริ่มเข้ามาใกล้พื้นที่

นัทเงยหน้าขึ้น

มองไปยังรถที่กำลังขับเข้ามา

ก่อนจะหันกลับมามอง

จุดวาปอีกครั้ง

ในจังหวะนั้นเอง

ติ๊ง

หน้าต่างแชตระบบ

ก็เด้งขึ้นตรงหน้า

นัทก้มลงมอง

และเมื่อเห็นชื่อของคนที่ส่งข้อความ

ดวงตาของเขา

ก็เบิกกว้างขึ้นทันที

“พี่กล้า!”

โอมที่ยืนอยู่ข้าง ๆ

หันมามอง

“อะไรของมึง?”

แต่นัท

ยังคงมองหน้าจอ

รอยยิ้มปรากฏขึ้นทันที

ก่อนจะพูดซ้ำอีกครั้ง

“พี่กล้า”

เพราะชื่อที่ปรากฏอยู่ในแชต

คือชื่อของ

กล้า