ย้อนเวลามาป่วนต้าถัง

“เฟิงเอ๋อร์ เช่นนั้นผู้ใดคืออาจารย์ของลูก? ให้เขามาที่วังหลวงเพื่อเข้าเฝ้าพ่อสักครั้งจะได้หรือไม่?”

หลี่ซื่อหมินพิจารณาแล้ว หากอาจารย์ท่านนี้สามารถสั่งสอนองค์ชายแปดจนกลายเป็นอัจฉริยะได้ การมอบตำแหน่งขุนนางใหญ่ของต้าถังให้แก่เขา เหตุใดจะไม่คุ้มค่า?

แต่หลี่เฉิงเฟิงกลับส่ายหน้าเป็นการปฏิเสธ เขาบอก “ขออภัยพ่ะย่ะค่ะเสด็จพ่อ อาจารย์ของลูกมิได้อาศัยอยู่ในแผ่นดินต้าถัง ดังนั้นเขาไม่สามารถมาเข้าเฝ้าเสด็จพ่อได้พ่ะย่ะค่ะ!”

“อะไรนะ? มิได้อาศัยอยู่ในต้าถัง? หรือว่าอาจารย์ท่านนั้นจะเป็นชาวถูเจี๋ย?”

หลี่ซื่อหมินขนลุกซู่

หากชาวถูเจี๋ยมีอาจารย์เก่งชั้นเซียนอยู่ด้วยจริง ๆ แผ่นดินต้าถังของพระองค์จะมิต้องรอรับมือกับกองทัพศัตรูที่แข็งแกร่งเกินต้านทานหรอกหรือ?

หลี่เฉิงเฟิงกัดน้ำแข็งพลางตอบว่า “หาใช่ไม่! เสด็จพ่อเข้าใจผิดไปใหญ่แล้ว! อาจารย์ของลูกเป็นชาวฮั่น แต่เขา... ไม่ว่าอย่างไรเขาก็เดินทางมายังแผ่นดินต้าถังไม่ได้พ่ะย่ะค่ะ!”

“เหตุใดจึงมาไม่ได้ล่ะ?”

“ไม่มีเหตุใดทั้งนั้น มาไม่ได้ก็คือมาไม่ได้! แม้กระทั่งลูกก็อาจจะหาตัวเขาไม่พบแล้วพ่ะย่ะค่ะ!”

หลี่เฉิงเฟิงคิดอยู่ในใจ ตัวเขาข้ามมิติมาอยู่ในยุคราชวงศ์ถังเช่นนี้แล้ว จะเป็นไปได้ไหมนะ ที่อาจารย์สอนวิชาคณิตศาสตร์ของเขาจะข้ามมิติมายังยุคราชวงศ์ถังด้วย?

ฝันไปเถอะ หาทางกลับโลกเดิมยังหาไม่ได้ด้วยซ้ำ นับประสาอะไรกับการกลับไปหาอาจารย์คณิตศาสตร์ที่สั่งสอนเขามา!

“เฮ้อ... หากพาอาจารย์ของเฟิงเอ๋อร์มาเป็นขุนนางรับใช้ต้าถังได้ มันคงจะดีมากจริง ๆ!”

หลี่ซื่อหมินถอนหายใจเฮือกใหญ่

“ฝ่าบาท การประลองปัญหาเชาว์กับองค์ชายแปดในครั้งนี้ กระหม่อมแพ้แล้ว! แต่ถึงอย่างนั้นมันก็เป็นความพ่ายแพ้ที่เปี่ยมไปด้วยความสุข! นอกจากนี้ความเฉลียวฉลาดขององค์ชายแปดได้พิสูจน์ให้กระหม่อมเห็นแล้วว่า กระหม่อมไม่คู่ควรจะเป็นอาจารย์ขององค์ชาย! ดังนั้นฝ่าบาท โปรดอย่าส่งองค์ชายแปดมาร่ำเรียนที่สำนักอักษรกับกระหม่อมเลย!”

ตู้หรูฮุ่ยถอนหายใจยอมรับความพ่ายแพ้และความอับอาย

หลี่ซื่อหมินพยักหน้า

ที่ตู้หรูฮุ่ยกล่าวนั้นไม่ผิดเลย ความเฉลียวฉลาดของหลี่เฉิงเฟิงมันมากมายเกินกว่าพระองค์ หรือขุนนางเหล่านี้จะจินตนาการได้

แม้กระทั่งปัญหาชั่วกาลที่ไม่มีผู้ใดแก้ได้ องค์ชายแปดยังใช้เวลาเพียงหนึ่งถ้วยชาก็สามารถคิดหาคำตอบออกมาได้แล้ว? นี่มันเด็กอัจฉริยะแท้ ๆ!

แม้ฮ่องเต้หลี่ซื่อหมินจะไม่เข้าใจสัญลักษณ์เหล่านั้นเลยแม้แต่น้อย แต่สิ่งเหล่านั้นก็ได้พิสูจน์แล้วว่า ความรู้ของพระองค์ตื้นเขินเพียงใด!

หลี่เฉิงเฟิงมองหลี่ซื่อหมินอย่างเริงร่า เขาเอ่ยว่า “เสด็จพ่อ ลูกชนะการประลองปัญหาเชาว์แล้ว! ดังนั้นตั้งแต่บัดนี้เป็นต้นไป เสด็จพ่อห้ามจำกัดอิสรภาพของลูกเป็นอันขาด! ลูกอยากไปไหนลูกต้องได้ไป! ฮี่ ๆ พรุ่งนี้ลูกจะออกไปเดินเล่นที่ถนนฉางอันสักหน่อย ฮ่า ๆ ๆ ๆ...”

“ติ๊ง! เนื่องจากหลี่ซื่อหมินเหลืออด ค่าความซุกซน +13!”

หลี่เฉิงเฟิงระเบิดหัวเราะอย่างเริงร่า ในขณะที่เมฆดำก้อนใหญ่กำลังปกคลุมศีรษะของฮ่องเต้หลี่ซื่อหมิน

นอกจากชัยชนะที่ได้มา หลี่เฉิงเฟิงยังประสบความสำเร็จในการเรียกค่าความซุกซนจากอารมณ์ของทุกคนในการประลองปัญหาเชาว์ครั้งนี้ ไม่อยากเชื่อเลยเขามีค่าความซุกซนทะลุ 10,000 แต้มไปแล้ว!

ค่าความซุกซนเหล่านี้ หลี่เฉิงเฟิงสามารถใช้มันซื้อสิ่งของต่าง ๆ จากระบบได้มากมาย

หลี่ซื่อหมินเห็นหลี่เฉิงเฟิงอยู่ในอาการดีใจเช่นนั้น พระองค์ก็อดกริ้วไม่ได้

แต่กระนั้นพระองค์ก็ไม่สามารถทำอะไรบุตรชายได้ เนื่องจากในสายตาของทุกคน หลี่เฉิงเฟิงคือเด็กอัจฉริยะอันดับหนึ่งในแผ่นดินต้าถัง

ในแง่ของความสามารถ แม้กระทั่งอัครมหาเสนาบดีตู้หรูฮุ่ยยังต้องพ่ายแพ้ให้แก่หลี่เฉิงเฟิง

แต่ไม่ว่าอย่างไร หลี่ซื่อหมินนั้นรู้แจ้งในอำนาจของตนเองดีที่สุด

เขาคือฮ่องเต้ของแผ่นดินนี้ หากเท้ายังเหยียบอยู่ในแผ่นดินนี้ เขาคือคนที่ใหญ่ที่สุด!

เมื่อคิดได้เช่นนี้ หลี่ซื่อหมินจึงแอบหัวเราะเบา ๆ และยิ้มเจ้าเล่ห์ขึ้นมา

พระองค์ตรัสว่า “เฟิงเอ๋อร์อย่าทะนงตนเกินไป! การประลองครั้งนี้ ในเมื่อเจ้าเอาชนะไหลกว๋อกงได้ ดังนั้นพ่อจะไม่จำกัดอิสรภาพของเจ้าอีกต่อไป เจ้าอยากไปไหนก็ไปตามเจ้าอยากเถอะ!”

“นอกจากนี้เจ้ายังแก้ไขปัญหาชั่วกาลในประวัติศาสตร์ได้! ดังนั้นพ่อจะตบรางวัลให้แก่เจ้าเป็นทองคำหนึ่งหมื่นเหรียญ ปัญหาข้อนี้คนลือกันว่าเป็นปัญหาที่ไร้ทางแก้ แต่ในเมื่อเฟิงเอ๋อร์แก้มันได้ เช่นนั้นรางวัลหนึ่งหมื่นเหรียญทองจึงไม่นับว่ามาก!”

“ไอ๊หยา! เป็นคำชมที่น่าเขินอายจริง ๆ ลูกขอพระทัยเสด็จพ่อพ่ะย่ะค่ะ!”

หลี่เฉิงเฟิงยิ้มระรื่น

ตระกูลหลี่นี่รวยจริง ๆ เชียว

หลี่ซื่อหมินประทานรางวัลให้แก่เขารวมเป็นทองคำจำนวนสองหมื่นเหรียญ นอกจากนี้ยังมีทองคำหนึ่งหมื่นเหรียญที่หลี่ยวนยอมจ่ายเป็นค่าเรียนหมากรุก

เมื่อรวมกันแล้ว เวลานี้หลี่เฉิงเฟิงมีทรัพย์สินติดตัวมากถึงสามหมื่นเหรียญทองเลยทีเดียว!

บางคนอาจจะยังคิดภาพไม่ออกว่า ทองคำจำนวนสามหมื่นเหรียญสามารถซื้ออะไรได้บ้าง

โดยพื้นฐาน ทองคำสามหมื่นเหรียญเหล่านี้สามารถซื้อร้านค้าในถนนฉางอันได้ทั้งสายอย่างสบาย ๆ!

เห็นหลี่เฉิงเฟิงหัวเราะอย่างเริงร่าเช่นนั้น หลี่ซื่อหมินถึงกับหัวเราะตาม “เฟิงเอ๋อร์ แต่ก่อนหน้านี้เจ้าดูหมิ่นพ่อต่อหน้าขุนนางเหล่านี้ ด้วยการเรียกชื่อของพ่อโดยตรง? เจ้ากล้าดีอย่างไรจึงได้ทำเรื่องผิดเช่นนั้น? ความผิดนี้เจ้าจะชดใช้อย่างไร?”

“อะไรกัน!? ก็เสด็จพ่อใส่ร้ายข้าก่อนนี่นา? ถ้าเสด็จพ่อไม่ใส่ร้ายลูก มีหรือที่ลูกจะโกรธจนต้องด่าออกไป? เสด็จพ่อพูดไม่ดีใส่ลูกก่อนแท้ ๆ คำก็เด็กเหลือขอ สองคำก็เด็กเหลือขอ...”

ได้ยินหลี่เฉิงเฟิงโต้กลับเช่นนี้ ตู้หรูฮุ่ยถึงกับคว้ามือเล็ก ๆ ของหลี่เฉิงเฟิงเอาไว้ เขาพยายามจะห้ามไม่ให้หลี่เฉิงเฟิงต่อปากต่อคำกับหลี่ซื่อหมินอีก

เพราะหลี่ซื่อหมินคือจักรพรรดิของแผ่นดินนี้ ไม่ว่าใครก็เอาชนะหลี่ซื่อหมินไม่ได้ทั้งนั้น

จะทะเลาะกับหลี่ซื่อหมินไปทำไมกัน เถียงชนะก็ได้เพียงความสุข แต่ทำให้หลี่ซื่อหมินโกรธ

และเมื่อหลี่ซื่อหมินโกรธ หัวของคนที่มีความสุขก็อาจจะหลุดออกจากบ่าได้ง่าย ๆ

อย่างไรก็ตาม หลี่เฉิงเฟิงไม่ได้เกรงกลัวอำนาจเหล่านั้น

หลี่เฉิงเฟิงแย้ง “เสด็จพ่อ ทุกคนทราบกันดีว่าเสด็จพ่อคือจักพรรดิผู้มีปัญญา หาใช่จักพรรดิที่โง่เขลา จักรพรรดิผู้มีปัญญาเขารังแกเด็กกันด้วยหรืออย่างไร?”

“ชิชะ! พ่อไม่มองว่าเจ้าเป็นเด็กหรอกนะ! เหตุใดพ่อจะไม่รู้ว่าเจ้ามีเล่ห์เหลี่ยมมากมายขนาดไหน!?”

หลี่ซื่อหมินยิ้มพลางสะบัดแขนเสื้อ พระองค์ตะโกนขึ้นว่า “ตั้งแต่ขึ้นครองราชย์ เราปกครองต้าถังด้วยวิธีทำดีให้รางวัล ทำชั่วสั่งลงโทษมาโดยตลอด! องค์ชายแปดสามารถแก้ไขปัญหาชั่วกาลได้ ดังนั้นเราจะให้รางวัลเขาเป็นทองคำหนึ่งหมื่นเหรียญ! แต่องค์ชายแปดดื้อด้านกับเรา ดังนั้นเราจะสั่งลงโทษองค์ชายแปด องค์ชายแปดต้องอยู่ที่จวนเจิ้นอ๋องตลอดหนึ่งเดือน ห้ามออกไปไหนเด็ดขาด!”

หลังจากออกคำสั่ง หลี่ซื่อหมินหัวเราะขึ้นมาด้วยความสะใจ อยากจะออกไปเล่นที่ถนนฉางอันนักใช่ไหม? ก็ลองไปดูสิ ไปให้ได้ก็แล้วกัน!

“ดังนั้นเฟิงเอ๋อร์ ระยะเวลาหนึ่งเดือนหลังจากนี้ เจ้าห้ามออกนอกจวนเจิ้นอ๋องเด็ดขาด! หากละเมิดคำสั่งของเรา เจ้ารู้ใช่ไหมว่าผลที่ตามมาจะเป็นอย่างไร?”

“ข้าไม่รู้!”

“เจ้าจะถูกตัดหัวอย่างไรล่ะ!”

“ก็เอาซี้! มาเลยหลี่ซื่อหมิน ถ้าเก่งนักก็มาตัดหัวข้าเลย!”

“อะไรนะ! เจ้า!? เจ้าเด็กเหลือขอ กล้าดีอย่างไรมาเรียกชื่อเราตรง ๆ เช่นนั้น!?”

เคราของหลี่ซื่อหมินกระตุกซ้ำแล้วซ้ำเล่า

พระองค์คิดไม่ถึงว่า หลี่เฉิงเฟิงจะไม่มีความกลัวพระองค์เลยแม้แต่น้อย?

ต้องเผชิญความดื้อด้านของหลี่เฉิงเฟิงเช่นนี้ ทำพระองค์แทบหัวใจวายตาย!

“ท่านบีบให้เราทำเองนะ!”

“ก็ได้ ก็ได้เจ้าเด็กเหลือขอ! เจ้าหน้าที่! จับตัวหลี่เฉิงเฟิงมาให้เรา...”

“ฝ่าบาทอย่าทรงกริ้ว ฝ่าบาทอย่าทรงกริ้ว!”

“มัวชักช้าอยู่ไย!? เราสั่งให้จับองค์ชายแปดมาไม่ได้ยินหรืออย่างไร?”

“ฝ่าบาททรงใจเย็นก่อน อย่าทรงกริ้ว อย่าทำร้ายองค์ชายนะพ่ะย่ะค่ะ!”

ขุนนางกลุ่มหนึ่งเร่งรุดเข้าไปหาหลี่ซื่อหมิน พวกเขารีบคุกเข่าลงและอ้อนวอนขอให้หลี่ซื่อหมินสงบอารมณ์

เวลานี้องค์ชายหลี่เฉิงเฟิงคือเด็กอัจฉริยะชั้นเซียน ทั้งยังเป็นเสาหลักในอนาคตแห่งแผ่นดินต้าถัง

จะฆ่าเขาทิ้งง่าย ๆ เพียงเพราะอารมร์โกรธได้อย่างไรกัน?

“องค์ชายแปด ฝ่าบาทกำลังกริ้วมาก อย่าพูดสิ่งใดให้พระองค์โกรธเพิ่มอีกเลย! ใจเย็น ๆ เถอะ ทั้งสองอย่าทะเลาะกันเลย ได้หรือไม่องค์ชายแปด?”

ตู้หรูฮุ่ยดึงหลี่เฉิงเฟิงเอาไว้ โดยหวังว่าหลี่เฉิงเฟิงจะไม่ทะเลาะกับหลี่ซื่อหมินอีก

คิดดูสิเมื่อพ่อลูกคู่นี้ทะเลาะกัน ผลสุดท้ายคนที่ซวยจะเป็นใครไปได้ หากไม่ใช่ขุนนางอย่างพวกเขา?

หลี่เฉิงเฟิงเป็นคนอารมณ์ร้อนไม่ต่างจากหลี่ซื่อหมิน เขาตอบตู้หรูฮุ่ยว่า “ไม่มีทาง! คนหน้าไม่อาย กล้าดีอย่างไรมาใส่ร้ายข้า? หลี่ซื่อหมิน คนหน้าไม่อาย!”

“สารเลว! หลี่เฉิงเฟิง! อย่าได้คิดว่าเราไม่กล้าจับเจ้าจำคุกเชียวนะ”

“จะจำคุกข้า? ก็เอาสิ ต่อให้ขังข้าไว้ ข้าก็จะหนีไปอยู่ดี!”

“เจ้าเด็กนี่...!”

ทรวงอกของหลี่ซื่อหมินกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรงเพราะความโกรธ