ราชันมารศักดิ์สิทธิ์

บทที่ 45 ขั้นแรกของกายาหงเหมิงเจ้าโลกา กายาสัมฤทธิ์โบราณ

ตู้ม!

แก่นโลหิตอสูรทั้ง 19,000 แก่น ได้ทำการขัดเกลากายาให้กับเซียวนั่ว ซึ่งเป็นวิธีการที่รุนแรงอย่างมากสำหรับคนทั่วไป

อย่างไรก็ตาม ชายหนุ่ม มีความเกลียดชังรุนแรงอยู่ภายในใจ และด้วยความเกลียดชังนี้ เขาจึงมีความมุ่งมั่นมากพอจะก้าวไปสู่จุดสูงสุดของเคล็ดวิชานี้

การตามหลังในตอนนี้ไม่ได้หมายถึงการตามหลังตลอดไป

และเจตจำนงอันแรงกล้า ก็อยู่เหนือความคาดหมายของจิตวิญญาณหอคอยเช่นกัน

“ข้าไม่คิดเลยว่าเขาจะสงบลงได้อย่างรวดเร็ว เป็นเจตจำนงที่น่าชื่นชมจริง ๆ ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมเขาจึงสามารถเข้ามายังหอคอยทองคำหงเมิงได้ บางที... นี่อาจเป็นประสงค์ของทวยเทพ!"

เสียงพึมพำของจิตวิญญาณหอคอยดังไปทั่วทั้งชั้นที่หนึ่งของหอคอยทองคำหงเหมิง

เวลานี้ แท่นบูชาสงบลงมาก

เซียวนั่วนั่งอยู่ในสระน้ำใจกลางของแท่นบูชา ราวกับรูปปั้นที่ถูกเผาโดยเปลวไฟแห่งฟ้าดิน

แก่นโลหิตอสูร 19,000 แก่นได้ถูกเปลี่ยนเป็นพลังปราณ 19,000 ส่วน และเปลวไฟอสูรที่มีสีสันแตกต่างกัน ก็ลอยอยู่รอบตัวของเซียวนั่วราวกับภูตแห่งเปลวไฟ

ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเพียงใด

บางทีอาจหนึ่งวัน หรืออาจสองวัน...

สำหรับเซียวนั่ว มันไม่สำคัญเลย ดวงตาทั้งสองข้างปิดสนิท ชายหนุ่มดำดิ่งเข้าสู่สภาวะแห่งการหลงลืมตัวเองโดยสมบูรณ์ และคุ้นชินกับความเจ็บปวดที่เกิดขึ้น

ในพริบตานั้นเอง...

ร่างของชายหนุ่มปรากฏรอยร้าวขนาดเล็กขึ้น ก่อนมันจะแพร่กระจายไปทั่วร่าง แสงสีฟ้าแปลกประหลาดส่องออกมาจากรอยร้าวเหล่านั้น

แสงสีฟ้าดังกล่าวมีความเป็นเอกลักษณ์อย่างยิ่ง มันมีกลิ่นอายโบราณที่ไม่สามารถอธิบายได้

แสงสีฟ้าบนร่างของเซียวนั่วแตกต่างจากแสงสีฟ้าทั่วไป มันดูเหมือนกับได้ผ่านวันเวลามาอย่างยาวนาน และมาจากยุคสมัยโบราณกาล

"แตก!"

ทันใดนั้น ปรากฏแสงเรืองรองส่องออกมาจากร่างของเซียวนั่วมากขึ้นเรื่อย ๆ

…ราวกับเทพเจ้าที่กำลังจะลืมตาตื่น!

พรึ่บ

คลื่นพลังบนแท่นบูชาทวีความรุนแรงขึ้น กระแสอากาศโดยรอบก็เริ่มบิดเบี้ยว

ทันใดนั้น เซียวนั่วก็ลืมตาขึ้น ตามมาด้วยเสียงระเบิดดังสนั่น คลื่นอากาศที่เหมือนกับปีกสีฟ้าระเบิดออกมา

ตู้ม!

พรึ่บ!

เหนือแท่นบูชา เสียงฟ้าร้องดังกึกก้อง รอยร้าวบนร่างกลายเป็นเงาดำแล้วระเบิดออกจากร่างเป็นชั้น ๆ พลางถูกแทนที่ด้วยร่างกายที่ให้ความรู้สึกเหมือนใหม่

เซียวนั่วไม่เคยรู้สึกว่าตนเองมีพลังมากมายอยู่ในร่างเช่นนี้มาก่อน

พรึ่บ! 

ชายหนุ่มยกมือซ้ายขึ้นมา จากนั้นจึงกำแน่น แสงสีฟ้าโบราณเปล่งประกายทั่วร่าง

แขนเปล่งแสงสีเขียว เส้นเลือดที่นูนขึ้นเปลี่ยนเป็นเส้นสายงดงาม

"นี่คือ ขั้นแรกของกายาหงเหมิงเจ้าโลกา กายาสัมฤทธิ์โบราณอย่างนั้นหรือ?"

ขณะเอ่ยเช่นนั้น ชายหนุ่มก็ต่อยไปที่ขอบสระ

ตู้ม!

เศษหินกระจัดกระจาย รอยร้าวขนาดใหญ่ที่เหมือนกับใยแมงมุมก็แพร่กระจายออกไปมากกว่าสามจั้ง

เสียงของจิตวิญญาณหอคอยดังขึ้น “ความแข็งแกร่งทางกายภาพของท่านตอนนี้ ดาบไม่อาจฟาดฟัน น้ำไฟไม่อาจทะลวง และเพียงพอจะต่อสู้กับอาวุธวิญญาณระดับสูง"

อาวุธวิญญาณระดับสูง?

ชายหนุ่มหรี่ตาลงเล็กน้อย หากเป็นเช่นนั้น ก็หมายความว่าอาวุธวิญญาณระดับกลางอย่างถุงมือน้ำแข็งหานหยวน และโซ่เหล็กเสวียนหานจะไม่สามารถสร้างบาดแผลให้เขาได้เลย

“นอกจากนี้ พลังของกายาสัมฤทธิ์โบราณจะยิ่งแข็งแกร่งขึ้นเรื่อย ๆ เมื่อความแข็งแกร่งของท่านพัฒนาขึ้น ท่านก็จะสามารถสู้กับอาวุธที่ทรงพลังยิ่งกว่าได้” 

จิตวิญญาณหอคอยเอ่ยต่อ

"ดียิ่ง!" เซียวนั่วมองลวดลายโบราณสีฟ้าบนแขนของตน จากนั้นจึงแสดงสีหน้าพึงพอใจ “กายาสัมฤทธิ์โบราณ ด้วยการต่อยเบา ๆ ก็สามารถทำลายกระดูกของฝ่ายตรงข้ามได้ หากใช้ร่วมกับกระบวนท่าโจมตีต่อเนื่องเก้าครั้ง กำลังรบของมันคงจะเพิ่มขึ้นอย่างมาก” 

ชายหนุ่มนึกถึงคืนก่อนที่เขาจะหนีออกจากเมืองซีเยว่อย่างอดไม่ได้ เซียวอวี่เว่ยกับเซียวหย่งได้พากลุ่มคนมาฆ่าเขา ในตอนนั้น เซียวอวี่เว่ยสวมชุดเกราะวิญญาณระดับสูงเอาไว้

เพราะชุดเกราะนั่น เซียวนั่วจึงไม่สามารถทำอะไรอีกฝ่ายได้ ดังนั้นเขาจึงทำได้เพียงแค่สังหารเซียวหย่ง

แต่ตอนนี้ กายาสัมฤทธิ์โบราณจะต้องสามารถทำลายชุดเกราะน้ำแข็งของอีกฝ่ายได้อย่างแน่นอน

ความคิดของชายหนุ่มเคลื่อนไหว แสงสีฟ้าก็ค่อย ๆ จางหายไป และเส้นสีเขียวบนแขน และอกของเขาก็ค่อย ๆ จางลง

เซียวนั่วเดินขึ้นจากสระน้ำ แม้ว่าจะยังคงมีรูปร่างผอม แต่ความแข็งแกร่งทางกายภาพนั้นกลับน่าสะพรึงกลัวอย่างยิ่ง

"หืม?" ดวงตาของเซียวนั่วเป็นประกาย เขาค้นพบสิ่งน่าประหลาดใจยิ่งกว่า “ระดับการบ่มเพาะของข้าบรรลุสู่ขั้นสร้างรากฐาน… ระดับเก้าแล้ว!”

ชายหนุ่มไม่อยากเชื่อ เขาตรวจสอบมันอีกครั้ง และพบว่ามันคือระดับเก้าจริง ๆ

"ทำไมถึงเร็วเช่นนี้?"

เมื่อเดือนก่อน ตอนออกจากตำหนักนิพพาน เพื่อเดินทางมายังเทือกเขากระดูก เขายังไม่บรรลุขั้นสร้างรากฐานระดับห้าด้วยซ้ำ

ทว่าตอนนี้ หลังจากบรรลุกายาสัมฤทธิ์โบราณ ระดับขั้นเพิ่มขึ้นถึงห้าระดับ!

แม้แต่ตัวเองก็ยังรู้สึกว่ามันอุกอาจไม่ใช่น้อย

จิตวิญญาณหอคอยตอบ "มันถือว่าช้าแล้ว"

"นี่ยังช้าอีกหรือ?" เซียวนั่วตกตะลึง

“แน่นอน ท่านรู้หรือไม่ว่าตัวเองใช้แก่นโลหิตอสูรไปมากเพียงใด? ใช่ 19,000 ตัว และในจำนวนนั้นก็มีแม้กระทั่งอสูรระดับสูง ต่อให้พลังที่ถูกแยกออกมาจากเลือดหยดนั้นจะไม่มากนัก แต่มูลค่าของมันก็สูงยิ่ง... การเพิ่มขั้นสร้างรากฐานไม่กี่ระดับถือเป็นเรื่องเล็กน้อย..."

"นี่?"

ชายหนุ่มประหลาดใจกับคำพูดของจิตวิญญาณหอคอย

อีกฝ่ายดูถูกขั้นสร้างรากฐานเท่าใดกัน?

ดูเหมือนว่าในสายตาของอีกฝ่าย การเลื่อนระดับขั้นของขั้นสร้างรากฐานนั้นสามารถทำได้ง่ายประหนึ่งดื่มน้ำ

มันเป็นธรรมดาที่จะคิดเช่นนั้น ไม่จำเป็นต้องพูดถึงบรรพชนหงเหมิงผู้สร้างหอคอยทองคำหงเหมิง คิดค้นทักษะกายาหงเหมิงเจ้าโลกา การที่สามารถนำจักรพรรดินีและราชินีปีศาจทั้งเก้ามาผนึกเอาไว้ได้ก็ถือว่าไร้เทียมทานมากแล้ว

ดังนั้น ในสายตาของจิตวิญญาณหอคอย การเลื่อนระดับสู่ขั้นสร้างรากฐานระดับเก้าจึงเป็นผลมาจากกายาสัมฤทธิ์โบราณทั้งสิ้น

"ข้าไม่รู้เลยว่าเฟิงหานอวี่บรรลุถึงขั้นไหนแล้ว?" หลังจากที่สงบลง เซียวนั่วก็เริ่มสงสัยถึงความแข็งแกร่งของประมุขน้อยแห่งสำนักกระบี่ขุนพลสวรรค์

แม้แต่มือกระบี่พิฆาตเหลียงซิงเฉินก็อยู่ขั้นผสานจิต ดังนั้นเฟิงหานอวี่คงไม่สูงไม่ต่ำกว่าอีกฝ่ายมากนัก

นอกจากนี้ ระหว่างขั้นสร้างรากฐานและขั้นผสานจิต ก็ยังมีขั้นควบคุมลมปราณแทรกอยู่

“ช่องว่างระหว่างข้าและเฟิงหานอวี่คงไม่น้อยเลย แต่ข้าจะตามมันให้ทัน..." ชายหนุ่มกำหมัดแน่น ดวงตาเปล่งแสงสีฟ้าเรืองรอง “วันหนึ่ง ข้าจะไปที่สำนักกระบี่ขุนพลสวรรค์… และนำเลือดเฟิ่งหวงหยดนั้นกลับคืนมา!”

……

เทือกเขากระดูก

บนยอดเขาสูง

เซียวนั่วยืนอยู่บนขอบหน้าผา มันเป็นโอกาสหายากที่จะได้มีเวลาสงบสติอารมณ์ และเพลิดเพลินไปกับทิวทัศน์อันงดงามเช่นนี้

นี่ถือเป็นรางวัลเล็ก ๆ น้อย ๆ สำหรับตัวเองที่สามารถการฝึกฝนกายาสัมฤทธิ์โบราณได้สำเร็จ

"ใกล้เวลาต้องกลับตำหนักนิพพานแล้ว!” ชายหนุ่มพึมพำ

หลังจากออกมานานกว่าหนึ่งเดือน ศิษย์พี่กวนเซี่ยง ศิษย์พี่หลานเมิ่ง และศิษย์พี่คนอื่น ๆ คงจะเริ่มเป็นกังวลแล้วกระมัง

เมื่อนึกถึงเหล่าคนในตำหนักนิพพาน หัวใจของเซียวนั่วก็รู้สึกอบอุ่นขึ้นมาเล็กน้อย คนเหล่านี้ดีกับเขามากจริง ๆ

ทว่าขณะกำลังหันหลังเตรียมจะจากไป คนชุดดำมากกว่าสิบคนก็เข้ามาขวางทางเอาไว้!

คนเหล่านี้ถืออาวุธแตกต่างกันออกไป แววตาเย็นชา และไร้ความรู้สึก

"มาหาข้าหรือ?" เซียวนั่วถาม

หนึ่งในคนชุดดำเอ่ย "ใครบางคนต้องการให้เจ้าตาย!"

อีกคนหนึ่งก็เอ่ยขึ้น “สิบลมหายใจ ข้าให้โอกาสเจ้าได้กล่าวคำสั่งเสีย"

ชายหนุ่มยังคงนิ่งเฉย "คนผู้นั้นเป็นใคร?"

“ฮึ่ม ดูเหมือนว่าเจ้าจะไม่สนใจโอกาสนั้น!" ชายชุดดำคนหนึ่งพุ่งตัวออกไป เขากระโดดสูงหนึ่งจั้ง ก่อนจะกระแทกฝ่ามืออันน่ากลัวไปยังศีรษะของเซียวนั่ว

"ฝ่ามืออาถรรพ์!"

เขาออกกระบวนท่าหวังทำการสังหาร ปลิดชีพคู่ต่อสู้

ร่างผอมยกยิ้มมุมปาก "เจ้าจะไม่พูดใช่หรือไม่? เช่นนั้น..."

ชายหนุ่มเหวี่ยงหมัดออกไป กำปั้นสีเขียวเผชิญหน้ากับฝ่ามือของฝ่ายตรงข้าม

ตู้ม!

เสียงระเบิดดังสนั่น เลือดสาดกระเซ็น แขนทั้งข้างของชายชุดดำระเบิดออก!

"อะไรกัน?" ดวงตาของชายชุดดำเบิกกว้าง มองแขนโชกเลือดของตน ความหวาดกลัวพุ่งขึ้นสุดขีด

"ตาย!" เซียวนั่วเอ่ยต่อท้ายประโยคที่ยังไม่จบ จากนั้นจึงต่อยไปยังอกของฝ่ายตรงข้ามอีกครั้ง

ตู้ม!

หมัดที่ดูธรรมดาแต่กลับอัดแน่นด้วยพลังมหาศาล อกของชายชุดดำคนดังกล่าวถูกทะลวง กระดูกรวมทั้งอวัยวะภายในถูกทำลาย เลือดจำนวนมากสาดกระเซ็น เปรอะเปื้อนไปทั่วบริเวณ!