Ghost & Doctor ผีวุ่นวายกับนายแพทย์อ่อนหัด

ตอนที่ 49หลังจากวันเปิดพินัยกรรมของตระกูลทาเคนากะนี่ก็ผ่านมาได้สามวันแล้วดนัยและหมอยูมิยังคงมาดูอาการของฮิคาริไม่ห่างส่วนหมออิจิโนเสะก็มีโทรมาถามบ้างแต่ก็ไม่ได้แวะมาเพราะดูเหมือนจะมีคนจับตาดูการเคลื่อนไหวของหมออิจิโนเสะอยู่ดนัยที่พึ่งจะเลิกงานกำลังจะกลับห้องเพื่อไปดูอาการของฮิคาริแต่ทว่าก็ดันมีปัญหาเรื่องเอกสารคนไข้เสียก่อนทำให้เขาต้องอยู่จัดการเอกสารให้เรียบร้อย“อ่าเสร็จสักทีวันนี้หมอยูมิเข้าเวรดึกด้วยสิรีบกลับดีกว่าจะได้แวะไปห้องหมอยูมิ” ดนัยลุกขึ้นจากเก้าอี้ก่อนจะหยิบเอกสารส่งตัวคนไข้ไปให้อีกแผนกและเมื่อส่งเอกสารเรียบร้อยแล้วดนัยก็เดินกลับและระหว่างที่กำลังจะกลับนั่นเองดนัยก็เห็นว่ามีรถตู้จอดอยู่หน้าหอพักของเขา“หือรถตู้ใครล่ะนั่น” ดนัยพูดอย่างแปลกใจเพราะอยู่มาก็จะปีแล้วยังไม่เคยเห็นรถตู้คันนี้ที่หอพักแห่งนี้เลยแถมยังจอดหน้าหออีกซึ่งแปลกมากเพราะปกติลานจอดรถมันจะอยู่ด้านหลังหอพักนั่นเองและระหว่างที่กำลังสงสัยอยู่นั่นเองจู่ๆเขาก็เหมือนกับได้ยินเสียงอะไรบางอย่างดนัย !! ควับ !! เขาคิดว่าได้ยินเสียงเรียกชื่อของเขาซึ่งเสียงนี้เขาจำได้มันคือเสียงของฮิคาริเขาหันซ้ายหันขวาเพื่อมองหาฮิคาริทันที“ฮิคารินั่นเธอเหรอ” ดนัยพยายามพูดถามแต่ก็ไม่มีเสียงตอบและตอนนั้นเองที่หอพักของเขาก็มีชายสามคนเดินออกมาพร้อมกับเข็นอะไรบางอย่างมาด้วย“พวกพนักงานขนของงั้นเหรอหรือว่าจะมีคนย้ายออกไม่สิไม่ใช่นั่นมันเตียงคนไข้อย่าบอกนะว่า... !!” ดนัยที่มองอยู่อุทานออกมาพลางมีลางสังหรณ์ว่าที่เตียงคนไข้นั่นน่าจะเป็นฮิคาริฟุ่บ !! ดนัยวิ่งออกไปโดยสัญชาตญาณทันที“เฮ้ยหยุดนะเว้ย !!!” ดนัยวิ่งออกไปก่อนจะเผลอตะโกนออกไปเป็นภาษาไทยแน่นอนพวกนั้นฟังไม่ออกหรอกว่าดนัยตะโกนว่าอะไรแต่พอพวกชายสามคนนั้นได้ยินเสียงคนและมองมาก็เห็นว่าเป็นหมอจากโรงพยาบาลก็มีสีหน้าตื่นทันที“เอาขึ้นรถเร็วเข้า !!” หนึ่งในชายที่กำลังเข็นเตียงคนไข้อยู่พูดนั่นมันฮิคาริเวรเอ้ยพวกมันเป็นใครมาพาตัวฮิคาริไปทำไมเนี่ยที่สำคัญมันเจอฮิคาริได้ไง !! ดนัยตื่นตระหนกมากเขาพยายามวิ่งสุดฝีเท้าแต่ก็ไม่ทันพวกนั้นเอาฮิคาริขึ้นรถตู้ก่อนจะขับออกไปทันที“หยุดนะเว้ย !!” ดนัยพยายามวิ่งตามออกไปแต่ความเร็วของคนมันจะไปสู้รถได้ยังไงและในที่สุดรถตู้นั่นก็วิ่งออกจากโรงพยาบาลไปอย่างรวดเร็ว“บ้าจริงมันได้ตัวฮิคาริไปแล้ว” ดนัยสบถออกมาก่อนจะรีบหยิบมือถือออกมาโทรหาหมอยูมิซึ่งไม่นานเธอก็รับสายมีอะไรเหรอคะหมอดนัยลืมหรือคะว่าวันนี้ฉันเข้าเวรดึกหรือว่าจะลืมกุญแจห้องฉันงั้นเหรอคะเสียงหมอยูมิถามดนัย“แฮ่ก...แฮ่ก...แฮ่ก...เปล่าครับหมอยูมิตอนนี้เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ” ดนัยที่วิ่งตามจนหอบตอบหมอยูมิเกิดอะไรขึ้นเหรอคะหรือว่าฮิคาริอาการทรุด !! หมอยูมิที่ได้ยินว่าเรื่องใหญ่ก็คาดเดาไปว่าฮิคาริอาการทรุด“ไม่ใช่ครับพอดีเมื่อครู่มีรถตู้พาฮิคาริออกไป” ดนัยบอกว่าไงนะคะ...พาฮิคาริออกไปได้ยังไงกันโรงพยาบาลเราออกจากเข้มงวดเรื่องคนเข้าออกเพราะตั้งแต่มีคดียากุซ่าคราวนั้นหมอยูมิอุทานออกมา“ผมเองก็ไม่รู้แต่ที่ประตูทางเข้าไม่มียามอยู่สักคนเลยครับ” ดนัยพูดพลางมองดูทื่ป้อมยามที่ไม่มียามรักษาความปลอดภัยอยู่เลยสักคนบ้าน่าเรื่องจริงงั้นเหรอคะฉันจะรีบลงไปดูเดี๋ยวนี้ล่ะค่ะว่าแต่หมอดนัยแน่ใจใช่มั้ยว่าเป็นฮิคาริที่ถูกพาตัวไปแล้วจำทะเบียนรถได้มั้ยคะ หมอยูมิรีบถาม“ผมแน่ใจครับเพราะตอนที่พวกมันกำลังเข็นเตียงคนไข้ขึ้นรถผมเห็นมากับตาว่านั่นคือฮิคาริส่วนทะเบียนรถผมไม่เห็นเพราะรถมันวิ่งค่อนข้างเร็วแต่ผมจำสีรถได้แต่ยังไงเดี๋ยวผมจะขึ้นไปดูที่ห้องหมอยูมิอีกทีครับ” ดนัยบอกค่ะฉันจะรีบฝากให้หมอคนอื่นช่วยเฝ้าเวรให้ก่อนเจอกันที่หน้าหอนะคะหมอยูมิพูดก่อนจะตัดสายไปส่วนทางดนัยเมื่อวางสายจากหมอยูมิไปแล้วเขาก็รีบวิ่งขึ้นไปดูที่ห้องหมอยูมิอีกครั้งและเมื่อมาถึงหน้าห้องหมอยูมิเขาก็เห็นว่าประตูห้องเธอนั้นเปิดอยู่เขามองไปในห้องก่อนจะเห็นว่าประตูห้องนอนนั้นถูกเปิดอยู่เขารีบเข้าไปดูและก็เห็นว่าฮิคาริที่เคยนอนอยู่บนเตียงนั้นไม่อยู่อีกต่อไปแล้ว“แม้กระทั่งพวกเครื่องมือพยุงชีพก็เอาไปด้วยงั้นเหรอเครื่องพวกนั้นไม่ใช่เครื่องที่ถอดสุ่มสี่สุ่มห้าได้นะเพราะถ้าทำไม่เป็นเครื่องจะร้องเตือนทันทีแสดงว่าจะต้องเป็นกลุ่มคนที่รู้เรื่องเกี่ยวกับเครื่องมือการแพทย์เป็นอย่างดีแน่ๆที่พาตัวฮิคาริไป” ดนัยวิเคราะห์ถึงกลุ่มคนที่มาพาตัวฮิคาริไปและตอนนั้นเองมือถือของดนัยก็มีคนโทรเข้าเขารีบหยิบออกมาดูก่อนจะเห็นว่าเป็นหมอยูมิ“ครับหมอยูมิ !!” ดนัยรีบรับฉันอยู่ข้างล่างแล้วค่ะเป็นไงบ้างคะเราเข้าใจผิดหรือเปล่าเรื่องฮิคาริถูกพาตัวไปหมอยูมิถามด้วยน้ำเสียงไม่ค่อยจะดีเท่าไหร่“ก็อยากจะเข้าใจผิดอยู่หรอกครับเอาเป็นว่าผมจะรีบลงไปนะครับ” ดนัยพูดก่อนจะรีบวางและลงไปหาหมอยูมิและเมื่อเขาลงมาก็พบกับหมอยูมิที่มีสีหน้าย่ำแย่และเป็นกังวล“หมอดนัยเราจะทำยังไงกันดีคะ !!” หมอยูมิเมื่อเห็นดนัยลงมาแล้วก็ปรี่เข้าไปหาทันที“ผมเองก็ไม่รู้ครับพอจะมีอะไรที่สามารถตามตัวฮิคาริได้มั้ยครับ” ดนัยลองถามดู“ไม่รู้เหมือนกันค่ะฉันไม่น่าประมาทเลยทั้งๆที่ช่วงนี้เป็นเวลาหน้าสิ่วหน้าขวานสำหรับตระกูลทาเคนากะแท้ๆฉันน่าจะเอานาฬิกา GPS มาใส่ให้ฮิคาริ” หมอยูมิพูด“ได้ที่ไหนล่ะครับถ้าเอาอุปกรณ์พวกนั้นมาติดตั้งมันจะไปรบกวนการทำงานของเครื่องมือแพทย์คุณก็รู้” ดนัยพูด“ถ้าอย่างนั้นทำยังไงกันดีคะ” หมอยูมิถาม“ผมว่าเราลองไปขอดูกล้องวงจรปิดกันก่อนดีมั้ยทั้งขอหอพักและของโรงพยาบาล” ดนัยลองเสนอ“ดีค่ะฉันจะจัดการที่โรงพยาบาลเอง” หมอยูมิพูดก่อนจะรีบวิ่งกลับไปที่โรงพยาบาลส่วนดนัยก็ไปขอดูกล้องวงจรปิดของหอพักระหว่างนั้นเขาไม่ลืมโทรไปแจ้งเรื่องนี้กับหมออิจิโนเสะด้วยว่าไงนะถูกใครที่ไหนพาตัวไปก็ไม่รู้งั้นเหรอ !! เสียงหมออิจิโนเสะตกใจมากเมื่อได้ฟังเรื่องจากดนัย“ขอโทษครับผมเองก็ไม่คิดเหมือนกันว่าจะลงมือกันอุกอาจขนาดนี้” ดนัยขอโทษออกไปอืมถ้าอย่างไรฉันจะลองโทรแจ้งผู้อำนวยการและลองหาทางทำอะไรสักอย่างดูแล้วตอนนี้เธอกำลังทำอะไรอยู่หมออิจิโนเสะถาม“ผมกำลังไปขอดูกล้องวงจรปิดของหอพักครับเผื่อจะเห็นหน้าคนที่พาฮิคาริไป” ดนัยตอบอืมเข้าใจแล้วได้เรื่องยังไงแล้วโทรมาแจ้งฉันด้วยก็แล้วกันหมออิจิโนเสะพูดก่อนจะวางสายไปและเมื่อดนัยมาถึงส่วนกลางของหอพักเขาก็ขอดูกล้องวงจรปิดจากพนักงานที่ดูแลส่วนกลางอยู่ทันที“ขอโทษด้วยครับคุณหมอกล้องทั้งหมดใช้งานไม่ได้หมดเลยครับ” พนักงานส่วนกลางของหอพูด“บ้าน่าเสียหมดเลยเนี่ยนะเป็นไปได้ด้วยเหรอถ้าเสียตัวหรือสองตัวว่าไปอย่าง” ดนัยอุทานออกมาอย่างไม่อยากจะเชื่อ“มันไม่ได้เสียหรอกครับพอดีเมื่อเช้ามีเจ้าหน้าที่ของบริษัทกล้องวงจรปิดบอกว่าจะมาเปลี่ยนกล้องทั้งหมดให้เป็นรุ่นใหม่สามารถดูกล้องผ่านระบบออนไลน์ได้น่ะครับเราเลยทำการเปลี่ยนใหม่ทั้งหมดเลยทางนั้นเขามีหนังสืออนุญาตของโรงพ”าบาลด้วยนะครับ" พนักงานส่วนกลางบอกก่อนจะเดินไปหยิบจดหมายของโรงพยาบาลมาให้ดูหมับ !! ดนัยคว้าเอกสารนั่นมาอ่านดูโรงพยาบาลทาเคนากะสาขาโตเกี่ยวอนุญาตให้บริษัทxxxx เข้ามาเปลี่ยนกล้องวงจรปิดของหอพักและโรงพยาลใหม่ทั้งหมดในวันที่............ ดนัยอ่านจดหมายนั่นดูซึ่งจดหมายนั้นบอกเอาไว้ว่าให้บริษัทเข้ามาเปลี่ยนกล้องใหม่ทั้งหมดในตอนเช้าวันนี้และจะสิ้นสุดในวันพรุ่งนี้แถมยังมีตราประทับของโรงพยาบาลอยู่ด้านล่างด้วยหรือก็คือนี่คือเอกสารของโรงพยาบาลจริงๆนั่นเอง“บ้าน่าเรื่องบังเอิญแบบนี้มันไม่มีหรอก” ดนัยอุทานเขาคืนเอกสารให้พนักงานส่วนกลางก่อนจะเดินออกมาและตอนนั้นมือถือเขาก็มีสายเข้าอีกครั้งซึ่งเป็นหมอยูมินั่นเองหมอดนัยแย่แล้วค่ะกล้องวงจรปิดขอ........ หมอยูมิยังพูดไม่ทันจบดนัยก็แทรกไปเสียก่อน“กล้องทั้งหมดถูกถอดเพื่อเอาไปเปลี่ยนสินะครับ” ดนัยพูดอ๊ะหมอดนัยรู้แล้วเหรอคะใช่ค่ะมันถูกถอดทั้งหมดเลยมันไม่ใช่เรื่องบังเอิญแน่ๆค่ะหมอยูมิพูด“ครับผมเองก็คิดว่ามันไม่ใช่เรื่องบังเอิญแต่จะเป็นใครล่ะที่มีอำนาจถึงขนาดออกเอกสารพวกนี้ได้เพราะในเมื่อตอนนี้ผู้อำนวยการโรงพยาบาลไม่อยู่” ดนัยพูดเขาเองก็ไม่อยากจะนึกหรอกว่าใครเป็นคนทำเรื่องแบบนี้แต่ถ้าเขาคิดไม่ผิดล่ะก็คงมีคนเดียวเท่านั้นที่สามารถทำเรื่องแบบนี้ได้หมอดนัยคิดแบบเดียวกับฉันหรือเปล่าคะว่าคนที่สามารถทำอะไรแบบนี้ได้จะต้องเป็น......หมอยูมิเองก็คิดว่าเธอก็รู้เหมือนกันว่าฝีมือใคร“อ่าครับผมคิดว่าคนๆนั้นน่ะจะต้องเป็นหมอนากิสะ” ดนัยพูดซึ่งหมอยูมิเองก็พูดออกมาพร้อมกันนากิสะ !! เสียงหมอยูมิดังมาจากปลายสายอีกด้านหนึ่งภายในรถตู้ที่กำลังแล่นอยู่บนถนนนั้นมีร่างของฮิคารินอนอยู่บนเตียงภายในรถตู้ร่างที่ทุกคนคิดว่าหลับเป็นเจ้าหญิงนิทราอยู่นั้นจู่ๆเปลือกตาของเธอก็ขยับไปมาเหมือนกำลังจะลืมตาขึ้นมาใช่แล้วฮิคารินั้นได้สติแล้วอืม...นี่เราอยู่ไหนกันทำไมรู้สึกเหมือนอยู่ในรถเลยล่ะจริงสิก่อนหน้านี้จำได้ว่าดนัยกำลังผ่าตัดเราอยู่นี่นาพอผ่าตัดเสร็จเราก็จำอะไรไม่ได้อีกเลยเหมือนกับตอนที่ร่างกายเราทรุดฮิคาริคิดในใจอึก...ลืมตาไม่ขึ้นสงสัยเราจะหลับไปนานสินะกล้ามเนื้อบนหน้าจึงยังไม่ฟื้นตัวทำให้ลืมตาไม่ได้ฮิคาริที่พยายามจะลืมตาคิดในใจตอนนั้นเองเสียงของผู้ชายที่เธอไม่เคยได้ยินก็ดังขึ้น“ครับเราได้ตัวเธอมาแล้วเธอป่วยอยู่จริงๆ” เสียงชายคนนั้นเหมือนกับกำลังพูดกับใครอยู่เสียงใครกันไม่ใช่ดนัยหรือหมออิจิโนเสะนี่ฮิคาริสงสัย“ครับดูจากเบื้องต้นน่าจะเป็นอาการของเจ้าหญิงนิทราดูจากเครื่องพยุงชีพที่ถูกติดตั้งเอาไว้แล้วน่าจะเป็นมานานมากแล้วครับประมาณหนึ่งปี” ชายคนนั้นพูดพูดคนเดียวงั้นเหรอไม่สิน่าจะโทรศัพท์อยู่ฮิคาริที่เห็นว่าชายคนนี้พูดคนเดียวจึงคาดเดาได้ว่าน่าจะโทรศัพท์อยู่นั่นเอง“ได้ครับเข้าใจแล้วเมื่อพาเธอไปถึงที่หมายแล้วผมจะกำจัดหลักฐานทั้งหมดเอง” ชายคนนั้นพูดก่อนจะวางสายไปนี่เรากำลังถูกพาไปที่ไหนกันอย่าบอกนะว่าเราถูกลักพาตัว ??? ฮิคาริคิดในใจ“พี่มีอะไรแปลกๆหัวใจเธอเต้นเร็วขึ้น !!” เสียงชายอีกคนที่ไม่ใช่คนก่อนหน้าพูดชึ้นมามีอีกคนงั้นเหรอ !! ฮิคาริตกใจมากและเมื่อเธอได้ยินชายอีกคนพูดว่าหัวใจเธอเต้นเร็วก็รีบสงบสติทันทีที่หัวใจเธอเต้นเร็วนั่นก็เป็นเพราะเธอกำลังตื่นตระหนกนั่นเอง“ไม่มีอะไรหรอกมั้งคงเป็นคลื่นหัวใจกระตุกน่ะเพราะฉันพึ่งจะใช้มือถือสัญญาณมันคงไปรบกวน” ชายคนก่อนหน้าพูดพวกนี้ไม่ใช่คนธรรมดามีความรู้เรื่องการแพทย์ด้วยฮิคาริคิดในใจ“อืมอาจจะเป็นอย่างที่พี่บอกก็ได้” ชายคนที่สงสัยพยักหน้าก่อนจะลองใช้มือจิกนิ้วเท้าของฮิคาริดูเจ็บนะบ้าจริงจิกลงมาได้ !! ฮิคาริเจ็บจนแทบอยากจะร้องออกมาแต่ก็ได้แต่ฝืนทนเอาไว้เพราะถ้าเธอร้องออกมาล่ะก็คนพวกนี้รู้แน่ว่าเธอฟื้นขึ้นจากอาการเจ้าหญิงนิทราแล้วจบ...

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 49 ลักพาตัว

คล้ายกับเรื่อง Ghost & Doctor ผีวุ่นวายกับนายแพทย์อ่อนหัด ที่คุณอ่าน

Ghost & Doctor ผีวุ่นวายกับนายแพทย์อ่อนหัด

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 49 ลักพาตัว

คล้ายกับเรื่อง Ghost & Doctor ผีวุ่นวายกับนายแพทย์อ่อนหัด ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้